Foto bij Hoofdstuk Zes - Ana

Zou ik gewoon op moeten staan? Ik twijfelde. Ik wist dat er een soldaat buiten naast de deur stond, maar ik moest plassen...
      Het was voor mij nodig om eerst al mijn moed bij elkaar te rapen en ik stond op, en liep langzaam en stilletjes naar de deur.
      Die kraakte vervelend hard toen ik hem opende, en de soldaat draaide zich gelijk om. Ik herkende hem meteen aan zijn zwarte haren, het was weer diezelfde soldaat.
      'Ik eh... Ik moet naar de WC.' mompelde ik. Hij keek me even stil, maar met intimiderende blik aan. Ik voelde me zo klein. Piepklein. Zo had ik me nog nooit eerder gevoeld. Ik was nooit verlegen, en was ook niet bang om iemand een klap te verkopen waar nodig, maar nu voelde ik dat mijn wangen begonnen te gloeien en ik zette een klein stapje achteruit.
      Hij zuchtte even diep, en liep toen van me weg, de gang in. Ik wist niet wat ik moest doen. Hem volgen? Wachten? Toen hij merkte dat ik hem niet volgde draaide hij om en wenkte hij me met zijn hoofd. Op mijn hoede liep ik achter hem aan, waarna hij me een deur wees aan de rechter kant van de gang.
      Ik ging naar binnen. Er was geen slot. Godverdomme.
      Ik overwoog zelfs serieus om gewoon terug te gaan. Straks zou er iemand binnen komen, was ik al naakt, hoefde hij zich daar geen zorgen meer over te maken. Maar de druk op mijn blaas was zo hoog dat ik bang was dat ik in m'n broek zou plassen als ik nu niet naar de WC ging.
      Ik plaste zo snel als ik kon, en stond toen weer op en trok de WC door, het maakte een hels kabaal, waarna ik de deur weer open deed en naar buiten glipte. De soldaat stond er nog steeds en wenkte me enkel dat ik terug kon lopen, maar zelf liep hij de andere kant op. Naar een soort centrale kamer voor alle soldaten, of zo... Ik wist niet precies wat het was.
      'Darius, koffie?' vroeg iemand hem. Zijn naam was dus Darius... Ik had eigenlijk een veel gemenere naam verwacht, maar welke precies wist ik zelf ook niet.
      Ik liep terug naar de kamer, maar voordat ik naar binnen kon gaan, werd de deur bijna in mijn gezicht open geslagen.
      Twee soldaten kwamen naar buiten, met een gillende, spartelende Delia. 'Nee! Nee! Stop!' Ik kon de angst in haar ogen aflezen. Ik wist niet wat me bezielde, maar ik greep een van de soldaten bij de arm.
      'Stop! Alsjeblieft, doe het niet!' riep ik, en plots kreeg in een vlakke hand, keihard in mijn gezicht.
      'Pas op anders nemen we jou straks ook.' siste hij, en hij liep weg met Delia en de andere soldaat. Ik was zo geschokt dat ik even niet wist wat ik moest doen. Ik keek de kamer binnen, waar een wat oudere vrouw me aan keek terwijl ik mijn hand naar mijn gloeiende wang bracht. Ze wenkte me dat ik beter naar binnen kon komen, en ik liep de kamer in, sloot de deur achter me en ging naast de deur op de grond zitten, met mijn rug tegen de muur.
      Ik sloot mijn ogen, maar slapen kon ik niet. Niet zolang ik Delia hoorde schreeuwen.

'Iedereen opstaan!' Ik kreeg mijn ogen gewoon niet open. Het de hele tijd knikkebollen omdat ik rechtop tegen de muur aan had gezeten terwijl ik steeds bijna in slaap viel had me extra moe gemaakt.
      Ik kon een glimpse opvangen van hoe iedereen opstond, maar mijn ogen vielen weer dicht. Ik hoorde wel alles. Ik hoorde hoe er zware voetstappen naar de achterste hoek van de kamer liepen, en de kraan van de wastafel werd open gezet. Die wastafel, die is echt smerig. Dat is het enige wat ik kon denken. De wasbak vulde zich, hoorde ik. De voetstappen kwamen terug in mijn richting, waarschijnlijk om vervolgens de kamer uit te gaan.
      'Deze moet nog wakker worden.' Ik kon mijn ogen nog steeds niet openen... Dat lukte pas toen ik ruw aan mijn haren van de grond af werd getrokken, en ik daarna bij mijn nek werd gepakt. Ik werd naar de andere kant van de kamer gesleurd, en met mijn gezicht in het water dat zich in de wasbak verzameld had geduwd.
      Ik kreeg geen lucht. Ik kreeg geen lucht. Ik kreeg geen lucht. Ik had in schrik niet ingeademd voordat ik het water in werd geduwd, en probeerde daarom uit alle macht om naar boven te komen, maar dit lukte niet. Het zorgde er enkel voor dat ik nog meer naar lucht snakte door mijn inspanning.
      Het duurde nog minstens tien volle seconden voordat hij me eindelijk weer pijnlijk hard aan mijn haren het water uit trok.
      'Wakker?' Hij trok mijn hoofd aan mijn haren verder naar beneden, waardoor mijn hoofd in mijn nek kwam te liggen, en ik op de een of andere manier heel bang was dat hij binnen twee seconden mijn keel zou doorsnijden, want die lag er wel mooi open en bloot voor klaar.
      Maar dat deed hij niet. 'Nou?' Ik kon niet knikken. 'Ja.' zei ik moeilijk.
      'Mooi. Iedereen meekomen!' Hij liet me ruw los en ik werd samen met alle andere vrouwen de kamer uit geleid.

Mag ik heel veel reacties? c:



Reacties (12)

  • Heronwhale

    Ik weet niks meer om te zeggen.....

    4 jaar geleden
  • Heronwhale

    oh ja! mooi hoofdstuk!!!!!!!!!!!!!!

    4 jaar geleden
  • Heronwhale

    hoeveel reacties wil je eigenlijk? dan kan ik nog bedenken wat ik moet zeggen?

    4 jaar geleden
  • Heronwhale

    Ik vind het zielig voor Delia(huil)

    4 jaar geleden
  • Heronwhale

    De naam darius doet me denken aan de Hunger Games

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen