Foto bij 1.1 Harde wind

Girls who are boys, who like boys to be girls, who do boys like they're girls, who do girls like they're boys

De muziek van Blur schalt door de kamers.
De ramen trillen.
Jonge vrouwen gekleed in bijna niets dansen door de kamers. Ze zijn druk bezig met het drinken van chique-uitziende cocktails en rode wijn. De mannen delen sterke verhalen met elkaar en vinden zichzelf o zo stoer."...hij ging hard!... VOEM! " er werd gezwaaid met armen" de bocht uit!"
Weddenschappen worden gemaakt, shotjes wodka gedronken en af en toe hoor ik flardes van versierpogingen.
Ook Claire's vriendinnen leken te genieten; voor het grote plasmascherm deden ze een poging de tekst van een liedje te zingen.
"always should be someone you really looooove" schreeuwen ze hartstikke vals terwijl de chardonnay over de rand van hun glazen klotst. Ik kreeg er pijn van in mijn oren.

Het was jammer dat het landhuis midden in de bossen lag, anders was het feest allang afgelopen. Waarom noem ik het überhaupt nog een feest? Het heeft meer weg van een ode aan de God van de Katers! Ze vragen hem om hoofdpijn, misselijkheid en een droge mond...

Ik zit op de stoep van het landhuis, wachtend op de taxi die ik gebeld had en waarvan ik wist dat het nog even zou duren tot hij hier was. Ik besloot om hem buiten op te wachten. Buiten wachten was beter dan binnen in de herrie. Het was weliswaar een tikkeltje fris en ik had niet echt een goede jas aan, maar alles beter dan terug in het huis tussen de heftig aangeschoten vakantiegangers.
Het feest werd georganiseerd door mijn nichtje Claire, wat tevens mijn studiegenoot is. Afgelopen semester kwam ik erachter dat ze dezelfde opleiding deed als ik. Op bevel van haar moeder was ze genoodzaakt geweest, mij uit te nodigen op een van haar feesten. Eén van die feesten gaf ze aan het eind van het schooljaar in het vakantiehuis van haar ouders. Als ik Claire eerst wat beter had leren kennen had ik kunnen weten wat voor een soort feest dit was en was ik niet gegaan. Ik kende Clair echter nog niet zo lang. Ik wist dat mijn tante en oom met Claire waren verhuisd naar Finland en dat mijn oom een goedbetalende baan had, maar dat was alles. Sindsdien hadden we niets meer gehoord van hen. Wel kregen we elk jaar een uitnodiging voor een feest, waar ik dolgraag heen wilde. "We gaan niet naar Finland vliegen voor enkel een feest, Meilla, sorry" zei mam wanneer ik haar smeekte te gaan. We gingen nooit naar het buitenland en ik werd altijd nieuwsgierig wanneer ik de brief met buitenlandse postzegels zag. "Kunnen we er geen vakantie van maken?" vroeg ik dan, maar mam zei dat we niet gingen. Ergens wist ik wel dat dat kwam door een voorgeval tussen mijn moeder en tante. Er hing altijd een zekere spanning in de lucht wanneer ze ter sprake kwam. De kans dat we ooit Suomussalmi zouden bezoeken was nihil.
Veel kon ik er niet tegenin brengen en na een tijd kwamen er ook geen uitnodigingen meer.
Maar mijn fascinatie naar Scandinavië bleef groeien en toen ik een stage in Finland kon krijgen, hoefde ik er niet lang over na te denken. Sindsdien woon en studeer ik op kamers in Suomussalmi.
Achter me hoor ik glas rinkelen en ik kijk over mijn schouder naar de eerste verdieping om te zien hoe een kruk door het raam heen vliegt. Ik hoor hem op het balkon vallen samen met het glas en zie hoe de feestgangers er geen erg in hebben en bezopen hun glas opheven. geërgerd trek ik mijn jas nog wat strakker om me heen.
Ik bad tot mijn taxi.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen