Foto bij Hoofdstuk Veertien - Ana

Éen week later

De deur werd luidruchtig opengemaakt, en Delia werd weer terug de kamer in gesmeten, waarna de deur gelijk weer werd gesloten. Ze viel meteen op de grond, en was gewoon niet in staat om zichzelf staande te houden. Haar haren hingen in pluizige strengen voor haar gezicht.
      Ze hadden haar weer te grazen genomen... Ze barstte in snikken uit en ik kroop naar haar toe.
      'Delia.' Ik wilde haar haren uit haar gezicht strijken, maar ze sloeg mijn hand weg terwijl ze paniekerig gilde en daarna door huilde. Ze hadden haar helemaal kapot gemaakt. Ik moest mijn handen tot vuisten ballen om niet op te staan en elke soldaat hier een mep te verkopen.
      Ik probeerde haar nogmaals aan te raken, en dit keer deed ze niets, maar viel me in de armen.
      'Ssh. Het komt goed.' Ik trok haar naar het matras waarop ik had gezeten waar ze ging liggen.
      Ze was bevuild met haar eigen bloed. Ze zat overal onder de blauwen plekken. Haar dijen, haar onderarmen, haar bovenarmen, haar zij, haar gezicht, alles.
      Ik stond prompt op, en pakte de lege kom die onder de wastafel stond. Ik vulde de kom met koud water -warm was er niet-, pakte één van de doekjes die uitgespreid over de rand van de wastafel hing te drogen, en liep weer terug naar Delia.
      Haar spieren trekten zich even samen toen het koude doekje haar benen aanraakte, maar omdat dit zo veel pijn deed, ontspande ze gelijk weer. Ik spoelde het bloed dat nog niet was opgedroogd van haar af, want ik wou niet te hard boenen. Delia begon stilletjes te huilen.
      'Ik hoop dat ik mijn man nooit meer terug te zien krijg...' fluisterde ze. 'Zodat hij niet hoeft te weten wat ze me allemaal hebben aangedaan.' 'Ssh.' pleit ik. 'Het komt wel goed.' Ook al had ik geen flauw idee hoe.
Hoe zou ze ooit kunnen wensen dat ze degene van wie ze zo veel hield nooit meer terug zou zien? Door alles wat ze haar aangedaan hadden. Wat als ik zo ooit over Esma zou denken?
      De deur werd opengezwaaid waardoor er plotseling meer licht de kamer kwam op deze donkere, koude avond. Iedereen keek gelijk op, om Darius in de deuropening te zien. Zijn ogen zochten de kamer rond om mij te vinden, waarna hij in zijn vingers knipte en me wenkte.
      Iedereen keek me aan, waarna ik mijn hoofd langzaam weer terug naar Delia draaide, en rustig, maar gespannen haar verder schoonwaste. Ik was godverdomme geen hond.
      Ik hoorde zware, snelle voetstappen naar mij toe komen, en ik werd ruw van het matras getild terwijl ik schreeuwde. Ik spartelde, en probeerde uit alle macht met mijn voeten de grond te raken zodat ik mezelf kon bevrijden, me af kon zetten tegen de grond, terwijl hij me naar de deur toe droeg, maar dat lukte niet. Hij was te sterk en ik was te slap, en te licht. Ik wenste gewoon dat ik zo dik was dat ze me met z'n tienen niet van de grond konden krijgen, maar dat was ik niet. Ik was dunner dan Esma, en die was al volslank. Ik schreeuwde onwillekeurig haar naam terwijl Darius me de kamer uit droeg.
      'Esma!' Tranen sprongen in mijn ogen, omdat ik wist dat ze me niet kon horen.
      Darius droeg me de gang door terwijl ik niet stopte met tegenwerken, en schreeuwen, en hem slaan. Daar reageerde hij niet op. Hij opende de deur aan het einde van de gang, dicht bij de centrale kamer waar soldaten kletsten, dronken en lachten. Ze reageerden niet eens op mijn geschreeuw. Het kon ze niets schelen.
      Darius stapte zelf naar binnen, liet me op de grond zakken terwijl hij me een kleine duw de kamer in gaf, en daarna de deur achter zich sloot. Ik rende meteen op de deur af, ik wou niet hier vastzitten. Niet in de kamer met Darius en drie anderen. Dimitri, Jorane en Peterus.
      Darius zette net een stap opzij, van de deur vandaan, en ik smeet mezelf tegen de deur aan waarna ik ertegenaan naar de grond zakte. Ze stonden met zijn allen aan de andere kant van de kleine kamer, terwijl ik me opkrulde tegen de deur.
      Ik was bang, maar ik grinnikte. Het was een sinistere soort lach, en ik weet niet hoe en waarom hij eruit kwam.
      'Was me alleen martelen niet genoeg?' vroeg ik sinister grijnzend. Darius stak een sigaret op terwijl Dimitri de half leeggedronken fles met vodka doorgaf aan Jorane.
      'Nee,' zei Peterus schouderophalend. 'Je kunt moeilijk al je genoegen en plezier uit pijn halen.'


Reacties (5)

  • Racetrack

    Ik was godverdomme geen hond.

    Sorry, hier moest ik echt zo hard om lachen, ook al is Ana's situatie helemaal niet grappig :x

    3 jaar geleden
  • niniwa1

    Sneeeeeel verder please!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! x Kudootje van mij.

    5 jaar geleden
  • Heronwhale

    Snel verder!!!!! Ik haat cliffhangers!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (nou eigenlijk niet want dat maakt het spannend....maar schrijf toch maar gewoon verder!)

    5 jaar geleden
  • Gisborne

    Snel verder! <33

    5 jaar geleden
  • xxJennyxx

    Waarom doe je het dan?! En waar is die jongen van de vorige keer? Kan hij haar niet helpen?!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen