Hoofdstuk 17




~ I had lost my words
So I continue my search
I stop and I start, recounting conversations
And I had been looking for words
on the rugs and tables ~
Bent Van Looy, words

Rond vier uur ben ik thuisgekomen van mijn afspraak. Ik heb enkele foto's meegekregen, er is nog niet veel op te zien maar Jess zal zeker weten wat ik er mee bedoel. Ik heb ze op de keukentafel gelegd en wacht nu in de woonkamer tot ze thuis zou komen en ze zou ontdekken.
Terwijl ik door de verschillende kanalen zit te zappen kom ik plots op MTV en er speelde net een clip. Op het scherm verscheen de bruinharige krullenbol die me een uur terug nog belde.
Ik voel me schuldig als ik terugdenk aan hoe ontgoocheld hij zich niet moet gevoeld hebben toen ik zomaar plots weg moest. Misschien moet ik hem terugbellen en me verontschuldigen? Maar dan zou ik hem moeten vertellen waarom ik snel weg moest. Met een zucht leun ik tegen de rugleuning van de zetel. Mijn mobiel gooi ik van mijn ene naar mijn andere hand. Zou ik hem bellen of niet? Mijn vinger zweeft boven het 'bellen' knopje.
Misty staat op en loopt naar de voordeur. Jessica is thuis, ik zal straks wel bellen.
De deur sloeg met een knal dicht en lopende voetstappen waren op de trap te horen. Misty blafte kort, verbaasd stond ik op uit de zetel en zag onze Golden Als ik in de gang kom zie ik de Golden Retriever onderaan de trap staan. Als de hond mij ziet loopt hij van mij naar de trap en terug. Ze wil duidelijk maken dat ik eens naar mijn jongere zus moet gaan kijken, wat ik dan natuurlijk ook doe. Misty mag niet mee naar boven en dat weet ze dus blijft ze onderaan de trap liggen.
Ik klop op Jessica haar kamerdeur. Er komt geen antwoord, enkel gesnik. Bezorgt open ik de deur.
Met haar gezicht in haar kussen ligt ze te huilen. Ik zet me neer op de rand van haar bed en wrijf over haar rug. Ze gaat rechtop zitten en slaat haar armen om me heen. "Het is allemaal mijn schuld." snikt ze. "Wat is jou schuld?" vraag ik. "Het is mijn schuld dat mam dood is. Het is mijn schuld dat jij er nu helemaal alleen voor staat, mam had er nog kunnen zijn om voor je te zorgen. Sorry."

Harry POV

De laatste uren heb ik aan bijna niets anders gedacht of aan het korte telefoongesprek dat ik gehad heb met Jane. Maar om even mijn gedachten te verzetten ben ik net met Nick enkele toertjes gaan lopen in het park. Ik moet mijn uurtje sport voor vandaag nog doen en dit is het ideale moment. We zijn op dit moment terug naar onze huizen aan het wandelen.
"Hoe gaat het in de liefde?" vroeg Nick. Ik haal mijn schouders op. "Stil." antwoord ik kort. "Nog steeds geen vast lief?" Ik schud mijn hoofd. "Man, je bent bijna 26. Wordt het niet eens tijd om je te settelen met iemand?" vraagt hij. "Ik weet het. Maar ik heb niet direct iemand op het oog." Ongelovig staart hij me aan. "Je hebt duizenden meisjes aan je voeten liggen. En dan zeg je dat je niemand op het oog hebt? Dat maak je me niet wijs, Harry." Ik zucht diep en kijk Nick aan. "Het is gewoon zo. Kom je nog even binnen?" vraag ik als we aan mijn huis komen. Nick knikt.
Mijn moeder begroet mij en Nick. "Ik heb je mobiel horen afgaan op je kamer. Kan dat?" vraagt mijn moeder. Ik knik want ik heb inderdaad mijn Iphone hier laten liggen. "Ik kijk straks wel even." Nick en ik eten een stukje cake waarna ik snel even mijn mobiel ga halen.

Jane heeft gebeld en ik was er niet. Verdomme. Ze heeft een bericht ingesproken.

"Euh, Ik hoor dat je er niet bent, maar ik wou alleen even laten weten dat het me spijt dat ik zo plots heb neergelegd. Ik..., Ja... Dat was het denk ik. Bye"

Met een glimlach op mijn gezicht druk ik de voicemail weg. "Niemand op het oog hé?" lacht Nick. "Nee" zeg ik hoofdschuddend. "Het zal wel. Ik ga denk ik maar eens naar huis om me te douchen. Dag Anne, dag Harry." Nick zwaait naar me en schenkt me nog een knipoog.

~~~~~~~~~~~~~~~~
Helloooo,
Een dagje te laat maar toch Happy birthday Harry!
Hoe is jullie weekend geweest?
Laat gerust weten wat je van het verhaal vindt!
LUFU

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen