Foto bij Hoofdstuk Drie - Ana

Mijn tranen waren al gedroogd, en mijn verdriet had plaats gemaakt voor angst, en verder leegte. Ik was gescheiden van mijn zus. Dat was nog nooit eerder gebeurd.
      Waarom? Waarom namen ze mij mee? En waarom namen ze alleen mij mee?
      Ik steunde met mijn hoofd tegen het raam van de bus en keek naar buiten. Er lag overal een laag bruinachtige sneeuw, en de straten waren verlaten. Verlaten op één man na. Hij rende, had tassen in zijn hand, en werd neergeschoten door iets dat ik niet kon zien. Baf, dood op de grond. Ik schrok, maar nu realiseerde ik me het pas; we waren in oorlog.
      We reden nog minstens een uur door, over verharde berg- en heuvelpaden, totdat de bus tot stilstand kwam bij een gebouwen complex.
      Ik schrok me kapot toen er opeens vanaf de buitenkant met stokken op de ramen van de bus werd geslagen, en er werd geschreeuwd dat we naar buiten moesten komen. Een angstgevoel heerste over alle vrouwen, dat was duidelijk merkbaar terwijl we onhandig de bus uit kwamen, waarna we voor een rij tafels -waar nog sneeuw op lag- moesten gaan staan. Soldaten begonnen met het verzamelen van waardevolle spullen.
      'Paspoort.' zei een soldaat tegen een jonge vrouw rond de dertig, die gelijk haar paspoort afgaf. Het viel me op dat iedereen hun paspoort bij zich had. Was ik dan de enige die zo slim was geweest om de mijne niet mee te nemen?
      Omdat ik om me heen keek naar andere vrouwen en soldaten, schrok ik toen er één voor mij kwam staan. Het was weer diezelfde soldaat... Die Esma aan haar haren naar buiten had getrokken, die Esma een pistool tegen haar hoofd aan had gezet.
      'Paspoort.' beval hij, maar ik bleef stil.
      'Paspoort.' zei hij nu luider.
      'Dat heb ik niet.' We keken elkaar stil aan. Hij mij inschattende, en ik proberende niet in huilen uit te barsten, maar dat merkte hij niet. Mijn gezicht voordat ik op het punt sta te huilen is de grootste pokerface die je je maar kan voorstellen.
      'Geen paspoort?' Ik schudde mijn hoofd, waarna hij mijn kleren begon te doorzoeken. Hij doorzocht al mijn zakken, voelde zelfs aan de zijkanten van mijn BH, en vond niets terwijl ik al die tijd mijn handen omhoog hield.
      'Wat is je naam?' 'Ana.'
      'Ana, hoe oud ben je?' Ik bleef even stil.
      'Is dat een moeilijke vraag?' 'Zeventien.' Hij trok zijn wenkbrauwen even omhoog, verbaasd over hoe jong ik was, en kneep zijn ogen toen tot spleetjes.
      'Als Kroatische hoer ben jij vast geen maagd meer. Huh?' Kroatische hoer? Dat was wel de eerste keer dat ik deze belediging hoorde. Deze vraag wou ik niet beantwoorden. Natuurlijk was ik nog maagd, maar dat ging hem niets aan.
      'Of niet?' Ik bleef stil. 'Ik verwacht een antwoord.' sprak hij luid. Ik bleef stil, en toen grijnsde hij plots gemeen.
      'Dimitri.' Hij riep een van zijn vrienden zonder zijn blik van mijn gezicht af te wenden. 'Deze is voor jou, deze is nog maagd.'
      Hij pakte de kraag van mijn jas, sjorde deze van mijn schouders en gaf hem door aan de soldaten die waardevolle spullen verzamelden. Ook mijn armbanden nam hij af, ook al waren deze niet van veel waarde, ondanks hun gouden glinstering.
      Eén van de militairen, die er meer uit zag als een leidinggevende, sprak ons toe.
      'Wie van jullie kan er koken? Echt koken, niet een beetje kokkerellen.' Het bleef stil, totdat een vrouw haar hand opstak. 'Ik ben dokter.' sprak ze. De man bleef stil en negeerde haar. Een andere hand schoot de lucht in van een meisje rond de 25. Ik observeerde stil.
      'Ik kan naaien,' zei ze. 'Alles wat je maar wilt.' De man liep langzaam op haar af. 'Gordijnen, kleding, iets voor de bedden...' Hij stond vlak voor haar stil.
      'Kun je ook neuken?' vroeg hij. De gezichtsuitdrukking van het meisje veranderde, en het leek erop dat ze een beweging wou maken waarmee ze hem zou kunnen slaan, maar hij blokkeerde die beweging en pakte haar bij haar middel, waarna hij haar naar voren, naar de tafels sleurde.
      Iedereen wist wat er ging gebeuren.
      'Nee!' riep het meisje gedempt, maar ze werd over de tafel heen geslagen en daar hield hij haar met haar hoofd tegenaan terwijl hij haar rok over haar heupen heen sloeg en zelf aan zijn broek begon te sjorren.
      Iedereen kon in schok het moment dat hij zichzelf bij haar naar binnen forceerde volgen door haar gedempte geschreeuw. Hij verkrachtte haar. Hier voor onze neus. Het duurde echter niet lang. Na misschien tien seconden ritste hij zijn broek weer dicht en gooide hij haar bijna terug de groep in.
      Rond kijkende naar de rest van de vrouwen wisten we allemaal, dat dit ons hoogst waarschijnlijk ook te wachten stond.

Wow, ten eerste: super bedankt voor de abo's en kudo's. Maar het belangrijkste: super bedankt voor alle reacties.
Het maakt me zo blij ze te lezen en het motiveert me om door te schrijven (: mag ik alsjeblieft weer heel veel reacties?
<3


Reacties (8)

  • Heronwhale

    wooooooooooohw. ga snel verder!

    4 jaar geleden
  • Chair

    Ik hou ervan, wowie.

    4 jaar geleden
  • Zeranity

    Wow weer een mooi stuk

    Snel verder:):)

    4 jaar geleden
  • Gisborne

    Snel verder! <333333

    4 jaar geleden
  • Florets

    Whow dit is best wel heftig,
    Je hebt het wel mooi beschreven. X

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen