Foto bij ~ One ~




~You took me to your favourite place on Earth~

Al die gedachten over de dood zijn waarschijnlijk de hoofdreden waarom we naar Holmes Chapel, Engeland verhuisd zijn. Al die donkere, deprimerende gedachten hebben mijn overbezorgde ouders wat bang gemaakt, dus hebben ze hun koffers gepakt en besloten ze dat we moesten verhuizen, weg van Kirkwall, weg van mezelf.

"Louise, Louise, luister je wel?" Ik kijk om naar mijn moeder die blijkbaar iets tegen me gezegd had. Ze heeft haar handen op haar heupen en haar donkere haren zijn slordig bijeen gebonden.
"Wat?" vraag ik verstrooid.
"Wil jij die borden even in dat kastje daar zetten?" Ik sta meteen op en neem de borden uit de doos die mijn moeder net aangewezen heeft.
"Ik vind het maar een vreemd huis hoor," zeg ik terwijl ik de borden in de kast neerzet.
"Het is niet vreemd, het is historisch. Weet je dat het in 1923 gebouwd is?" Ik zucht en zet nog borden in de kast. Het is niet moeilijk om te geloven dat het huis al 93 jaar oud is. De binnenkant is verzorgd, maar de buitenkant is echt wel ouderwets. Het huis is trouwens veel te groot voor drie personen, maar ja, mijn vader is nogal geobsedeerd met antieke dingen, inclusief huizen.

De binnenkant ziet eruit alsof hier voor ons een welvarende familie heeft gewoond. Met het hoge plafond, de grote houten voordeur en een grote trap die naar de eerste verdieping gaat en uitkomt in de tweede grote hal van dit huis. In de beneden hal hangt er een grote kristallen luchter.
Mijn vader; geschiedenisfreak zijnde; was super blij toen hij dit oude huis vond en al helemaal toen hij zag dat het nog in goede staat was. We kunnen niet in een gewoon huis gaan wonen dicht bij school, nee, we moesten een historisch huis hebben.

Mijn ouders zijn nogal bezorgd. Ze zijn beiden leerkracht; mijn moeder in de lagere school en mijn vader in de middelbare school. Ze maken zich zorgen over alles wat ik doe, van of mijn sokken warm genoeg zijn tot mijn nauwe ontmoeting met de dood.
Ik verwijt hen niets, zelfmoord is niet iets waar je makkelijk over gaat. Maar ze behandelen me als een kaartenhuis die elk moment in elkaar kan storten. Zo wil ik eigenlijk helemaal niet behandeld worden.

Ik begin te hoesten als ik een andere kast open. Er komt meteen een hele stofwolk uit en baant zich een weg naar mijn longen.
“Jezus! Konden de vorige eigenaars het hier serieus niet eerst wat schoonmaken voor ze vertrokken?” zeg ik, nadat ik opgehouden ben met hoesten.
“Het is meer dan een halfjaar geleden dat hier nog iemand heeft gewoond. Het huis staat al een hele tijd te koop,” vertelt mijn moeder me.
“Dat is duidelijk.” mompel ik terwijl m’n moeder me met een veelbetekenende blik aankijkt.
“Ga anders je kamer al gaan inrichten. Ik ben zeker dat er daar veel minder stof zal zijn.”
“Ik weet niet eens meer of ik de weg naar mijn kamer nog wel weet.” zucht ik. Mijn moeder schudt haar hoofd en glimlacht naar me.
“Chin up, honey. Ben je al vergeten dat je ging proberen om wat optimistisch te zijn?” Ik zucht en sluit het stoffige kastje weer. “Nee, nee,” mompel ik.
“Goed dan. Laat je mooie glimlach dan zien en ga die nieuwe leuke kamer van je inrichten.” Mam glimlacht nog steeds en ik glimlach dan maar om haar een plezier te doen.

Ik sleep mezelf de trap op en blijf nog even kijken naar de enorme luchter die boven de hal hangt. Deze plek is echt oud.

De bovenste trede kraakt als ik de eerste verdieping bereik, mijn ogen bekijken de verschillende deuren tot ik me weer herinner achter welke deur mijn nieuwe kamer ligt.

Ik open de houten deur en bekijk de kamer. Het bed staat er al en er staan dozen in elke hoek van de kamer. Een groot raam kijkt uit over de tuin die overgaat in een soort mini bos. Een oude spiegel hangt aan de muur, die er al hing van toen we het huis kwamen bezoeken. Het heeft wel iets vind ik. Mijn moeder vindt dat ik het moet laten hangen tenzij ik het echt niet mooi vind, dan zouden ze het wel in de logeerkamer hangen.
Ik kijk even naar de dozen en beslis dan dat ik eerst mijn kleren in de kast ga leggen. Het is een walk-in kast en hij is groot genoeg om mijn weinige kledij in op te bergen.

Met een zucht open ik de doos en neem er enkele jeansbroeken uit. Ik sta op en voor ik mijn broeken in de kast leg, zie ik het laagje stof op de planken liggen. “Stom stof.” mompel ik terwijl ik mijn broeken terug bovenop de doos gooi een naar beneden loop om een stofdoek te halen.

Hello!

Ik vind het echt tof dat jullie mijn verhaal (opnieuw) willen lezen. Jullie hoeven niet bang zijn om kritiek of commentaar te geven. Goede reactie's zijn natuurlijk ook welkom. Vragen over de story mag je ook altijd stellen. Ik beantwoord ze dan in het volgende stukje.

Greetz, Translator

Reacties (4)

  • iLufU

    Ah, ik ben zo blij dat dit verhaal terug verder gaat! Snel verder!

    2 jaar geleden
  • Chucks

    Je schrijft zo mooi ! 😍😍😍😍😍😍😍 dit is verslavend weet ik nu al !!

    6 jaar geleden
  • pcy

    leuk stuk:D

    6 jaar geleden
  • Manonxxx

    Snel verder (: xx

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen