Foto bij ~ Four ~




~ We brushed our hands right back in time through centuries ~

“Wat moest ik horen?” vraagt ze terwijl ze me nieuwsgierig aankijkt en de shirts neerlegt.
“Ik denk dat pap je riep. Hij heeft waarschijnlijk weer hulp nodig met de tv.” verzin ik snel.
“Ik heb niets gehoord.”
“Ik denk dat je toch best even gaat kijken. Je weet hoe hij is als hij een van zijn documentaires mist.”

Jup, in plaats van een sport te volgen op tv zoals de meeste vaders dezer dagen, kijkt mijn vader documentaires op Discovery Channel. Hij is er helemaal gek op. Hij roept soms zelfs naar de tv, zoals sommigen doen als ze een sport kijken. Het lijkt wel of hij denkt dat ze hem kunnen horen. Dat is een minpunt aan een geschiedenis-gekke vader hebben.

“Je hebt gelijk.” zegt mijn moeder. “Hij was daarnet al bezig over een programma over fossielen en hij is gek op fossielen. Ik ga maar eens kijken. Doe jij dan wel verder met je kledij hier?” Ik knik overtuigend.
Ik haal opgelucht adem als ze weg is, het nadeel is wel dat ze de brownies met zich meegenomen heeft. Nu ja, daar kan ik nog wel mee leven.
Omdat het moet begin ik dan toch maar met mijn kleren net op te plooien en ze in de kast te leggen.
Wanneer ik eindelijk helemaal klaar ben, neem ik het doosje en open het nogmaals. Ik weet niet, ik weet echt niet waarom ik zo geïnteresseerd ben in die H.S. persoon en dit doosje die hij of misschien wel iemand anders hier achtergelaten heeft. Het is me nog steeds een raadsel hoe dat doosje net even onzichtbaar leek te zijn. Ik moet toch echt goed gek aan het worden zijn, of zie ik gewoon niet meer goed?

De volgende dag ga ik naar school. Ik sta op dit moment bij het secretariaat om mijn uurrooster op te halen.
“Naam?”
“Louise Marx.” De blonde dame tuit haar rood gestifte lippen terwijl ze tussen al het papierwerk bladert. Haar roze nagels stoppen bij een blad.
“Ah, Louise Marx.” zegt ze en geeft me het papier aan. “Je uurrooster en een plannetje waar de lokalen zich bevinden. De sleutel van je locker, je boeken zitten al in het kluisje.” zegt ze en geeft me nog een blad papier aan en een sleutel. “Bedankt.” zeg ik en lach de vrouw vriendelijk toe.
“Prettige dag nog.” zegt ze waarna ik het kantoortje verlaat.

Het lijkt een gewone middelbare school. Lichtblauwe lockers in de gangen en hier en daar een prikbord om affiches aan te hangen.
Ik haat school. En zeker deze school, ook al is het nog maar mijn eerste dag. Het zal moeilijker zijn om mij aan mijn belofte, om optimistischer te zijn, te houden als ik tussen al deze mensen moet zitten die ik niet eens ken.

Nadat ik mijn boeken gehaald heb, stap ik het lokaal binnen waar ik mijn eerste les zou gaan hebben. Ik ga ergens achteraan zitten, zodat ik niet teveel zou opvallen.
Ik kijk toe hoe fel opgemaakte meisjes met zwierige rokjes en jongens met sweaters en Converse schoenen de klas binnenkomen. Waarom is school zo cliché?
“Hey, jij bent nieuw.” Daar heb je het al.
Ik draai mijn hoofd en kijk in een paar blauwe ogen. Ongemakkelijk ga ik wat verzitten op mijn stoel en probeer de vriendelijkste glimlach die ik heb op mijn gezicht te toveren. Ook al ziet die glimlach er niet vriendelijk uit, ik kan toch maar proberen.
De jongen heeft bruin haar en hij heeft een zwartwitte T-shirt aan met een drieogige smiley. Hij glimlacht zijn rij rechte witte tanden bloot.
“Ik ben Louis.” stelt hij zichzelf voor terwijl hij zijn hand naar me uitsteekt. Wanneer ik zijn hand niet vastneem laat hij het op zijn schoot vallen en glimlacht nog meer.
“Hey.” zeg ik terwijl ik weer naar voor kijk. “En jij bent?”
“Louise.” zeg ik snel om dit gesprek zo snel mogelijk te laten ophouden. Ik voel me erg ongemakkelijk.
“Wow, je hebt een geweldige naam, zoals de mijne én je bent een echte schoonheid.” grinnikt hij. Verbaasd kijk ik hem aan.
“Ik ben niet geïnteresseerd.” Louis begint te lachen en ik kijk hem, als dat mogelijk is, nog verbaasder aan. Wat scheelt er toch met die jongen.
“Geen zorgen, ik probeer je niet te versieren of zo.” Ik hef een wenkbrauw op.
“Waarom geef je me dan zo’n compliment?” Hij haalt zijn schouders op met nog steeds diezelfde glimlach op zijn gezicht geplakt.
“Ik vind gewoon dat je het moet weten.” Met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik weer naar voor en ik zie net ook de leerkracht binnenkomen.

Hello!
Laat me zeker even in een reactie weten hoe jullie het vinden!

Greetz. Translator

Reacties (5)

  • DM1980

    Verder!!(yeah)

    2 jaar geleden
  • Chucks

    HAHAHHAHAHAHA HOE ZE REAGEERRD zou ik ook.doen ahahhahaahha precies hetzelfde damnnnn je schrijft zo goed *-* love it

    6 jaar geleden
  • pcy

    Louis is sooooo likeable:D

    Snel verduuuur

    6 jaar geleden
  • ChocolateMuffin

    ik ga naar het concert:D

    6 jaar geleden
  • Manonxxx

    Bij mij ook, maar ik geef mijn vrije zaterdag wel op voor een concert. (Als ik nog tickets kan krijgen)

    Snel verder (: xx

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen