Foto bij LXIII ›› Jade Thirlwall

Mijn voet tikt zenuwachtig op de grond terwijl ik kleine slokjes van mijn thee nip. Ik zit samen met Perrie’s moeder en broer aan een tafeltje in het restaurant, maar ik krijg geen woord over mijn lippen. En omdat ik niets weet te zeggen, hangt er een stilte tussen ons waarvan ik niet kan zeggen of hij nu ongemakkelijk is of niet. Dus zet ik mijn papieren bekertje neer en kijk op.
‘Excuseer me even, ik moet even naar het toilet.’
‘Ik neem aan dat je de weg zelf wel weet te vinden,’grapt Perrie’s broer. Zijn moeder kijkt hem waarschuwend aan.
‘Jonnie,’zegt ze bestraffend. ‘Natuurlijk meisje, ga maar, we wachten hier wel op je.’ Ik knik en schuif mijn stoel aan. Ik ben nog niet om de hoek of ik hoor Deborah –dat was de naam van Perrie’s moeder. Ik wist wel dat ik het moest weten!- tegen Jonnie preken. Een kleine glimlach verschijnt op mijn gezicht. Zoiets gebeurt dus niet alleen bij ons. Glimlachend weet ik een toilet te vinden en open de deur. Langzaam was ik alleen mijn handen en bekijk mezelf in de spiegel. Mijn gezicht heeft een witte kleur van de zenuwen en mijn handen trillen lichtjes. Ik doe mijn best om het te verhelpen, maar het doet alleen maar pijn als ik in mijn wangen knijp. Met een ietwat pijnlijke uitdrukking op mijn gezicht loop ik terug naar de tafel waar Perrie’s familieleden nog zitten en voeg me bij hen. Als ik het laatste beetje van mijn thee opgedronken heb, glimlacht Deborah naar me.
‘Nog eventjes, dan komt Perrie terug,’zegt ze. Het valt me op dat Deborah het eigenlijk altijd over “Perrie” heeft en nooit “hem” of “haar” zegt. Alsof ze zelf niet eens wat ze moet zeggen. Plotseling schiet me iets te binnen.
‘Oké, misschien is dit stom om te vragen, maar weet Perrie al wat-ie doet met zijn naam?’ Ik ben lang niet zo goed in dat alleen “Perrie” zeggen als Deborah en bijt op mijn lip als ik de vraag uitgesproken heb.
‘Daar is Perrie zelf ook nog niet uit. Het ligt nog een beetje moeilijk. We denken er nog over na. Maar voorlopig blijft het dus nog even Perrie.’ Ik knik en vouw mijn vingers om het bekertje. Eigenlijk wil ik nog een slokje nemen, maar net voordat ik me realiseer dat ik mijn thee al op had, merkt Jonnie dat ook op.
‘Had je die niet al leeg?’
‘Ja,’grinnik ik. Het is grappig hoe sommige eigenschappen die Perrie bezit, ook in Jonnie terugkomen. En dat terwijl het duidelijk twee compleet verschillende personen zijn met een compleet verschillend karakter. ‘Dat realiseerde ik me ook net.’ Deborah glimlacht en legt haar hand op mijn knie. Al meteen merk ik op dat ik niet de enige ben met trillende handen.
‘Het is bijna zover. Bijna,’zegt ze ademloos.
‘Dat heb je de afgelopen vijf minuten al heel vaak gezegd,’merkt Jonnie op. Ik glimlach even en kom tot de conclusie dat zowel Jonnie als Perrie een geruststellende uitwerking op me heeft. Het zal wel in de familie zitten. ‘Het komt wel goed met hem.’
‘Ik weet het, ik ben gewoon zo zenuwachtig,’geeft Deborah toe.
‘Dat weet ik ook wel, mam. Maar Perrie zal gelukkig zijn, dat weten we alle drie en het komt goed. Of hij nu een p-’
‘Jonnie Edwards, ik wil het niet horen,’roept zijn moeder erover heen. Ik wil echt niet lachen, maar toch kan ik het niet helpen. Het zijn de zenuwen die me laten lachen.
‘Sorry, mevrouw Edwards, ik kan het niet helpen, ik ben ook een beetje zenuwachtig,’geef ik toe als ik uitgegiecheld ben.
‘Ach meisje toch, het is goed. Kom, laten we naar boven gaan, hij kan goed ieder moment op de verkoeverkamer aan kunnen komen.’ Deborah neemt alle bekertjes van tafel en gooit ze in de prullenbak. Dan draait ze zich naar mij en zegt: “Je mag trouwens wel Deborah zeggen, hoor. Door al dat ge-mevrouw voel ik me zo oud”.’ We glimlachen naar elkaar en ik knik.
‘Ik zal het onthouden.’ Deborah trekt een mondhoek op en neemt dan met haar ene hand één van de handen van Jonnie vast en met haar andere hand neemt ze mijn hand vast. Ik geef haar een bemoedigend kneepje en Deborah zucht even opgelucht.
‘Dank je,’fluistert ze dan en stappen we met z’n drieën de lift in. We klimmen enkele etages en als we op de juiste etage aankomen, verlaten we de lift en lopen de gang door. Een verpleger wijst ons op de juiste kamer en dan gaan we alle drie naar binnen. Jonnie heeft Deborah’s hand al lang losgelaten, maar ik durf het niet zo goed genoeg.

We schrikken alle drie een beetje als Deborah’s telefoon zachtjes begint te zingen. Deborah haalt haar mobiel uit haar handtas.
‘Mark,’mompelt ze en dan staat ze op. ‘Hij zal wel willen weten hoe het is gegaan. Ik ben zo weer terug.’ Jonnie murmelt wat en ik knik. Ongemakkelijk blijven we bij elkaar zitten en ik bekijk Perrie. Hij is helemaal ingepakt, zijn gezicht, zijn bovenlichaam, alles. Alleen zijn armen en benen lijken niet ingepakt en zijn haren hebben nog lichtelijk een rode kleur. Ik bijt op mijn tong en neem Perrie’s hand vast. Minutenlang staar ik intens naar Perrie’s gezicht, alsof ik zijn gezicht zoals het was nog één keer voor me wil zien voordat ik straks zijn nieuwe gezicht ga zien. Zo intens dat ik niet door heb dat Perrie bij is totdat hij zachtjes in mijn hand knijpt. Ademloos kijk ik hem aan.
‘Hi,’fluister ik. Perrie kan nauwelijks zijn gezicht bewegen en ik neem genoegen met een zwakke poging tot glimlachen.
‘Doe voorzichtig, dadelijk scheurt je masker nog,’grapt Jonnie. Perrie is wel in staat om met zijn ogen te rollen en neemt die kans dus ook.
‘Jonnie,’zeg ik bestraffend namens Perrie. Jonnie grinnikt.
‘Sorry, sorry, zusje, het spijt me. Ik ben blij voor je,’zegt hij. Het is raar om hem “zusje” te horen zeggen in plaats van “broertje”, zoals ik al zo vaak heb gehoord. Maar het majestueuze eraan is dat Perrie’s hele gezicht oplicht en oprecht gelukkig lijkt.
Zo zie ik Perrie het liefst.

---
Ik heb dit hele hoofdstuk in Word geschreven omdat mijn hele toetsenbord ontregeld is. Vandaar dat het misschien wat anders staat dan normaal.
Even kijken, ik denk dat ik niet meega met jullie, voor mij was denk ik 7 of 8 juni 2014 mijn beste dag. Ik heb Ed Sheeran en The Rolling Stones toen gezien en het was geweldig. Maar anders 3 mei 2013, ook 1D, toen hadden we twee uur voor aanvang nog kaarten en het was zo intens dat ik het nooit meer ga vergeten.

Oké, ik denk dat als ik tot het volgende hoofdstuk geen vragen krijg voor de Q&A/bonus-ask, ik het skip.
So, last chance! KLIK!

Reacties (3)

  • BOOKWURM

    Ik kan ook geen vraagjes bedenken:(
    Mooi hoofdstuk!

    4 jaar geleden
  • Ayurnamat

    Aww..
    Dit is echt een heel mooi hoofdstuk.
    Snel verder:)

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Yay, Perrie is weer wakker (:
    En sorry, maar ik kan gewoon geen vragen bedenken.
    +Kudo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen