Foto bij Guilt

The Script - Flares

Met Charlie aan mijn rechterhand en mijn hakken in mijn linker - ik had het opgegeven - stond ik op de aangewezen plek op de jongens te wachten. Tenminste, op Harry. Waarschijnlijk zouden de anderen terug naar het hotel gaan, maar Harry had gezegd dat er sowieso nog een paar waren die wilden blijven. Én alle andere uitgenodigde (soms ook beroemde) gasten zouden ook blijven kijken. Die liepen al langs me de zaal in, maar het feit dat ik er niet zo flatteus meer uitzag, zonder hakken, kon me niet zoveel schelen.
'Hey, Abs,' een hand gleed van achteren in mijn zij en ik glimlachte voordat ik me omdraaide. Mijn ogen ontmoetten die van Harry, wiens mondhoeken opkrulden toen hij mijn gezicht zag. Zijn duim streek over de stof van mijn jurkje, zijn adem die op me neer blies. Ik sloot mijn ogen en liet hem een kus op mijn voorhoofd drukken.
'Papa!'
'Kanjer!' Harry boog zich grijnzend omlaag en pakte Charlie bij de oksels op. Charlie begon te schateren toen zijn vader, in plaats van hem op zijn heup te zetten, hem over zijn schouder legde en door de gang rondjes huppelde terwijl meerdere gasten voorbijliepen. De geamuseerde blikken die elk van hen droegen toen ze Harry Styles herkenden en hem zo zagen, waren niet te missen. Ik lachte toen Harry na een ander rondje met een grote grijns op mij af kwam huppelen, maar die verdween al snel toen hij rakelings langs me kwam en ik een pets op mijn achterwerk voelde.
'HARRY! STYLES!' foeterde ik met een priemende wijsvinger in de lucht terwijl Harry bulderend verder huppelde. Charlie hing nog steeds over zijn schouder en lachte zich rot. Ook ik kon de opkomende lach niet helpen, ook al kon ik het nog steeds voelen branden.
Precies op dat moment kwam Lou met Caroline en Paul aanlopen. Daarachter liep ook Zayn met Perrie. Ik bleef echter lachen, ook toen het groepje erbij was gaan staan en ons onbegrijpend aankeek.
'Uh, zijn jullie er klaar voor...?' zei Lou langzaam en onbegrijpend. Harry was tot stilstand gekomen en liet Charlie weer langzaam op de grond zakken. Ik gniffelde. 'Ja, hoor.'

Dat was ik ook. Maar vooral nieuwsgierig. Schijnbaar was het voor Harry, zoals hij al had gezegd, erg belangrijk dat ik de documentaire zou zien. Het deed me afvragen wat er dan allemaal in werd gezegd. Zou hij dingen hebben gezegd over mij? Ik wist niet of ik daar nu zoveel zin in had. Het zou eraan moeten liggen hoe ik in beeld was gebracht. Ik hoopte niet al te slecht.
Ik liep voorop met Harry naast me. De rest liep achter ons, Charlie die bij Lou liep te tetteren.
Terwijl we door de gangen en trappen opliepen, voelde ik af en toe Harry's knokkels langs de mijne strijken. Ik keek stiekem opzij en bloosde licht toen ik Harry al zag kijken. Een grijns kwam er bij hem tevoorschijn voordat hij me een speels duwtje gaf met zijn schouder.
'Hey!' Met twee handen duwde ik hem met alle kracht weg - mijn hakken had hij in zijn handen - waardoor hij over zijn eigen voeten struikelde en nog net niet op de grond viel. Ik lachte hard en klapte in mijn handen, mijn hoofd in mijn nek.

Eenmaal in de zaal zat ik rechts van Harry, en links van hem zat Charlie. Aan de andere kant van mij zat Lou. We praatten zacht over hoe de dag was geweest - voor mijn gevoel nog niet eens zo erg - en wat ik van de film verwachtte. Nou, dat wist ik niet.

Toen de reclame voorbij was kon ik het niet helpen dat mijn hart sneller ging kloppen. Mijn beide handen had ik over de handleuningen geklemd en toen de documentaire begon met een optreden van de jongens tijdens een concert, met alle gave effects erbij, begon ik al spontaan te grijnzen. Vanuit mijn ooghoek zag ik Harry kijken. Ik boog daarop naar hem toe zonder mijn blik van het scherm af te wenden.
'Zeg eens,' fluisterde ik zacht terwijl Harry ook naar me toe boog om me te kunnen verstaan, 'ken jij dit al niet veel te goed?'
Pas toen ik vanuit mijn ooghoeken zijn hoofd naar me toe zag draaien, deed ik hetzelfde. Normaal gesproken zou ik naar adem happen en wegduiken als ik zo dicht bij zijn gezicht zou zijn, maar nu was ik eraan gewend. Ik was eraan gewend zijn groene ogen zo in de mijne te voelen boren, zijn adem in mijn gezicht te voelen blazen en (hopelijk) later zijn zachte lippen.
Maar vandaag niet.
'Niet eens heel erg, hoor,' glimlachte Harry toen, 'ik weet niet alles, hoor. Sommige dingen zullen me vandaag ook weer waarschijnlijk verassen.'
Ik glimlachte. En knikte. Ging even met mijn vinger langs zijn kaaklijn - gelukkig was de zaal donker, maar dan nog waren onze contouren te zien - en zag hem zijn ogen sloten. Geamuseerd trok ik me terug en richtte me weer op de documentaire.

Door de film heen wist ik eigenlijk niet zo goed hoe ik me moest voelen. Elke keer als Harry in beeld kwam klopte mijn hart weer wat sneller, terwijl hij hier gewoon naast me zat, maar ik zat zo in de film dat ik dat af en toe gewoon even vergat.
Precies op dat moment rekte de Harry naast me zich uit. Een hese langgerekte kreun verliet zacht zijn mond terwijl hij zijn armen boven onze hoofden strekte. Ik keek opzij en staarde naar de contouren van zijn gezicht die maar zwak door het licht van het grote scherm verlicht werden. Ik zag de vorm van zijn redelijk grote neus, de glans in zijn ogen en zijn hartvormige lippen die licht op elkaar gedrukt waren. De serieuze frons tussen zijn wenkbrauwen verdween toen hij opzij keek en zijn ogen de mijne ontmoetten. Hij glimlachte en legde zonder wat te zeggen zijn warme hand op mijn schoot. Het brandde. Ik legde de mijne erover.

Het was ongeveer halverwege de film en ik genoot er nog steeds zo van. Terwijl ik met de vingers van Harry's hand op mijn schoot speelde bleef mijn blik onafgebroken op het beeld gericht. Toen ook Gemma in beeld kwam glimlachte ik breed. Harry op het scherm was thuis en sloeg een arm om zijn zus heen terwijl het hele gezin in de tuin stond. Toen kwamen de jongens één voor één in beeld, elk apart met hun eigen verhaal. Over de afgelopen jaren, over hun baan, over familie en over vrienden. Niks bijzonders. Maar toen kwam Harry.

'Terugkijkend op mijn leven...' de Harry op het scherm plukte afwezig aan zijn onderlip, 'is het niet zoals ieder ander geweest. Natuurlijk, sinds X Factor is het zo veranderd...' Harry keek weg van de camera. 'Er zijn mensen uit mijn leven vertrokken, maar ook bijgekomen.
'Soms als ik daaraan terugdenk word ik boos. Kwaad op mensen die weggingen maar ook kwaad op mezelf. Ik bedoel - wat moest ik nu?
'Iedereen die mij kent weet natuurlijk ook over Tristan. Het kind wat niet gepland was maar dan ook niet per se minder geliefd. Dat doet soms wel pijn,' fronste de Harry op het scherm, 'dat mensen dat wel denken. Ik houd ongelooflijk veel van hem. Echt.'
Harry glimlachte vaag. Ik durfde niet naar degene naast me te kijken.
'Hoezeer heeft mensen verliezen jou geraakt?' werd er gevraagd. Mijn hart klopte, voor mij, hoorbaar.
'Behoorlijk. Ik werd in de steek gelaten en dat maakte me kapot. Dat is wel bekend, toch? Ik was woedend, gekwetst, en...' Harry haperde en sloot voor even zijn ogen.
'Ik heb het nooit echt achter me kunnen laten,' zei hij toen ten slotte, langzaam. 'De afgelopen jaren heb ik slechte periodes gehad en dat merkten de fans ook. Maar ik ben ieder die toen om me heen was zo ontzettend dankbaar. Zonder hen zou ik hier niet zitten.'
Mijn ogen prikten maar ik kon nog wel zien hoe Lou een - gelukkig - slapende Charlie - het was gewoon te laat voor hem - uit de stoel tilde en met hem in haar armen de zaal uitliep.
Terwijl mijn hart pijnlijk en schuldbewust klopte keek ik de Harry naast me vooral niet aan, maar hield mijn natte ogen op het scherm gericht.
'Ik ben blij dat ik er nog ben. Ik had het Tristan nooit aan willen doen. Hij heeft een vader nodig. Ieder kind heeft een vader nodig. Degenen die dat niet hebben, leiden nou eenmaal een onstabiel leven.'
Ik liet zijn hand los. Nu was mijn zicht wel drastisch vertroebeld en kon ik het schuldbewuste gezicht van Harry naast me niet meer zien. Niet dat ik dat sowieso had gekund, want ik stond abrupt op en stamelde de zaal uit.
'Aibileen!'
Ik versnelde mijn pas recht naar de WC's toe en schoot er naar binnen voordat Harry me ook maar tegen kon houden. Dat dacht ik, ten minste.
Te horen aan het geluid achter me was Harry me zonder pardon naar binnen gevolgd, maar ik schoot een WC-hokje in, sloeg de deur dicht en draaide het op slot.
'A-Aibileen.'
Met de WC-klep naar beneden liet ik me langzaam zakken. Allebei mijn handen waren strak om mijn mond geklemd om mijn opkomende snikken te smoren. Tranen biggelden één voor één over mijn wangen en verdwenen tussen mijn vingers.
'Abs, i-ik...'
Ik liet een gierende uithaal gaan en kneep mijn ogen stijfdicht. Er werd meteen op mijn deur geklopt.
'Aibileen, alsjeblieft. Doe de deur open.' Maar ik staarde voor me uit.
Het leek zo onschuldig. Toen ik met mijn kind en zijn vader in de zaal ging zitten, enthousiast om een film over iemand van wie ik nog steeds veel hield. En dan sloeg alles in één keer om. Plotseling praatte hij over slechte periodes in zijn leven, hoe hij blij was dat hij er überhaupt nog was en degenen die hem verlieten - ik, overduidelijk - hem nog steeds veel woede bezorgden. En dan het laatste.
Kinderen zonder vaders waren onstabiel. Dacht hij. En Charlie dan? En ik? Hij wist de geschiedenis van mijn vader, en dan toch, dan toch...
'Ik weet dat ik geen goede dingen heb gezegd, Aibileen, en het spijt me. Het spijt me echt.'
Ik schudde stilletjes mijn hoofd.
De documentaire had me alleen maar opgestapeld met gekwetste, boze, schuldbewuste en onbegrijpende gevoelens. Het feit dat het allemaal gewoon uit zíjn mond kwam maakte het nog erger.
Ik pakte de WC-rol en trok er een stuk vanaf. Alle uitgelopen make-up veegde ik zo goed mogelijk weg. Nog steeds verlieten snikken mijn lippen, maar ik deed geen moeite meer ze verbergen. Harry mocht weten wat voor effect zijn woorden hadden.
'Godv- Abs! A-alsjeblieft!' hoorde ik hem aan de andere kant van de deur smeken.
'Aibileen.'
Het klonk hees en schor. Onzeker.

Ik bleef nog een tijdje met mijn eigen gedachten en gevoelens zitten. Ik kon even geen mensen zien en vooral niet de vader van mijn kind. Ik was gekwetst en voelde me schuldig. De dingen die Harry had gezegd waren dingen die niemand anders me had verteld. Mocht ik het niet weten? Dat ik de reden was van zijn slechte periodes, misschien? Dat hij er bijna niet meer geweest zou zijn en dat het dan mijn schuld zou zijn geweest?
Mijn keel kneep zich samen bij die gedachte.

'Aibileen?'
Lou.
Met één handbeweging draaide ik de deur van het slot en vloog naar buiten, recht in de armen van de verbouwereerde vrouw. Die sloeg sussend haar armen stevig om me heen.
'You look awful.'
Ik lachte zacht, maar schor, en liet haar los. 'Dank je.'
Lou legde haar handen op mijn schouders en glimlachte meelevend naar me. 'Zullen we terug gaan? Slapen zal je goed doen.'
Vertwijfeld keek ik omlaag. 'M-maar...'
'Hij zal er niet zijn,' zei Lou zacht terwijl ze over mijn bovenarmen wreef. Ik keek haar onzeker aan. 'Waar... dan?'
Lou glimlachte zwak. 'Weet ik niet. Louis is met hem.'
Ik liet mijn hoofd zakken. Lou streek daarop het haar uit mijn gezicht.
'Maak je geen zorgen, Aibileen. Je reactie is totaal te begrijpen.'
Fronsend keek ik haar aan. 'Wist jij e-ervan?'
Lou glimlachte triest. 'Ja, dat deed ik. Ik snapte ook niet waarom Harry zo graag wilde dat je de film zou zien. Ik denk dat hij vergeten was wat hij er allemaal in had gezegd. Het was zijn bedoeling niet, weet je?'
Ik reageerde niet en keek in plaats daarvan naar mijn voeten. Lou pakte mijn hand.

'Waar is Charlie?'
'In de auto. Ik wilde bijna naar het hotel gaan maar dacht dat ik misschien beter nog even op jou kon wachten.'
Ik glimlachte waterig, maar keek niet op. Vooral toen we de deuren naderden en er een paar fans stonden te wachten. Ik zette mijn zonnebril op - Lou haar lach.
Terwijl zij lachte en de fans begroette, bleef ik vlak achter haar met mijn gezicht afgeschermd. Op dit moment kon ik niks opbrengen.
Een brok ontstond in mijn keel toen ik de auto inkroop en Charlie op de achterbank languit zag liggen. Zijn mondje was open en kwijl verzamelde zich in zijn mondhoek. Zijn pakje zat schots en scheef.
'Hallo, mevrouw,' klonk er van voren, ik begroette stilletjes de chauffeur en tilde Charlie op. Hij werd al wakker, kreunde even, en liet zich toen door zijn moeder op haar schoot zetten. Met elk beentje aan een kant en zijn wang op mijn schouder. Mijn wang lag tegen zijn kruin, en terwijl we over de weg reden bleef ik zo zitten. Mijn armen waren om hem heen geklemd en ik verborg mijn gezicht in zijn nek. Haperend haalde ik adem. Lou's bezorgde blik zag ik niet.

Bij het hotel waren er juist meer mensen, gezien niet alle jongens nog terug waren en fans nog steeds hoopten op een kans.
Ook toen onze auto naderden werd het rumoer luider, en het verstomde zelfs niet toen Lou en ik uitstapten en duidelijk bleek dat we de jongens niet eens waren.
Ik bleef Charlie vasthouden zoals hij in de auto op mijn schoot had gezeten, maar nu met beide armen onder zijn billetjes geklemd. Ik wist dat hij wakker was geworden, aangezien zijn armpjes angstvallig om mijn nek waren geklemd.

Eenmaal binnen liep ik recht naar de lift, op de voet gevolgd door Lou. En onderweg naar boven zei geen van ons een woord. Het was ook niet nodig. Ik had er geen behoefte aan en Lou wist het.
Toch kon ik het niet helpen dat mijn gedachten afdwaalden naar Harry. Ik wist niet waar hij was of hoe het met hem was en stiekem maakte ik me wel een beetje zorgen. Maar tegelijkertijd was ik boos en gekwetst en onzeker en dus wist ik niet wat ik moest doen. Het enige wat me eigenlijk alleen maar zekerheid bood was het wezentje in mijn armen, en ik drukte dan ook een kus op zijn kruin.

Ik hield van Charlie en ik verlangde naar een lange knuffelsessie tussen moeder en zoon,
maar ik hield ook van Harry, wist ik, en stiekem verlangde ik nog meer naar zijn armen. Zijn warmte. Zijn grote handen. Zijn onafgebroken glimlachende blik als die op mij gericht was en zijn glinsterende ogen die geen enkele seconde afweken.
Ik kneep mijn ogen stijfdicht.


En? Wat vinden jullie hiervan?:)Moet Aibileen nu boos blijven of het Harry gelijk vergeven??

En LEUK NIEUWS!
Ik weet niet hoe, maar we zijn met dit verhaal door naar DE FINALE! Supertof!:D
Nu kan je dus ook weer elke dag tot 4 oktober stemmen, en het zou echt heel gaaf zijn! Het verg nauwelijks tijd en je maakt mij er al superblij mee! Maar doe het vooral alleen als je het ook echt vindt, hoor, want zover wil ik je niet dwingen haha :'D

Ik kan helaas de komende dagen, en waarschijnlijk week, helaas niet schrijven. Bummer, I know, maar het is ook niet alleen maar school.
Helaas is mijn oom al erg lang ziek en deze week zal hij het leven laten door euthanasie. Morgen al, waarschijnlijk. De begrafenis kan net zo goed dit weekend zijn, ik weet het niet, en hetzelfde geldt voor in welke bui ik ga zijn. Ik bevat het nog niet helemaal, eraan gewend was ik wel omdat het al een tijdje bekend was, maar ik merk dat ik me het nu begin te realiseren en het bepaalde emoties bij me losmaakt. Ik hoop dat jullie het kunnen begrijpen haha. :')

Fijne week poppies! <3<3<3

Reacties (7)

  • PrettyGirlS

    Ze moet boos blijven! (Maar niet te lang);)

    Sterkte -Xx

    4 jaar geleden
  • batbucks

    Heel veel sterkte!

    4 jaar geleden
  • AngelicPower

    snel verder!!

    4 jaar geleden
  • Booooo

    Sterkte!
    (Ik heb op je gestemd)

    4 jaar geleden
  • oomsjes16

    Sterkte!
    Snel verder!(H)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen