Chapter 45

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 2 jaar geleden
Geactiveerd op: 2 jaar geleden

Foto bij Chapter 45

breed | medium | small

Ik loop samen met Lupos over perron negen driekwart. We moesten in groepjes hierheen, omdat we niet op mochten vallen. Hij legt zijn handen op mijn schouder. ‘Pas goed op jezelf, ik heb het idee dat dit jaar anders gaat worden.' Ik geef hem een stevige knuffel. ‘Ik zal je schrijven.’ Ik til mijn hutkoffer de trein in en zwaai nog een keer. Ik loop langs de coupés en zie dan Angelique en Leo. ‘Hey!’ Ik loop naar binnen gooi mijn koffer boven in het rek. Ik ben door al het transformeren veel sterker geworden. ‘O my god, je ogen zijn weer bruin.’ Ik glimlach. ‘Ik heb les gehad.’ Ik geef ze beide een knuffel en ga zitten. ‘Angelique, Olivier vertelde dat hij het leiderschap van het Zwerkbalteam aan jou heeft doorgegeven.’ Ze glimlacht trots. ‘Ik dacht dat hij het door zou geven aan jou.’ Ik schudt mijn hoofd. Hij had het wel gevraagd, maar ik heb het al wat druk door volle manen enzo. ‘Nee, jij zit al veel langer in het team.’ Ze haalt haar schouders op. ‘Dus weet je wanneer Fred, George en Alicia komen?’ ‘Fred en George kunnen elk moment hier zijn, maar Alicia weet ik niet.’ ‘We zijn er.’ Fred en George komen binnen, dumpen hun spullen en nemen plaats. ‘Toen we instapte zagen we Alicia net het perron op komen.’

‘Ik kan niet geloven dat je in slaap gevallen bent tijdens Perkamentus’ speech.’ Ik zucht. ‘Sorry Hermelien. Het zal niet nog een keer gebeuren.’ ‘Dat geloof ik, want dit is je laatste jaar.’ Ik grijns. ‘Anyways, is er nog iets belangrijks gebeurd?’ Ze kijkt mij aan alsof er iets is wat ze niet wil zeggen. ‘Er is een nieuw docente voor Verweer tegen de Zwarte kunsten.’ We klimmen door het portretgat. ‘Oh ja, dat roze poppetje. Wie is het?’ ‘Uhm… niemand bijzonders.’ Ik kijk haar vaag aan. ‘Oke…’ We lopen de trap op. ‘Nou, ik ga slapen.’ Ze haast zich en ik ben haar binnen no time kwijt. ‘Welterusten.’

Ik ren de klas in en ga snel naast Angelique zitten. Net op tijd. ‘Waar was je?’ ‘Bespreking met Perkamentus, je weet wel.’ Ze knikt. ‘Ahum.’ De klas kijkt op wanneer het roze vrouwtje opstaat. ‘De gevaren van halflingen.’ ‘You’ve gotta be kidding me.’ Ze kijkt in mijn richting en glimlacht zoetjes. ‘En u bent?’ ‘Guennola Wood en ik weet wie u bent. U bent Dolores Umbridge, de vrouw die de wet invoerde tegen weerwolven.’ Ze glimlacht. ‘Inderdaad en nu u zo vriendelijk bent geweest de les te onderbreken kunt u mij vast vertellen wat halflingen of beter gezegd halfbloeden zijn.’ Ik probeer mijn ademhaling onder controle te houden. De hele klas is doodstil. ‘Het is een scheldnaam voor mensen die gedeeltelijk bovennatuurlijk zijn, zoals centaurs… en weerwolven.’ ‘Maar ziet u, mevrouw Wood, het is wat ze zijn. Ze zijn een fout van de natuur en een gevaar voor de tovenaars.’ Ik voel mijn hartslag verhogen en ik bal mijn handen tot vuisten. Angelique sist zacht. ‘Nola, je ogen.’ Ik verbreek het oogcontact met Umbridge niet. Haar gezicht gaat van schok naar woede. ‘Ja, mijn ogen zijn groen. Een teken van lycantropie. Ik ben nu ineens gevaarlijker of niet, professor Umbridge?’ ‘Verlaat dit lokaal en meld je straks bij mijn kamer.’ Ik pak mijn tas op en loop naar de deur. George kijkt mij bezorgt aan en ik glimlach zwak. Ik trek de deur achter mij dicht. ‘Mevrouw Wood, waar gaat u heen?’ Ik kijk om en zie Anderling. O dit komt perfect uit. ‘Ik ben eruit gestuurd.’ ‘Als u schouwer wilt worden moet u hoog scoren voor Verweer tegen de Zwarte kunsten, dat weet u?’ Ik knik. ‘Het zal niet nog een keer gebeuren.’ Ze knikt en loopt dan door. Ik besluit maar gewoon in de bieb te gaan werken.

‘Noot!’ Ik kijk op en zie Fred en George binnen komen. ‘Dat was echt niet slim.’ De grijnzen die normaal op hun gezicht staan zijn nergens te bekennen. ‘Dat is het nooit.’ Ik stop mijn boeken terug in mijn tas. ‘Maar dit is Dolores Umbridge. Als er iets is wat zij haat, zijn het weerwolven.’ ‘Pa heeft wel eens over haar verteld. Zij is niet iemand die je aan je slechte kant wil hebben.’ We lopen de richting de grote zaal. ‘Geen zorgen, ik kan haar wel hebben. Ze is niet zo groot.’ Ze lachen onzeker. ‘Veranderde je ogen expres?’ Ik schudt mijn hoofd. ‘Ik verloor controle.’ We gaan zitten. ‘In ieder geval was de schrik op het gezicht van Umbridge echt prachtig!’ Ik knik en pak de kan met pompoensap. Iemand stoot tegen mijn elleboog, waardoor ik de kan omver gooi. ‘Shit.’ Ik probeer met mijn mauw mijn broek schoon te deppen. ‘Oh sorry, ik help wel.’ Het meisje van Zwadderich pakt haar toverstok. ‘Hygiëna’ Ze schenkt een nieuw glas sap voor mij in en loopt dan door. ‘Dat was raar.’ Ik drink het rustig op. ‘Heb je zo ook een vrije periode?’ Ik knik. ‘Mooi, want om de een of andere reden wil Snape Fred en mij niet meer samen in een les hebben, dus nu heb ik een vrije periode.’ ‘En ik moet nu naar toverdranken.’ Fred geeft mij een knuffel. ‘Ik spreek je later, broer.’ Hij maakt een kort huppeltje, zodat hij Angelique inhaalt en met haar mee kan lopen. ‘Laten we naar de geheime gang gaan achter het schilderij.’ Ik trek mijn wenkbrauwen geamuseerd op. ‘Nou waarom zou je een uur door willen brengen in een verborgen gang?’ Hij slaat een arm om mij heen en geeft een kus op mijn wang. Ik pak nog snel een toast en loop dan met hem mee.

‘Ga zitten.’ Ik loop het kantoortje van Umbridge in en ga op de stoel tegenover haar zitten. Ze schenkt twee kopjes thee in en zet er een voor mij neer. Ik pak het kopje gewoon om iets vast te hebben. ‘Nou, u weet waarom u hier bent?’ Ik trek kort mijn wenkbrauwen op. ‘Omdat ik een weerwolf ben.’ ‘Nee, omdat u mij bedreigde.’ ‘Wanneer?’ ‘Dat weet u zelf prima.’ Ik lach schamper. ‘Oh, maar dat was nog geen bedreiging, professor.’ Ik neem snel een slok van mijn thee. Jeetje, wat ruikt dat sterk. ‘Ik zal het deze keer bij een waarschuwing houden. Je begrijpt hopelijk dat ik het bij het ministerie moet melden als je een gevaar wordt voor deze school.’ Ik klem mijn kaken op elkaar en drink door. De manier waarop ze het zegt alsof ik letterlijk niet zou kunnen begrijpen wat ze zegt. ‘Geen zorgen, professor. Dat begrijp ik.’ Ik zet het lege kopje terug op haar tafel. ‘Dan mag je gaan.’ Ik zucht en sta op. ‘Dag professor.’

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. Chyna2001
    Chyna2001 2 jaar geleden

    Ik haat UMBRIDGE. Echt waar.


    Ze. MOET. DOOD.

Details

0

12+

1117

165 (0)

Share