Foto bij O27 | Fuin


'Waar gaan we heen?' vroeg Raicion op een zeurderige toon toen ze de buitenlucht in stapten. Kali antwoordde hem niet en hees zichzelf op een rotsblok waarvan ze een beter zicht had op de omgeving. Dat bleek echter niet naar de zin te zijn van Raicion, die ongedurig heen en weer begon te lopen.
'Er zijn zat dwergen daarbinnen? Waarom doden we ze niet? Ze hebben mij daar jaren vast gehouden!' Kali voelde een woedevlaag die kwam opzetten, maar haar gezicht bleef een sereen masker. Ze keek de Elf niet aan en stapte van hem weg.
'Zij zijn niet belangrijk. Je hebt je kans gekregen, maar je hebt hem zelf helemaal verprutst.' Ze hoorde Raicion een gebrom uitstoten dat duidelijk maakte dat hij dit helemaal niet prettig vond. Kali liet haar ogen enkele tellen op zijn bleke gezicht rusten.
'Meer woorden ga ik hier niet over spreken. Indien mijn besluit je niet bevalt, staat het je vrij om naar binnen te gaan. Maar herinner je maar al te goed dat je nu aan mij gebonden bent. Zodra je besluit je tegen me te keren, scheur ik je ruggengraat uit je lichaam.' De blik van doodsangst die Raicion tekende schonk haar zo veel voldoening dat er een woeste glimlach om haar mondhoeken verscheen. De Elf mocht dan wel een grote mond hebben, vanbinnen was hij maar een verdorven, zeurderige angsthaas. En Kali wist dat. Nu ze zijn ziel gelezen had, zou hij niets meer voor haar kunnen verbergen.
Ze zette een stap naar voren en sprong in vrije val van de rotsblok af. Even leek het duizelingwekkend diep, maar al snel raakten haar voeten de vlakke, ruwe bodem. Ze tilde haar hoofd in haar nek en riep Raicion, alsof hij niets meer was dan een hond. Hij kwam onmiddellijk naar beneden, aarzelend, glijdend en vallend. Hij veegde zijn handen, bloederig door de kiezels die ze open hebben geschaafd, af aan zijn broek en hij keek hij haar niet aan.
Kali legde haar vinger onder zijn kin en tilde zo zijn hoofd op. Zijn ogen spraken een vuur dat in tegenstrijd was met zijn gebroken houding. Hij minachte haar, zoals hij alles en iedereen op zichzelf na verachte. Kali bracht haar lippen dicht bij zijn oor en fluisterde heel erg zacht. 'Durf niet.' Met haar vinger op zijn huid en de magie van de balrog die door haar heen stroomde, was het niet moeilijk om exact zijn intenties te kunnen zien - te zien hoe erg hij ernaar verlangde haar van een piek af te gooien en haar lijk te bespotten.
Maar na haar woorden voelde ze ook weer zijn angst, die zo dicht tegen het wezen van deze Elf zat verweven, dat Kali wist dat dit enkel dromen zijn - of dingen die hij zou volbrengen wanneer ze op haar zwakst was.
'We moeten naar de hoogste pieken. Mijn leger wacht daar op ons.' Ze liet Raicion voorop gaan en hield zelf de omgeving in de gaten. De Ring was niet zo heel veraf, ze kon hem bijna tegen haar huid voelen drukken, maar hij werd nog geneutraliseerd door de magie uit het woud Lothlorien...
'Stop.' Haar stem was zacht, maar een bevel was het niettemin. Raicion verstijfde en verzette geen voet meer. Zijn bespottelijkheid zorgde ervoor dat Kali grijnsde. Ze plaatste haar handen rond haar mond en slaakte gehuil uit. Het galmde lang, treurig en alleen na op de bergwanden.
Kali kneep haar ogen tot spleetjes en keek naar de grote groepen raven die krijsend de lucht in vlogen - alsof een roep net hun feestmaal had verstoort.
'Wat is er nou?' vroeg Raicion voorzichtig, maar ze antwoordde hem niet. Dan klonk er een zacht getrippel over de rotsen en elf paar gele ogen keken de halfelf en de Elf aan.
'Enkel de sterksten overleven', zei Kali en de wolven gleden naar haar toe. Ze drukte haar hand tegen de kop van de kleinste en liet de beelden over zich heen spoelen - enkele orks die in haar afwezigheid de anderen tegen haar probeerden te keren. Degenen die haar trouw bleven, werden op een gruwelijke manier van kant gemaakt. Kali liet de lucht sissend ontsnappen en schudde haar hoofd.
'Wat dwaas van ze. Met hen zal ik later moeten afrekenen.' Ze aaide de wolf over zijn kop en ondanks het branden van de Balrog's merk, maakte hij een tevreden geluidje.
'We gaan.' Raicion opende zijn mond en sloot hem weer. Kali besloot dat ze hem zodra hij zijn diensten bewezen had, niet meer nodig zou hebben.
'Maar... en je leger dan?'
'We hebben al meer dan voldoende tijd vergooit. Ik moet nu naar het land van jouw geboorte trekken, want daar huist iets wat ik nodig heb. Je zal eindelijk je wraak werkelijkheid zien worden.'
Raicion schudde ongelovig zijn hoofd.
'Het lukt je nooit Lothlorien te veroveren - niet met enkel een stelletje honden.' Een hint van een glimlach speelde om haar lippen en ze balde haar vuisten. Haar stem klonk erg onschuldig en kinderlijk.
'Ik wil Lothlorien helemaal niet veroveren en waarom zou ik een leger nodig hebben als ik jou in mijn bezit heb?'

Reacties (4)

  • Schack

    Is het raar als ik nog steeds Aya en Legolas ship?:Y)
    Waarschijnlijk wel. She's on the evil side now. *Grafstem #Gandalf*
    Ik vind dit wel leuk. De oorlog vanuit Aya's kant, de slechte kant. Hm-hmm, leuk indeed.

    4 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Geweldig stuk!

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Ach zeur niet. Het is prima geschreven. ;D
    Dus ga maar gauw weer verder, dan ben je ook sneller over je schrijfdipje heen. (:

    4 jaar geleden
  • Katalante

    Muhwhahahahahahaha(6)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen