Foto bij Don't let me go

Snow Patrol - Give Me Strength

De volgende dag stond ik met Charlie aan mijn zijde. Het jochie was nu nog vrolijk, maar ik wist dat dat niet lang meer zou duren.
'Aibileen?'
Ik draaide me om en kreeg Lou in het oog. Ik glimlachte zwak.
Lou schoot een blik naar de plek naast me en pruilde toen haar onderlip. 'Dus je doet het echt?'
Mijn ogen brandden. Het enige wat ik deed was schaapachtig glimlachen. 'Ja.'
'Waarom? Jullie... jullie kunnen het toch uitpraten?'
Ik keek weg en haalde mijn schouders op. 'Nee... ik denk het niet. Ik..' ik haalde even haperend adem, 'heb er nu even geen zin in.'
Lou bleef even stil. Toen zei ze: 'Wanneer dan wel?'
Ik klemde mijn lippen op elkaar en schudde mijn hoofd. Toen draaide ik me om, Charlie aan mijn ene hand. Mijn koffer in mijn andere.

Lou POV
Met haar armen langs haar lichaam keek ze stilletjes toe hoe Aibileen met haar zoontje aan haar hand door de deuren verdween. Lou wist dat ze niks kon doen. En zo ja, dan zou ze alles alleen maar verergeren. En dus hield ze haar mond en liet ze Aibileen gaan.
Met een diepe zucht en een hand door haar haar draaide Lou zich om en liep terug naar de lift. Eenmaal terug op hun verdieping wilde ze gelijk naar haar eigen kamer om niemand onder ogen te hoeven komen, maar het was al te laat.
'Lou?!' Louis kwam aanlopen. De verwilderde blik in zijn ogen was niet te missen, evenals die vlaag van spijt voordat hij zijn mond opende.
'Harry is op zoek naar Aibileen. Hij kan elk moment eraan komen. Zeg maar... nu-'
'Lou?! Waar is Aibileen?! En Charlie?!' De lange man die Lou al zo lang een hele goede vriend van haar kon noemen, kwam aangesneld. Met zijn lange benen was hij binnen een paar stappen bij haar. Hij keek boos, woedend, gekwetst, maar ze kon vooral de angst in zijn ogen zien. Stilletjes keek ze toe hoe hij met zijn handen over zijn gezicht wreef en zacht kreunde. Louis maakte dat hij wegkwam.
'Lou, als je het weet, zeg het alsjeblieft, ik moet weten...'
'Ze is weg,' zei Lou abrupt. Ze wilde het wel voorzichtig zeggen, maar met zo'n gevoelig onderwerp wist ze niet hoe. Hoe dan ook, alles wat met Aibileen te maken had was gevoelig bij Harry. Zeker door de afgelopen jaren heen. En dat wist zij nu ook.
'W-wat?' Harry liet zijn handen zakken, zijn gepijnigde blik onafgebroken op Lou gericht, zoekend naar een eventuele blijk van een grap, maar het mocht niet baten.
Zijn mond viel langzaam open, zijn trillende handen die hij balde tot vuisten, en zijn ogen die zich vol ongeloof verwijdden tot ze bijna uit zijn kassen leken te puilen.
Met een brok in haar keel legde Lou een hand op zijn arm en wreef zachtjes op en neer. Zijn blik ontweek ze angstvallig.
'W-wanneer?' Hij klonk schor, gebroken, bijna leeg.
'Nog geen half uur geleden,' fluisterde Lou zacht.
Even was Harry stil. Lou sloeg haar armen om hem heen en drukte hem tegen zich aan. Hij sloeg gewillig zijn armen ook om haar heen en liet zich strak door haar knuffelen terwijl ze bemoedigende woordjes in zijn oren fluisterde. Stiekem had ze geen idee wat ze aan het doen was.
'Ik moet haar terughalen,' mompelde Harry voordat hij zich losmaakte. Hij wilde langs Lou lopen, maar ze greep zijn arm snel beet.
'Niet doen, Harry. Dwing haar niet te blijven.'
'Maar..'
'Laat haar gaan, Harry.'
'Dan nog heeft ze me niet eens afscheid laten nemen van Charlie!' spuwde Harry in Lou's geschrokken gezicht. Zijn blik verzachtte even en hij kneep in haar hand.
'Sorry. Maar ik moet wel.'
Lou liet hem los.

Charlie POV
Mama had gezegd dat we een paar daagjes weggingen. Dat vond ik niet zo leuk want dan zou ik papa niet zien. Maar mama zei dat ik hem snel zou zien. Toen moest ze een beetje huilen en toen lachen toen ik dan maar een gekke bek trok. Ik hou er niet zo van om mama te zien huilen. Mama huilt vaak en dan denkt ze dat ik het niet zie, maar ik ben wel slim hoor, want ik zie het wel. Zelfs toen ik klein was - ik ben nu groot - huilde ze af en toe en dan vroeg ik of het goed ging en dan moest ze glimlachen. Dus nu vraag ik elke keer of het goed gaat als ze huilt want dan ze glimlacht elke keer. En mama zegt zelf dat lachende mensen blije mensen zijn en dat dat goed is.
Maar nu zit ik naast mama in een vreemde auto met een vreemde rijder die aan het rijden is - mama heeft eens uitgelegd dat we zulke mensen kunnen vragen om ons ergens heen te brengen en dan betalen we ze een beetje. Maar niet te veel. Maar nu huilt mama weer.
'Mama, gaat het goed?' zeg ik, want ik weet dat dat helpt.
Maar het enige wat mama doet is naar me omkijken en me over mijn haar aaien. Maar ze glimlacht niet. En dat vind ik een beetje raar. Want het helpt altijd.
'Mama, gaat het goed?' vraag ik nog een keer. Maar mama reageert niet eens meer. En ik voel me een beetje verdrietig. Maar mama huilt al dus ik mag niet huilen. Mama is nu niet sterk dus ik moet sterk zijn.

Maar papa dan? Kan papa niet sterk zijn voor ons? Ja toch?
Aan mama kan ik het niet vragen maar ze is wel gestopt met huilen maar volgens mij komt dat omdat we zijn aangekomen en niemand mag natuurlijk zien dat ze verdrietig is. Want verdrietig zijn is niet goed. En de man die ons heeft gebracht kijkt heel meelevend naar mama maar dat snap ik niet. Want mama huilt alleen maar. Zo meteen lacht ze weer en dan is het weer over. Dan is het weer goed.
Mama pakt mijn hand en ik mag mijn eigen koffer trekken, want dat kan ik ook heel goed hoor! Mama zegt steeds dat ik een sterke grote jongen ben, en dat moet ook wel hoor. Maar misschien straks niet meer, als papa...

Papa?

'Papa?'
'Wat, lieverd?' zegt mama zacht. Ze praat niet zo heel hard maar volgens mij komt dat omdat ze nog steeds verdrietig is.
'Papa?'
En dan glimlacht mama. Ik word blij want nu is mama eindelijk weer blij. Dus nu hoef ik haar niet alleen te vragen of het goed gaat. We hebben gewoon altijd papa nodig.
'Papa maakt jou blij?'
Mama's glimlach wordt groter en ik word ook blijer.
'We hebben papa nodig, mama!'
Maar dan verdwijnt mama's glimlach opeens en schudt ze haar hoofd. Dat betekent nee, zegt mama altijd.
'Waarom niet?' Ik word verdrietig want dit vind ik niet zo leuk. Mama wordt blij van papa maar ik ook. Papa is mijn papa en hij is mijn superpapa. Ik wil papa...
'Ik wil papa.'
'Dat kan niet lieverd,' zegt mama, maar dat vind ik écht niet leuk.
'Ik wil papa!' zeg ik, heel hard, want ik weet dat mama dat niet zo leuk vindt. Maar misschien mag het dan wel.
'Papa!'
'Charlie!'
Ik begin te jammeren, zodat mensen gaan kijken, want dat vindt mama al helemaal niet leuk, maar ik wil papa. En mama wil ook papa. Maar ze zegt van niet. Maar mama weet het wel. Mama wil papa. En ik wil papa. En papa wil mij. En papa wil mama.
Ik ga harder schreeuwen zodat ik mama beter kan overtuigen. Het werkt alleen niet zo.
'Charlie, verdomme!'
Ik schrik heel erg want mama zegt een woord die we niet mogen zeggen. Dat heeft ze zelf gezegd. Het is een heel erg woord en nu heeft ze dat tegen mij gezegd.
Ik begin te huilen want ik vind dat niet leuk. Mama lijkt superboos en ik vind het een beetje eng.
'God, Charlie, sorry,' mama zakt door haar knieën en probeert me in haar armen te trekken, maar ik ben nog steeds verdrietig dus ik stap juist weg zodat mama me niet kan pakken.

'Aibileen?'
Ik draai me om en daar staat papa!
'Papa!' Ik ren zo hard en zo hard en zo hard als ik kan naar papa toe en ik zie dat hij glimlacht, en dat is goed. Ik laat me door papa optillen en sla mijn armen om papa heen en knuffel papa zo hard als ik kan en ik leg mijn hoofd op zijn schouder zodat ik lekker in zijn armen zit, want zijn grote armen houden me heel goed vast en ik begin te duimen want dat vind ik heel fijn. En papa strijkt over mijn haar en dat vind ik ook fijn. Papa's lange haar kriebelt in mijn gezicht maar dat vind ik niet erg. Ik wil ook zulk lang haar. En als ik thuis ben ga ik ook zwarte tekeningetjes op mijn armen maken, want dan ben ik net zoals papa, en papa is supertof.
'Abs...' Papa praat maar ik luister niet. Ik ben alleen maar blij dat hij mij vasthoudt. Ik kijk wel naar mama, en mama glimlacht niet. En ik ga weer recht zitten en kijk naar papa's gezicht en hij glimlacht ook niet. Ik frons en ik pluk aan zijn gezicht.
'Wat is er, jongen?' zegt papa lief terwijl hij me van dichtbij aankijkt. Zijn adem in mijn gezicht stinkt een beetje, maar die van mama ook, dus dat maakt niet uit.
'Glimlachen?' zeg ik want dat is wat ik wil. Papa glimlacht ook en geeft me een zoentje op mijn neus. 'Glimlachen doe ik zeker voor jou, kanjer.'
Ik ben blij want papa glimlacht weer en hij vindt me een kanjer. Ik ben een kanjer!

Aibileen POV
Stilletjes moest ik toezien hoe Harry met Charlie in zijn armen bezig was. Charlie die wilde dat zijn vader glimlachte - en waarom, dat wist ik ook - en dan hetzelfde deed toen het lukte. Breder, zelfs.
Ikzelf durfde Harry niet aan te kijken. Ik was vertrokken zonder gedag te zeggen en ik wist dat dat niet oké was van mij om te doen. Maar ik was boos en gekwetst en dus wilde ik niet echt denken aan Harry. Maar dan stond hij daar, als liefdevolle vader, lang, knap, prachtig, en ik brak beetje bij beetje.
Mijn tranende ogen bleven angstvallig op de grond tussen ons gericht. Daar kwam verandering in toen ik Harry's voeten zag naderen.
'Aibileen,' werd er vervolgens zacht tegen me gezegd. Ik zag Harry's vrije hand even tussen ons hangen, maar hij liet hem gelukkig weer zakken.
'Abs... alsjeblieft.' Ik kneep mijn ogen dicht en draaide mijn hoofd weg.
'Mama?'
'Aibileen, dit hoeft niet. Je hoeft niet te gaan. Sterker nog, ik wil niet dat je gaat. Niet weer,' hij fluisterde zacht maar duidelijk, al hoorde ik de lichte paniek wel in zijn stem.
'Ik wil niet dat je gaat. Ik wil je hier bij mij hebben. We kunnen het er rustig over hebben en het uitpraten. Ik beloof je dat ik je alles zal vertellen wat je maar wilt weten. Ik zweer h-het je...' Harry viel stil. Ik keek onder mijn wimpers door en zag hem met gesloten ogen diep inademen. Charlie plukte ondertussen aan zijn lange haar, die een paar uur geleden nog in een knotje hadden gezeten.
Mijn ogen prikten pijnlijk toen ik bleef kijken en de mijne op een gegeven de zijne ontmoeten. Hij schrok even maar herstelde zich snel. Hij zette een stap dichterbij.
'Abs, ik sméék het je,' fluisterde hij terwijl hij mijn blik vast probeerde te blijven houden, 'blijf alsjeblieft. Geef het een kans.'
Ik keek naar mijn voeten.
'Geef óns een kans.'
De brok in mijn keel was groter geworden en de tranen dreigden te ontsnappen. Ik schudde mijn hoofd aangezien dat het enige was dat ik kon doen.
'W-wat?'
'I-ik... kan dat niet,' haperde ik schor, 'al die dingen die je hebt gezegd in die film, en zoveel verwijst naar mij. Ik voel me al zo schuldig, en dan blijk je me ook zoveel dingen niet verteld te hebben. Dat is heel pijnlijk, H-Harry.'
'We zijn allebei schuldig, dus dan kunnen we het elkaar allebei vergeven, toch?' probeerde Harry terwijl ik mijn en Charlie's koffers pakte. 'Aibileen,' licht paniekerig probeerde Harry mijn pols vast te pakken, maar ik ontweek hem. Ik wilde weglopen.
'Charlie, neem je a-afscheid van papa?'
Charlie begon te pruilen maar knuffelde Harry wel stevig. Die bleef hem echter vasthouden. Hij staarde me met een bepaalde uitdagende maar ook angstige blik aan.
'Kom hem maar halen. Als je hem bij je wilt hebben zal je hier moeten blijven!'
Ik zuchtte en schudde mijn hoofd.
'Best,' zei ik toen maar, 'hier is zijn koffer. Regel jij het allemaal?'
Daarop staarde Harry me vol ongeloof lang aan. Hij leek het niet meer te weten, en een vlaag van paniek leek hem te overspoelen.
Toen, na een paar minuten, drukte hij een kus op Charlie's voorhoofd zonder het oogcontact met me te verbreken, met een aai over zijn bol voordat hij hem liet zakken. Charlie liep daarop naar zijn koffertje en tilde deze op alsof hij de sterkste was. Ik stak mijn hand uit, die het jochie ook meteen beetgreep.
Ik draaide me weg van een sprakeloze Harry en liep met Charlie weg.
'Tot later, papa!'
Ik brak weer een beetje.


Hi guys,
het is weer even geweest en dat spijt me. Maar mijn oom is inderdaad afgelopen vrijdag overleden. Gisteren hadden we de begrafenis. Het was heel erg heftig maar ook heel erg mooi. Dank jullie wel voor jullie lieve woorden <3

On a brighter note: we zijn vierde geëindigd bij de 1D Quizlets Awards! Ongelooflijk trots ben ik! Niet alleen op dit verhaal, maar vooral op jullie! DANK JULLIE WEL!
En in het speciaal @Oomsjes16, want jij bent heel erg opgevallen in het stemmen! Ik heb je heel vaak voorbij zien komen en dat vind ik superlief van je! <3

En voor de mensen die gaan dit weekend: HEEL VEEL PLEZIER!!! Vertel me alles maar als je terug bent! Ikzelf ga helaas niet want ik kijk het wel illegaal op internet :') ik zit dit moment redelijk krap bij kas omdat ik ook aan het sparen ben voor een macbook aha :')

Anyways, wat vinden jullie hiervan?:)) wat hopen jullie dat er gaat gebeuren?!

Reacties (6)

  • Subdivisions

    Nooouu, je laat mij ook breken :'(
    Je schrijft echt geweldig (:
    Snel verder xx(K)

    4 jaar geleden
  • Incalescent

    Awh, ik snap het van Abs, maar toch, ze heeft Harry nodig, of ze het nou wilt toegeven of niet. En Charlie heeft zijn vader ook nodig

    En nog gecondoleerd en heel veel sterkte toegewenst! X

    4 jaar geleden
  • Smexy

    Gecondoleerd en doe rustig aan.

    EN Aibileen denk aan Charlie, dus draai je om en loop terug en zorg ervoor dat Harry en jij het uitpraten,
    je mag nu niet vertrekken, jullie hebben elkaar nodig. Zie dat toch.

    4 jaar geleden
  • Manonxxx

    Ik snap dat ze nu rust nodig heeft,
    En tijd om na te denken.
    Maar Abs, please denk aan Charlie.
    Hij heeft zijn vader nodig,net zoals jij.
    En andersom is dat precies hetzelfde.

    Gecondoleerd,
    En heel veel sterkte.

    (: xx

    4 jaar geleden
  • Joolieentje

    Ooooooh ! Echt super geschreven!
    Ik wil ze Echt wel Terug Samen ze, dat mag eventjes duren e, maar harry en Abi moeten twruf Samen komen voor Charlie , Oooh charlie gaat dar regelen Samen met de mama van harry ofzo , zou wel schattig Zijn!

    Echt super verhaal!

    En Veel strekte ! X

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen