Foto bij 006 Olivia

P.o.v Oliva Annalyanne Greenstone

Vermoeid zakte ze onderuit. Na een lange en zeer intensieve les greep ze haar flesje water en nam een grote teug.
Haar andere hand gleed haar tas in, na wat gerommel in haar tas had ze dan toch de kleine handdoek gevonden die nog keurig opgevouwen onderin de tas lag. Het was nu nog afwachten welke rol ze in het stuk zou krijgen, áls ze er een zou krijgen. Er zaten zoveel goede meiden hier op dit ballet alleen al, hoe zou ze ooit de top bereiken als ze hier niet eens een rol kreeg. Een krachteloze zucht rolde over haar lippen.
Ze ontdeed zich van de kleding die ze nog aanhad, pakte de grotere handdoek die ook nog in haar tas zat en liep rustig naar de douchecabine.
Dat was gelukkig één voordeel van deze opleidingsschool, er waren zat douchecabines en aparte kleedkamers voor iedereen.
De warme stralen deden haar lichaam en spieren heel goed, een heerlijke warme douche na een uitputtende les is als koffie op de vroege ochtend. Nodig dus.
Het was de tijd om je hoofd leeg te maken. De tijd om nergens aan te denken. De tijd om te ontspannen, maar vooral de tijd om niet te stressen en gewoon je ding doen.
Nadat ze haar hele ritueel van douche scrub tot conditioner had gedaan, draaide ze langzaam de kraan uit en de stralen werden één voor één minder, totdat er niks meer over was. De douchekraan druppelde nog even na. Ondertussen stapte ze uit de cabine en droogde zich zorgvuldig af.
Ze streek nog wat verzorgde crème over haar gehele lichaam, wachtte even totdat haar hele huid de crème had opgenomen en trok haar joggingsbroek en sweater aan. Dit had ze altijd aan nadat de les was afgelopen. Geen strakke of kwellende kleding, nee gewoon relaxt een joggingsbroek en een sweater.
Ze propte haar spullen in haar tas en liep haar eigen kleedkamer uit.
Normaal gesproken om deze tijd was er bijna niemand meer in het gebouw, enkelen bleven nog om misschien nog harder te trainen en anderen mensen zoals de conciërges om het gebouw nog even schoon te maken. Echter nu stonden er tientallen meiden in de gang.
Wat zou er aan de hand zijn. Ze hoorde enkel wat gefluister. Hier en daar wat gegiechel, maar voor zo'n grote meidengroep was het gewoon té stil.

Ze wurmde zich door de menigte om te kijken wat er te zien was, hier had ze eigenlijk geen zin in. Het liefste zou ze nu nog weglopen en een lekkere warme kop koffie halen. Toch wilde ze weten wat de oorzaak van deze chaos was.
Na enkele minuten gewacht te hebben en steeds van een been op het andere staan te huppelen, kwam een wat oudere vrouw aan wandelen.
Ze had de vrouw nog nooit eerder gezien op de opleiding. Het grijs wordende haar van de vrouw zat in een strakke knot naar achter, vast gemaakt met een klein kristallen speldje. Haar kledingstijl was zeer casual , een donkere jeans met een lichtblauw blouseje, een deze zelfde kleur riem en als de kers op de taart parel oorbellen.
In haar hand hield de vrouw een wit blad. Zonder enige moeite hing ze het blaadje op en zuchtte een keer.
"Ladies, may I have your attention please." Het duurde even voordat de rust in de gang terug keerde.
De vrouw wachtte totdat het muisstil was, je zou er een speld kunnen horen vallen.
Ze keek aandachtig een keer de ruimte en opende haar mond, het leek of ze iets wilde gaan zeggen, echter was dit niet zo.
De deur aan de andere kant van de hal werd open gesmeten. Er kwam een man van een jaar of 30 uit.
Hij ging langs de nu nog onbekende vrouw staan een begon dit keer wél met praten.
"Ladies and gentlemen, I am Victor Boyd Donelly and this is my delighted Assistant Taylor. I am the producer this year of you upcoming piece ' Swan Lake '. Today we have all of you seen in the lessons. We wanted actually wait till next week, however the plans are modified a bit so we come today. We have consulted with you coaches how the performance for the full year are facing today. After a long decision we right to the conclusion. I want to say to the people who have achieved much success! and the people who have not achieved next year is a new opportunity, so do your best and who knows you are the next. Thanks all for the attention".
Met stevige passen loopt Victor de gang uit en zijn assistente loopt hem achterna.
"OMG, I'm in!" Hoort ze iemand roepen. Veel geschreeuw volgt en tranen van geluk en verdriet vallen op de grond.
Hoe graag ze ook wilt weten of ze een rol heeft gekregen ze wacht tot de grootste menigte weg is bij de lijst en loopt er zenuwachtig naar toe.
Met elke stap die ze zet voelt ze de kriebels in haar buik toe nemen. Dat zo iets kleins zo'n grote gevolgen heeft.
Ze staat voor het bord waar de lijst hangt en een kleine zucht verlaat haar mond.
Van onder naar boven bekijkt ze de lijst, haar naam staat er nog niet bij.
Haar laatste kans is de hoofdrol hebben, even richt ze zich tot god -nee gelovig is ze niet, echter in dit geval moet god haar bij staan-
Voorzichtig kijkt ze naar de naam die bij de hoofdrol staat.
Odette-Oliva Greenstone
Tranen van geluk dansen over haar wangen heen. Felicitaties vlogen om haar oren en zonder het in de gaten te hebben gehad hadden mensen haar omhelsd. Deze enkele minuten leken stil te staan, het idee moest nog werkelijkheid worden. Ze leek te zweven in haar eigen wereld van tijd en ruimte.
Ze werd door Camilla wakker geschud die zich een weg vocht door de vele mensen, kwam weer met beide benen op de aardbol te recht, en omhelsde haar.

"Congratz girl, you are going to star in the Swan Lake!" Gilde ze van geluk uit.
"We need to celebrate this, let's go to the hottest bar in town and have a drink. Ok?"
Zonder precies te weten wat Camilla net gezegd had knikte ze ja.
Na al die jaren van trainen had ze dan toch die felbegeerde rol.
Ze zou Odette gaan spelen, haar droom kwam uit. Na de vele films en stukken te hebben gezien mocht ze er zelf in gaan spelen.
Een wonder, dat was het. Het grootste wonder van haar leven, een die ze zou koesteren, liefhebben en aanbidden tot haar dood.
Deze rol zou haar carrière kunnen beginnen. Deze rol zou het begin van alles kunnen zijn, een nieuw iets, een beter iets maar vooral een onwerkelijk iets.
Samen liepen ze het gebouw uit op weg naar de koffietent waar ze die mysterieuze jongen had ontmoet.
Ze had ja geknikt en voegde er later aan toe dat ze alleen zou gaan als ze eerst een lekkere grote kop koffie zou krijgen.
Camilla lachte en had haar voorwaarde aangenomen.
Samen namen ze een taxi richting het centrum waar het feest zou losbarstten die avond.

Reacties (1)

  • Translator

    Yeah. Ze heeft de rol!
    Snel verder!
    +abo!!!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen