Foto bij 37.3. Ian

Tracey keek hem fronsend aan, maar Ian wendde zijn blik af.
‘Jaloers waarop?’
‘Op zijn schoenen, nou goed,’ bromde Ian. ‘Ik heb niet zoveel zin om erover te praten als je het niet erg vindt. Ik doe mijn best om onze relatie weer een beetje op te bouwen, maar ik heb het idee dat dit onderwerp daar geen goed aan doet.’
Tracey ving zijn blik op en glimlachte voorzichtig.
Hij wist terug te glimlachen, maar onmiddellijk sloeg zijn hart een slag over en kreeg hij het benauwd. Gegeneerd keek hij een andere kant uit.
‘Ik heb je best wel gemist,’ gaf Tracey toe, alsof zij ook haar steentje wilde bijdragen. ‘Jij was eigenlijk de enige vriend die ik had en ik weet niet eens waarom het opeens zo stroef tussen ons begon te lopen.’
Ian betwijfelde of ze de waarheid sprak. Ze wist toch best dat hij verliefd op haar was? Dat wist iedereen.
‘Laten we het ergens anders over hebben,’ stelde hij voor.
Tracey keek hem met een schuin hoofd aan. ‘Oké. Al vraag ik me af of alles beter gaat als we geheimen voor elkaar houden.’
Ian zweeg met een grimmig gezicht en Tracey stond op. ‘Ik pak nog wel wat te drinken voor ons. Waarschijnlijk zal dat ons wel een handje helpen.’
Ze grinnikte zachtjes terwijl Ian haar met gemengde gevoelens gadesloeg. ‘Ik wil niet dronken worden.’
‘Dat wordt je niet van twee wijntjes,’ knipoogde ze en ze liep weg.
Ian keek naar zijn handen. Had ze ooit naar hem geknipoogd?

Toen Tracey weer ging zitten, overhandigde ze hem het gevulde glas. Ze zat dichterbij hem dan net, zodat het zweet hem uitbrak toen hun ellebogen elkaar raakten. Hij was zich hevig bewust van haar nabijheid en de drang om haar in zijn armen te nemen werd steeds groter.
‘Wat had je willen worden als je hier niet had gezeten?’ vroeg Tracey hem.
Ian was blij dat ze op een ander onderwerp waren overgestapt. ‘Weet ik niet. Waarschijnlijk was ik naar de universiteit gegaan, net als mijn ouders. Onderzoek doen heb ik altijd al interessant gevonden. Misschien iets met de ruimte.’ Hij keek even omhoog, naar de twinkelende sterren boven hun hoofd. ‘En jij?’
Tracey dacht even na. ‘Misschien iets van politicus,’ grinnikte ze. ‘Ik houd wel van politiek en discussiëren.’
Ian glimlachte bij de gedachten aan Tracey in het Witte Huis. ‘Je zou vast een goede presidente zijn.’
Tracey grijnsde breed. ‘Ja hè?’
Ze namen beiden nog een slokje van hun wijn. Ian bedacht dat hij daarmee moest stoppen, want het verlangen om haar te zoenen werd steeds groter en hij wist niet hoelang hij zichzelf nog in de hand kon houden. Hij wilde het niet verpesten.
‘Wat deed je moeder eigenlijk voor werk?’ vroeg hij. Hij vond het wel leuk om wat meer over haar achtergrond te weten. De dingen die ze had verteld, hadden met name betrekking gehad tot alle ellende die ze had meegemaakt en veroorzaakt.
‘Mijn moeder werkt bij een ingenieursbedrijf. Ze was secretaresse.’
Er viel even een stilte. Ian wist dat ze haar vader nooit gekend had en dat zijn ouders biologen waren, wist ze al.
‘Niks voor jou,’ grijnsde hij uiteindelijk. Hij zag haar nog niet stil achter een bureau zitten.
‘Nee, ik zou standaard iedere dag te laat komen,’ grinnikte ze. Ze legde haar hand naast zich neer, tegen de zijne aan. Ze leek ervan te schrikken en trok gauw haar hand weg.
Hij zuchtte onhoorbaar. Er was nog veel wat ze moesten herstellen. Hij wierp even een blik op zijn hand, want hij had gevoel alsof het in brand stond.
‘Maar misschien was dat wel anders geweest als mam er nog was,’ zei ze zacht en ze staarde voor zich uit.
Ian twijfelde er niet aan dat ze dan een heel ander persoon was geworden. Het verlies van haar moeder had verstrekkende gevolgen gehad, die haar levensomstandigheden er niet beter op hadden gemaakt. Hij vroeg zich onwillekeurig af of hij dan ook op haar verliefd was geworden.
Hij kreeg plotseling de neiging om zijn excuses aan te bieden voor alles wat hij had gedaan de afgelopen dagen. Hij had dat echter al vaker gedaan en dat had ze niet van hem willen horen. Toch moest hij het kwijt, want hij had er echt spijt van.
Hij schraapte zijn moed bijeen en dwong zichzelf haar aan te kijken. ‘Het spijt me van laatst,’ zei hij met onvaste stem, ‘toen ik – toen ik je wurgde. Ik was zo kwaad dat ik er niet bij nadacht.’
‘Het geeft niet,’ zei Tracey tot zijn verbazing. Ze keek een andere kant uit. ‘Je hebt me met beide benen op de grond gezet en me laten zien hoe ik Toby altijd heb behandeld. Hoe het is om bedreigd te worden door iemand om wie je eens veel gaf.’ Ze zuchtte diep. ‘Ik had het verdiend.’
Ian vroeg zich af hoe ze over die kus dacht, maar had geen lef meer over om dat te vragen.
Er viel een stilte en Ian had om de een of andere reden het vermoeden dat Tracey daar ook over nadacht.
En ja hoor… Tracey had al genoeg alcohol binnen om het te vragen. ‘Waarom kuste je me?’
‘Weet ik veel,’ bromde hij, geïrriteerd dat ook dit onderwerp hem weer bij zijn gevoelens bracht.

Reacties (5)

  • Eldir

    Ja "weet ik veel" is wel het beste wat je nu kunt zeggen, Ian :')

    5 jaar geleden
  • Stage

    beste reactie ooit

    5 jaar geleden
  • Vega

    Nee Ian weet ik veel is niet goede reactie. De goede reactie is "omdat ik van je hou."

    5 jaar geleden
  • Winniedekoe

    Sorry voor het niet reageren, maar nu mijn reactie:

    Pak haar gewoon nog een keer op de mond! jeeezz.. draai er niet nog langer om heen(N)

    en zoals gewoonlijk weer heerlijk geschreven!(yeah)

    5 jaar geleden
  • Trager

    Hahahaha, Ian, brompot.

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here