Foto bij Hoofdstuk Eén - Ana

Bosnië-Herzegovina, Sarajevo, 3 April 1992

Esma strekte haar hand weer uit naar het plafond, en spreidde haar vingers.
      'Wie heeft er grotere handen?' Ik strekte mijn hand uit naast de hare.
      'Jij,' zei ik. 'Maar dat wist je al. Waarom vroeg je het?'
      'Omdat ik je stem wou horen.' Ze liet haar hand weer zakken, en ik legde de mijne ook weer naast mijn lichaam waarna ze mijn hand pakte. Ze wilde iets zeggen, maar een kneepje in haar hand van mij vertelde haar dat dit niet nodig was. Ik begreep haar. Ik was haar zus en ik begreep haar. Ze was bang. Bang omdat Aleksandar haar in de les openlijk had gekleineerd, omdat wij Bosnische Kroaten zijn. Daarna had ik hem zo hard uitgescholden dat ik eruit gestuurd werd. Genoeg om eruit gestuurd te worden, maar ik vind 'racistisch hoerenkind' niet het ergste wat je over hem kan zeggen. Maar zussen komen voor elkaar en hun familie op en ik heb nergens spijt van, ook al moet ik me morgen om acht uur op school melden. Dat was trouwens niet omdat ik Aleksandar had uitgescholden, maar omdat ik zijn zusje Dajana naar de grond had gehaald in de pauze toen ze Esma uitschold terwijl er een groepje Servische leerlingen omheen stonden te lachen.
      'Ik wil zou graag terug naar papa. En Andrej en Daria.' zei ze terwijl ze mijn hand steviger vastpakte.
      'Zodra we klaar zijn met school gaan we weer terug.' antwoordde ik.
      Mijn vader, oudere broer en jongere zusje woonden nog buiten Sarajevo, op het platteland. Wij woonden daar eerst ook, maar er was geen school dichter in de buurt dan de openbare school in Sarajevo, en mijn vader kon onze buskosten niet meer betalen. Nu we bij onze tante wonen hoeft hij zich over ons geen zorgen meer te maken... denkt hij.
      Nadat mijn moeder was overleden, drie jaar terug, kwamen we er pas achter wat een gierig wijf ze is. Al mijn moeder's waardevolle bezittingen heeft ze voor zichzelf geclaimd. Mijn vader was te overstuur door mijn moeders overlijden om te zien waar haar zus mee bezig was, en nu moesten wij haar heel dankbaar zijn dat we bij haar in Sarajevo mochten wonen voor de tijd dat wij nog naar school gingen. Maar dat was echt een hel.
      Ik keek op de klok. Twaalf uur. Anastasia sliep nu vast al. Zou ze het briefje van de rector op de keukentafel hebben zien liggen? Waarschijnlijk niet; als ze gelezen had dat ik Dajana zo'n harde klap had gegeven dat ze was omgevallen zou ik nu in hele diepe problemen zitten.
      'Ana,' fluisterde Esma plots, waarmee ze me uit mijn gedachten haalde. Ze keek me recht in mijn ogen aan. Ik hoorde het geluid ook. Tegelijk stonden we op en we snelden naar het raam. Voorzichtig deed Esma het gordijn een beetje opzij, zo ver dat we er nog maar net doorheen konden kijken.
      Het flatgebouw tegenover ons werd leeggeruimd. Mannen, vrouwen en kinderen stonden buiten voor het portier, in bedwang gehouden door Servische soldaten.
      'Mannen!' riep één van de Serviërs. 'Meekomen! Dienstplicht!'
      Vlak onder ons raam merkte ik twee Serviërs op, allebei met een sigaret in hun hand.
      'Zijn dit de laatsten?' vroeg de een aan de ander. Hij schudde zijn hoofd.
      'Nee, deze flat,' Hij wees achter zich; de flat waarin ik en Esma me nu bevonden. 'Doen we morgen, dan hoeven we ook geen moeite mee te doen om ze naar een afgelegen plek te brengen. De stad wordt steeds leger.'
      Uit de groep vrouwen die in stilte over bleef, werd een selectie vrouwen en meisjes naar voren gehaald en een busje ingestouwd, wat later wegreed.
      De deur van onze kamer werd geopend, waardoor Esma snel haar hand van het gordijn weghaalde. Anastasia zei niets, maar ze keek ons in stilte aan. We haatten elkaar dan wel, maar we begrepen elkaar op dit moment goed.
We moesten hier weg.

Reacties (8)

  • El4a

    addictive.Abo!

    4 jaar geleden
  • Clancy

    Brrrrr... Verder...!

    4 jaar geleden
  • Florets

    Whawh, dit verhaal is nu al super goed!
    Xx

    4 jaar geleden
  • Fem

    Supermooi! X

    4 jaar geleden
  • Chair

    Wauw, ik kijk uit naar de rest!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen