Foto bij Liefdesvlees - hoofdstuk 1, deel 7

Mijn wangen gloeiden en ik wist zeker dat ik op dit moment zo rood als een tomaat moest zijn, maar ik durfde niet te zeggen of dit van mijn plotselinge schaamte kwam of puur door het feit dat ik eigenlijk nooit zoveel dronk. Ach, wie zou het zeggen.
Ik haalde diep adem, blies de zuurstof vervolgens weer door mijn neus uit en voelde de nogal verontwaardigde blik van de jongen op mijn gezicht branden. Hij had zijn wenkbrauwen opgetrokken en zijn neusvleugels trilden lichtjes, waardoor ik me steeds meer en meer begon te realiseren dat het wel eens zo kon zijn dat ik een hele verkeerde vraag had gesteld. Ik en mijn grote mond ook altijd..
‘Pardon?!’ doorbrak hij ineens de alleen tussen ons gevallen stilte. Ik bedoel, de muziek deed nog steeds mijn trommelvliezen trillen en de mensen om ons heen waren ook niet bepaald stil te noemen, maar vooralsnog was er een stilte tussen mij en de jongen geknald.
‘Ik, eh, ja,’ stamelde ik ongemakkelijk. Tsja, hoe moest ik me daar nu toch uitredden? En waarom had ik eigenlijk het gevoel dat ik me ergens uit moest redden? Had ik eigenlijk wel iets verkeerds gevraagd, of was dat gewoon mijn stomme onzekerheid die kwam opspelen?
‘Jij, eh, ja, wat? Luister, jij bent degene die mij vraagt wat mijn probleem is,’ reageerde hij hierop, de pijl recht in de roos schietend. Daar zat natuurlijk ook weer wat in. Maar waarom had ik hier dan geen antwoord op? Verdomme, Rose, je mag je dingen wel eens wat beter uitdenken voordat je – je grote mond opentrekt!
‘Nou..’ begon ik toen vertwijfeld, al mijn moed bijeen zamelend. ‘Ik bedankte je voor wat je had gedaan en dan negeer je me zo’n beetje. Je krijgt geen jeuk hoor als je reageert wanneer iemand je ergens voor bedankt.’
Ook deze zin had ik er weer zomaar uitgeflapt voordat ik het in de gaten had, maar deze keer voelde ik me er minder ongemakkelijk bij. Want hoewel ik onzeker was en toch enigszins twijfelde aan mijn plausibiliteit, wist ik ook ergens wel dat het niet heel vreemd was dat ik om een uitleg vroeg. Ik had immers, in zekere zin, toch niets verkeerds gezegd?
De jongen opende zijn mond, maar sloeg vervolgens zijn kaken weer op elkaar. Hij bleef even griezelig opvallend stil, voordat er ineens een vuur op leek te laaien in zijn ogen en hij expressief zijn hoofd schudde. Zonder een woord te zeggen, draaide hij zich van me weg en beende met grote passen bij me vandaan. Ik was voor enkele seconden nogal overdonderd, maar raapte mezelf snel bijeen en beende hem achterna. Ergens had ik het gevoel dat ik een enorme fout zou begaan en mezelf verschrikkelijk voor lul zou zetten door hem achterna te gaan, maar ik kon het niet laten. Mijn onzekerheid werd langzaamaan verdrongen door mijn standvastigheid en koppigheid.
‘Hé!’ riep ik, terwijl ik stevig op hem af beende en hem hard op zijn schouder tikte. Dat hij op het punt stond om een badkamer binnen te gaan, was voor mij op dit moment volledig overbodige informatie. Ik wilde gewoon een antwoord. ‘Wat is dit voor onzin? Je loopt toch niet zomaar weg als iemand tegen je aan het praten is!’
De jongen draaide zich om, trok wederom zijn wenkbrauwen omhoog en opnieuw leek de vlam op te laaien in zijn ogen. Ik kon mezelf wel vervloeken toen ik mezelf erop betrapte dat ik niet alleen de jongen, maar ook die blik in zijn ogen enorm sexy vond. Jezus, Rose, waarom kun je nu niet eens normaal functioneren?
‘Wil je het echt weten?’ vroeg hij toen, de woorden uitspuwend. Hij keek me aan met die ogen van hem die stiekem mijn benen week maakten en langzaam knikte ik, proberend niet te verdrinken in die ogen van hem. Focus!
‘Omdat ik me, denk ik, dan fucking niet kan beheersen!’ snauwde hij toen, zijn vingers krullend om de deur. Ik kon zien dat hij een enorme kracht uitoefende op het hout, maar daar was ik op dat moment niet zo mee bezig. ‘Heb je nou je zin?’
‘Nou, eh, eigenlijk niet. Ik snap namelijk niet zo goed wat je bedoelt,’ stamelde ik toen als een verstrooid kuiken. Ik was nogal overrompeld door zijn antwoord en fronste mijn wenkbrauwen. Voor enkele seconden had ik naar de grond gekeken, maar toen ik weer opkeek naar zijn ogen boog hij zich ineens voorover en duwde zijn lippen op de mijne.



Sorry, sorry, sorry guys!! Ik weet dat het een eeuwigheid geleden is en het spijt me vreselijk. Er is eigenlijk geen excuus voor dat het zolang heeft geduurd, maar ik had het weeral gigantisch druk.
Om het goed te maken, ben ik echter nu gelijk het hierop volgende hoofdstuk aan het schrijven, dus die staat er heel snel ook op! (:

Reacties (2)

  • Creation_Lord

    Hahaa, toen ik dat laatste zinnetje las, deed ik gewoon een vreugde dansje, whooooii

    4 jaar geleden
  • 13112016

    Yayy snel verderr

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen