Foto bij LXI ›› Jade Thirlwall

Als ik wakker word, is het acht uur. Ik weet dondersgoed waarom ik op een dinsdag -waarop ik normaal gesproken altijd uitslaap omdat ik dan pas om twee uur hoef te beginnen- als deze zo vroeg wakker ben. Vandaag is de dag, zijn grote dag. De dag van de waarheid, de dag waarop ik moet beslissen.
En ik ga beslissen, dat weet ik zeker, alleen niet wat.
Dus daarom kleed ik me maar aan en loop met de zenuwen al ontzettend hoog, naar beneden.

Wonder boven wonder ben ik niet de enige die al aan het ontbijt zit. Karl zit met een nukkig gezicht grote happen brood te eten. Hij kijkt niet op of om als ik bij hem kom zitten en met trillende handen probeer wat sinaasappelsap in een glas te schudden. Ergens erger ik me aan het feit dat hij mijn zenuwen niet opmerkt, maar anderzijds vind ik het wel prettig dat hij niet zo opmerkzaam is. Dus zitten we minutenlang in stilte samen aan de keukentafel, wachtend totdat de tijd verstrijkt.
En dat gaat prima, totdat ik ietwat onvoorzichtig opsta en daarbij met mijn heup tegen de tafel stoot. Karls theekopje valt om en de hete thee vloeit over de tafel, langs de randen naar beneden, op zijn broek. Schreeuwend vliegt hij overeind en rent als een gek naar de kraan. Hele scheldkanonnades vullen de keuken en het grootste deel daarvan is aan mij gericht. Langzaam zet ik eerst het theekopje overeind en begin dan met de vaatdoek de thee van de vloer te dweilen. Karl vloekt nog steeds -gelukkig is zijn volume een beetje afgenomen en drukt een nat stuk keukenpapier tegen zijn bovenbeen.
'Verdorie, Jade, waar was je met je kop?'
'Overal en nergens.'
'Verrassing,'brengt Karl sarcastisch uit en hij rolt met zijn ogen. 'En nu serieus, wat was je aan het doen?'
'Ik weet het niet,'roep ik net iets te hard en net iets te overstuur. Zenuwen en frustratie zijn in mijn geval geen goede combinatie. Karl lijkt het ook door te hebben.
'Hé, is er iets?'vraagt hij bezorgd. Ik weet eerlijk gezegd niet wanneer ik hem enger vind, wanneer hij kwaad is of wanneer hij bezorgd is. Zonder op te kijken van de vloer, ga ik verder met het opdweilen van de thee. Het heeft even de tijd nodig, maar dan krijg ik zijn naam over mijn lippen.
'Perrie.'
'Ben je nu nog niet over die jongen heen?'
'Nee,'roep ik fel. De eerste tranen rollen over mijn wangen en dan lijkt Karl pas in te zien dat ik niet zomaar om een jongen huil. Ik huil verdorie om een jongen waar ik ontzettend verliefd op ben geworden en vervolgens zonder goede reden bij weg ben gelopen. 'Was het maar zo simpel.' Dan zie ik ineens het lichtje boven zijn hoofd verschijnen.
'Oh ja, hij was eigenlijk een meisje, toch?' Ik knik. Karl begint na al die jaren ineens door te krijgen hoe je een goede oudere broer moet zijn en zet zijn eigen zorgen opzij. Hij komt bij me op de grond zitten en kijk me even aan. Aarzelend legt hij zijn hand op mijn knie en dan begint hij te speechen. 'Weet je, Jade?' Ik kijk hem aan en wacht totdat hij verdergaat met praten. 'Misschien moet je het een kans geven. Natuurlijk zal het niet vanzelf gaan en natuurlijk zullen jullie er moeite voor moeten doen. Maar zelfs ik heb gezien dat jullie hartstikke verliefd op elkaar waren en dat jullie voor elkaar gemaakt zijn. Je hebt niet voor niets Plato zitten lezen. En als ik me niet vergis, zegt die vent dat de beste liefde onder gelijken voorkomt. En als Perrie een meisje is, zijn jullie gelijk. Ik weet zeker dat jullie een perfect koppeltje zouden zijn.' Vol verbazing kijk ik Karl aan. Zoiets zinnigs heb ik nog nooit uit zijn mond horen komen en nog nooit ben ik hem zo dankbaar geweest.
'Dank je wel,'piep ik, voordat ik hem omhels en de tranen opnieuw beginnen te lopen.
'Je moet mij nu niet bedanken. Je moet nu naar hem toegaan en het goedmaken.' Ik knik en laat Karl los, waarna ik opsta, mijn jas pak en vertrek. Ik ben bijna weg als Karl roept: "Goed, dan ruim ik het hier wel alleen op!". Ik glimlach en draai me dan naar de raam om even oogcontact te maken.
'Ik houd ook van jou!' Ik blaas hem een handkusje toe en dan vertrek ik.

Als de verschrikkelijke geur van ontsmettingsmiddel mijn neusgaten binnendringt en de vreemde warme van het ziekenhuis me omhelst, ga ik naar de receptie waar ik naar Perrie Edwards vraag. De receptionist legt me de weg uit naar zijn kamer en ik bedank hem. Dan begin ik aan mijn weg naar zijn kamer.
En het is nogal een weg, want ik presteer het om drie keer verkeerd te lopen. Stom ziekenhuis met al die witte gangen die zo ontzettend op elkaar lijken.

Uiteindelijk kom ik dan toch aan op de plaats waar ik moet zijn en ongemakkelijk blijf ik voor de deur staan. Ik ben me er maar al te goed van bewust dat dit alles mijn schuld is. Ik ben weggelopen en ik heb een ruim een maand lang niets meer van me laten horen. Het is dan ook niet meer dan logisch dat ik nu degene ben die het bij moet gaan leggen. Dus ik haal diep adem en steek de gang over naar zijn kamer.
Maar net als ik de deur wil openen, gaat de deur al open, Deborah loopt me tegemoet, maar lijkt me in een flits niet te herkennen. Ik ben net te laat om de deur van haar aan te nemen en duw hem dan zelf opnieuw open.
Ongemakkelijk schuifel ik de kamer binnen en ik zie hoe Perrie me ontzet aankijkt.
'Hi,'begin ik ongemakkelijk. Met kleine stapjes schuifel ik in zijn richting, maar ik durf het niet om op de rand van zijn bed te gaan zitten.
'Hi,'zegt Perrie aarzelend terug. Ik haal even diep adem en scheur dan mijn blik los van de grond. In slechts één maand is Perrie zo veranderd. Hij lijkt zoveel vrouwelijker. En eerlijk gezegd doet het me best goed om hem zo te zien. Dus glimlach ik en eindelijk, eindelijk vind ik de moed om bij hem op de rand van het bed te gaan zitten.
'Ik weet dat ik je ontzettend overval en dat dit waarschijnlijk het stomste moment is om hiermee te komen, maar ik heb je heel wat uit te leggen,'zeg ik. Opnieuw kijken Perrie en ik elkaar aan en glimlachen we naar elkaar. Het is fijn om hem weer te zien glimlachen.
'Oké,'zegt Perrie dan en hij hijst zichzelf wat overeind. 'Ik heb tijd genoeg om te luisteren en jij hebt vast veel te vertellen. Dat moet toch goedkomen?'
'Vast wel,'zeg ik, waarna ik diep ademhaal en alles begin te vertellen.

---
Ze zitten in ieder geval weer bij elkaar op één kamer. Da's in ieder geval weer iets.
Ben benieuwd hoe het af gaat lopen ^^

Oh en trouwens, als er nog interesse is in een eind-Q&A/bonus-ask, kan je HIER droppen!

Reacties (2)

  • KellyHoranXx

    Jaaaaaaa, ik wist dat het Jade was;)ik ben gewoon helderziend
    Ik ga binnenkort vragen bedenken, maar ik heb de inspiratie van een baksteen op moment, dus ik wacht er nog even mee. Maar ze komen nog, promise!

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Jij bent benieuwd hoe het gaat lopen? Dat weet je toch al lang?
    +Kudo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen