'Als we tegelijk weggaan, ziet het er verdachter uit.' sprak Anastasia, en zowel ik als mijn zus keken haar aan alsof ze niet goed bij haar hoofd was, maar ik bleef stil. Ana niet.
      'Met alle respect, Anastasia, maar ik denk niet dat dit het moment is om ons daar druk om te maken.'
      'Spreek me niet tegen, je lijkt net je moeder.'
      Door die zin ontstond er een gekibbel tussen Ana die zei dat Anastasia het domste en irritantste mens op aarde was, en Anastasia die zei dat Ana niks begreep en nog maar een kind was, totdat ik hen onderbrak.
      'In plaats van hierover discussiëren, laten we ons snel uit de voeten maken!' riep ik er doorheen. Ana wou me net gelijk geven, totdat we een luid gebons op de deur hoorden.
      'Open doen en naar buiten! Snel!' Het geschreeuw van Serviërs weerklonk door het hele betonnen trappenhuis, en ik sloot mijn ogen. Kans vergooid. Klaar. Ana slikte.
      'Gisteravond ehm... Gisteravond namen ze niet iedereen mee, laten we op het beste hopen.' Het was me gelijk duidelijk dat ze hartstikke nerveus en geschrokken was, maar dit probeerde ze te verbergen.
      Opnieuw agressief gebons op de voordeur.
      'Open doen! Nu!' Ik keek door het raam naar buiten, waar er al mannen en vrouwen in een kluitje bij elkaar stonden, in bedwang gehouden door Servische soldaten.
      'Pak je jas.' zei Anastasia, en toen ze zag dat Ana een blik op onze paspoorten wierp, die al op tafel lagen, klaar om meegenomen te worden, schudde ze haar hoofd.
      'Laat ze hier. Die zullen ze afnemen.' Ik knikte twijfelend en liep naar de gang waar ik met trillende handen mijn jas van de kapstok pakte en deze aandeed. Ana en Anastasia volgden mijn voorbeeld.
      Zodra Ana de deur open deed werd ze gelijk bij haar arm gepakt en hardhandig naar buiten gesleurd, Anastasia liep snel achter haar aan, zodat het voor de soldaat niet nodig was was om haar ook zo behandeld te worden. Ik schrok echter zo erg van wat hij met mijn zus deed dat ik versteend was.
      'Lopen!' riep hij luid, maar voordat ik zijn bevel kon opvolgen zette hij een stap naar me toe, pakte me bij mijn haren en trok hij me daar aan naar buiten, terwijl ik onder zijn hand gebukt ging en gilde.
      'Esma!' Ana stond al beneden aan de trap. De soldaat liet me ruw los, waardoor ik struikelde en bijna van de trap afviel, maar daarna wist ik niet hoe snel ik beneden moest komen om in Ana's armen te vallen. Samen met Anastasia liepen we naar buiten.
      We kenden niemand uit deze flat, Ana en ik. We woonden hier pas net, maar Anastasia werd gelijk aangesproken door een oudere vrouw.
      'Aahil and Abqurah, en de twee kleintjes... ze zijn op tijd weggekomen.' fluisterde de vrouw. Anastasia zuchtte in opluchting: 'Er zijn gelukkig nog mensen die dit niet hoeven mee te maken. Waar zijn ze heen?'
      Voordat de vrouw kon antwoorden, werd ze gestoord door een Servische soldaat.
      'Mannen! Meekomen! Dienstplicht!' Het duurde even voordat er beweging in de groep kwam, maar uiteindelijk was er een duidelijke scheiding tussen mannen, en vrouwen en kinderen. De mannen liepen mee, naar achter het flatgebouw, begeleid door een paar soldaten. Waar moesten ze gaan werken? Het Servische leger had toch genoeg aan hun voetbalhooligans?
      Ik snapte het pas toen ze volledig uit het zicht verdwenen waren, en ik geweerschoten hoorde die maar niet ophielden. Ze waren zo hard door de weerklank tussen de flatgebouwen, dat menig vrouwen hun handen over hun oren legden terwijl ze gilden en kinderen begonnen te huilen. Ik sloot enkel mijn ogen, net als Ana die ook stil bleef. Een eenzame traan gleed over haar wang.
      Er werd niets gezegd, maar terwijl de kinderen en veel van de vrouwen hardop huilden, werden er mensen uit de groep gepikt nadat er een busje kwam voorgereden.
      Een dochter werd uit de armen van haar bejaarde moeder getrokken, en de bus ingeduwd.
      Een moeder werd van haar twee kinderen gescheiden, en de bus ingeduwd. Ik pakte Ana steviger vast, en zij mij.
      Waarom namen ze niet iedereen mee? Waarom alleen maar een paar?
      Het koude zweet brak bij me uit toen ik zag dat een van de soldaten, die al die tijd langs de voorste lijn van vrouwen had gelopen plots stopte. Het was dezelfde soldaat die mij aan mijn haren naar buiten had gesleurd. Precies voor Ana bleef hij staan en hij keek haar voor een moment stil aan.
      'Jij, meekomen.'
      'Nee!' Ik klampte me aan mijn zus vast. Ze mochten haar niet meenemen. Dat kon gewoon niet, klaar.
      De soldaat wenkte twee anderen erbij die ons uit elkaar trokken. Het lukte ze niet zomaar. Met veel geweld probeerde ik het weg te duwen en te slaan, maar toen opeens verloor ik mijn grip op Ana, werd zij half opgetild en werd ze een halve meter verder weer op de grond gezet. Ook zij gaf niet zomaar op. Met alle macht probeerde ze terug naar mij te rennen, maar ze werd zo tegengehouden door een soldaat dat dit simpelweg niet mogelijk was. We bleven elkaars naam schreeuwen, alle aandacht op ons richtende.
      'Esma!'
      'Ana!' Ik kwam niet boven haar wanhopige geschreeuw uit, zo bang was ze.
      'Houd je bek!' schreeuwde de soldaat die Ana ertussenuit had gepikt tegen me. Alsof ik naar hem zou luisteren. Ik riep Ana's naam nog een keer, en nog een keer, terwijl zij de mijne bleef gillen.
      Plots greep de soldaat me bij mijn haren, trok mijn hoofd omlaag en trapte me in mijn knieholten waardoor ik op mijn knieën viel. Ik hoorde hoe hij de haan van zijn handpistool spande en het tegen mijn hoofd zette, en hij richtte zich tot Ana, die verbijsterd toekeek.
      'Als je nu je bek niet houd en meewerkt, schiet ik haar dood.' Er was een moment van stilte, waarin ik en Ana elkaar bang aankeken, waarna Ana stilletjes begon te huilen en zich de bus in liet duwen.
      De soldaat stopte zijn pistool weer terug in het holster, en liet me los.
      De Serviërs werkten de laatste vrouwen de bus in, en hij reed weg. De rest achterlatende.

Een beetje langer dan normaal... maar hopelijk goed? ^^
Mag ik alsjeblieft zo veel mogelijk reacties van jullie? <3


Reacties (13)

  • DeroGoi

    Ik moet zeggen, het is erg aangrijpend... ik ben er sprakeloos van:Ox

    4 jaar geleden
  • El4a

    omg verdert!!!!!

    5 jaar geleden
  • Heronwhale

    omg!!!

    5 jaar geleden
  • Baudelaire

    Supergoed dit

    5 jaar geleden
  • Thangurel

    Heftig, en heel realistisch. Je schrikt er niet voor terug om een moeder van haar kinderen te scheiden, wat in sommige verhalen vermeden wordt omdat de schrijfster het zelf ook zo zielig vindt.
    Ik vind je verhaal heel goed.

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen