Illiana wandelde door het bos en keek om zich heen, alles zag er net uit als anders. Toch voelde het anders. Er stond iets te gebeuren. Ze voelde de onrust om zich heen. Ze streek haar lange, zwarte haar achter haar oren en luisterde in stilte. Plots hoorde ze rumoer en stond ze midden in een straat. Dat zag ze natuurlijk niet maar ze hoorde de mensen om zich heen en voelde de harde straatstenen. Net als anders zag ze de wereld op haar eigen manier. Ze zag enkel de dingen die leefden, maar op haar eigen manier dan. Je moet het je voorstellen als een soort van wazige vormen met vele verschillende kleuren. Een gewoon iemand zou dit natuurlijk nooit begrijpen, maar zo was het ongeveer. Er was een gewoel van wilde kleuren om haar heen, maar er was één kleur die haar aandacht trok. Deze leek op de een of andere manier intenser dan de anderen. Toen ze die nog eens goed bekeek leek het alsof er een vuurtje in het midden brandde. Om zich heen hoorde ze strijdgewoel en ze zag dat de meesten die deze bijzondere persoon naderden gewoon doofden. Het volgende moment stond ze weer ergens anders, want nu waren er twee kleuren die zich met elkaar leken te versmelten en elkaar aanvulden. Daarrond waren een heleboel verschillende personen. Toen ze naar de twee speciale kleuren keek wist ze dat deze mensen het goed bedoelden en alles voor elkaar zouden doen. Er volgde een gevecht en op een gegeven moment zag ze de doodsangst in de twee personen, waarvan een degene met het vuur in zijn binnenste was zoals ze inmiddels ontdekt had. Op dat moment leek het vuur te groeien en bezit te nemen van de jongen. Het leek zijn woede te weerspiegelen maar ze had niet verwacht dat woede zoiets teweeg kon brengen. Het volgende moment werd alles verteerd door een reusachtig vuur. Ze voelde doodsangst toen het ook op haar afkwam. “AAAAAAA!” Met een schreeuw werd ze wakker. Ze rilde van de kou en de angst. Ze moest denken aan haar dode grootmoeder. Was ze dan toch niet dement geweest en was dit de jongen van vuur? Brrrrr, die kwam ze toch liever niet tegen. Maar ze vreesde dat hij nog binnen de week zou komen. Met haar handen sloeg ze een beschermend teken en stond op om het dorpshoofd over haar droom te vertellen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen