Foto bij LXIV  Perrie Edwards

Een kleine dag later ben ik duidelijk beter bij zinnen en ik voel me ontzettend opgelaten. Niet alleen meer de stem en de gedachtegangen van een meisje zijn er, maar ook het lichaam. Het is fantastisch en zo vlug als het grootste deel van het masker van mijn gezicht is, glimlach ik naar iedereen. De verpleging vindt het volgens mij wel amusant om te zien. Chloë, de verpleegster die het grootste deel van de tijd bij me is, zegt me steeds dat ze het leuk vind dat ik zo gelukkig ben. Ik rol dan met mijn ogen, maar kan niet stoppen met glimlachen.

'Dag lieverd!' Mama loopt vol enthousiasme mijn kamer binnen en kust voorzichtig mijn voorhoofd. Dan neemt ze mijn hand vast en glimlacht naar me. 'Jeetje, wat fijn je te zien.'
'Ook fijn om jou te zien. Gezelschap meegebracht?' Ik doel op Mark, die nog wat ongemakkelijk in de deuropening staat.
'Ja. Kom, lieverd, Perrie bijt niet.'
'Mijn gezicht zit nog onder de plak, ik kan mijn mond nauwelijks openen, wees maar niet bang,'grap ik. Mama kijkt me bestraffend aan, maar kan het niet laten om te glimlachen. Mark murmelt wat en komt dan bij mama zitten. Ze laat mijn hand maar niet los en babbelt wat aan. Ik beantwoord haar vragen en probeer ook Mark wat op zijn gemak te stellen. Want dat wil ik wel proberen. Nu ik me eindelijk goed voel bij mijn lichaam -en dat hoewel ik het nog niet eens helemaal heb gezien- voel ik me ook beter en wil ik zorgen dat mijn band met mijn stiefvader beter wordt. Dat hij zich ook niet meer hoeft te voelen of hij in een circus is beland omdat ik me zo ook niet meer voel. Dus glimlach ik ook naar hem en stel hem vragen over zijn werk. Veel weet ik er niet van, maar ik doe zoveel mogelijk mijn best om zo geïnteresseerd mogelijk te zijn.
En ik zie dat mama het opmerkt. Ze glimlacht naar me en staat dan op.
'Excuseer me even, ik ga even naar het toilet.' Ik weersta de neiging om met mijn ogen te rollen en glimlach kort naar Mark.
'Ze doet het opzettelijk, of niet soms?'glimlacht Mark. Het is raar om hem in mijn richting te zien glimlachen.
'Ja,'geef ik toe. Ik weet dat ik nu zou moeten beginnen, maar ik ben nog op zoek naar de juiste woorden. 'Ik- Het spijt me.'
'Het spijt je?'vraagt Mark niet-begrijpend. Ik weet dat ik nu ik begonnen ben, ik ook verder moet gaan. Alleen de vraag; hoe?
'Ja,'begin ik. 'Want ik weet dat je het -zacht uitgedrukt- nogal ongewoon vond dat ik feitelijk een meisje was, maar dan in het verkeerde lichaam. Het spijt me dat ik je altijd zo ongemakkelijk heb laten voelen, het was nooit mijn bedoeling.'
'Ik- Hoe weet je dat?'stottert Mark.
'Ik zag het gewoon. Ik zag heus wel dat je -je soms ontzettend ongemakkelijk kon voelen in mijn buurt en ik zag je irritatie als ik niet reageerde zoals iedere andere jongen zou doen. Ik wilde er niets van zeggen omdat ik het zelf ook ongemakkelijk vond om erover te beginnen, maar ik... Dit leek me wel een goed moment voor een schone lei.'
'Het spijt mij ook, Perrie. Ik had zelf helemaal niet door dat ik zo doorzichtig was naar jou toe. Soms was het inderdaad weldegelijk opzettelijk om mijn bedoelingen duidelijk te maken, maar meestal was het helemaal niet mijn bedoeling. Stomme medicijnen.'
'Het geeft niet. Het is ook niet gemakkelijk. Loop je tegen de meest fantastische vrouw op aarde aan, krijg je mij als extra. Ik snap best dat het moeilijk voor je is,'zeg ik.
'Maar het is geen reden om me zo te gedragen. Je kan er niets aan doen, Perrie.'
'Dat weet ik ook wel. Maar het is niet gemakkelijk. Ik heb altijd gedacht dat de rest van de dag dat we het je verteld hebben, je op je kantoor hebt gezeten en met je hoofd op het tafelblad gebonkt hebt,'geef ik toe.
'Je zat er niet veel naast, volgens mij. Ik weet niet meer precies wat ik gedaan heb, maar het zal wel niet veel beter geweest zijn. Het spijt me echt ontzettend.'
'Zullen we gewoon vergeven en vergeten? We staan op het punt om aan iets nieuws te beginnen en dit lijkt me best een geschikt moment om met een schone lei te beginnen,'opper ik.
'Lijkt me een goed idee, meis.' Eindelijk zie ik in wat mama ziet in de glimlach van Mark. Want als hij oprecht lacht, is hij inderdaad niet afzichtelijk. 'Ik heb altijd al vader willen zijn van een dochter.'
'Ho, ho, niet te emotioneel,'giechel ik.
'Ik zal mijn best doen, Perrie.'
'Is goed. Dan zal ik mijn best doen om niet zo'n grote idioot te zijn als Jonnie. Jeetje, mam heeft gisteravond verteld van de ketjap-explosie bij het avondeten.' Mark vertelt in geuren en kleuren over Jonnie, die al heel enthousiast kurkuma bij mama's mihoen had staan doen. Zoveel dat het ontzettend pittig werd. Dus toen hij het wilde blussen met de relatief zoete ketjap, gooide hij minstens de helft van de fles over de tafel. En niet alleen die, maar ook hijzelf, mama en Mark hadden helemaal onder gezeten.
En stiekem doet het me best goed om mijn stiefvader zo te zien. Nu lijkt hij ineens een heel ander mens dan ik al jaren ken.

Mark begint te glimlachen als mama weer binnenkomt. Ze wrijft nonchalant in haar handen, waarna ze haar handen aan haar broek afveegt.
'Sorry dat ik zo lang weg ben geweest, ik raakte de weg kwijt en-'
'Bedankt dat je ons alleen hebt gelaten. Het heeft ons goed gedaan,'onderbreekt Mark haar. Verbijsterd kijkt mama hem aan.
'We wisten allebei dat je ons opzettelijk alleen liet. Dank je wel,'glimlach ik. 'We hebben alles besproken en gaan met een schone lei beginnen. Geen vooroordelen, geen moeilijk gedoe meer.'
'Goh, ja, dan kan ik wel geheimzinnig doen, maar ik ben blij dat het nu goed zit tussen jullie. Ik vond het verschrikkelijk om jullie zo ongemakkelijk te zien in elkaars gezelschap. Wat een opluchting.'
'Perrie gaat zich als een voorbeeldige dochter gedragen en ik zal de beste vader zijn die ik kan zijn,'zegt Mark plechtig.
'Hé, ik kan niets beloven,'grinnik ik.
'Vooruit dan. Als je maar probeert om ons niet te zegenen met ketjap, ben ik al blij, meisje,'lacht Mark en hij knipoogt naar me.

We babbelen nog een beetje en ik zie dat we alle drie oprecht opgelucht zijn dat het allemaal wat beter gaat nu. Maar al de klok vijf uur slaat, nemen mama en Mark afscheid van me. Ik zeg hen gedag. Mama kust mijn voorhoofd en Mark glimlacht breed naar me.
'Doe de groeten aan Jonnie!'
'Zullen we doen. Tot morgen lieverd.'
'Tot morgen mam, tot morgen Mark.' En dan valt de deur achter hen dicht en ben ik weer alleen.

---
Oké, deze update is de eerste in tijden die weer een beetje op tijd is. Halleluja!

Maar geen Q&A, vind ik ook prima. Even goede vrienden ^^ En scheelt mij best wat werk, haha
Dan nu nog een einde voor dit verhaal, dan is het gedaan ;__;
Hebben jullie al een favoriet hoofdstuk/personage/gebeurtenis/whatever? Ik ben benieuwd, haha.

Reacties (3)

  • BOOKWURM

    Hahaha oh dit hoofdstukje is zoooo lief ! En ik ben een mengeling tussen Jade en Leigh:)

    4 jaar geleden
  • certified_cloud

    sowieso Jade!!
    ik lijk echt zo veel op haar qua innerlijk dat het echt eng is.
    favoriete hoofdstuk is denk ik waar we Perrie ontmoeten, ik weet niet meer precies welk hoofdstuk dat is maar die vond ik het leukst. favoriete gebeurtenis heb ik niet.
    ik wil een Q&A hoor, maar ik weet weer eens geen vragen dus dan heb je er niet veel aan.
    en waar was Jade dit hoofdstuk?!?! of heb ik er overheen gelezen, dat zie ik nog wel gebeuren bij mij haha
    snel verder!!! xx

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Jade. Ik kan me wel in haar herkennen.
    Ik heb toch één very important question: heb je nog goede tips voor het schrijven (van een verhaal)?
    +Kudo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen