Foto bij Hoofdstuk Vijftien - Esma

Mijn pijl schoot het lege blikje perfect van het muurtje. Bullseye.
      Ik gaf mezelf een mentaal schouderklopje terwijl ik grijnsde en de boog -die Kit, Gabriël, Jon, Rhys en Will hadden meegenomen met andere wapens- liet zakken.
      'Wat dacht je daar van dan?' Ik draaide me om naar Kit die de enige was die net als ik al wakker was, en met me mee naar buiten was gegaan.
      'Je zult het beter moeten doen als je ook echt iets wil doen.' zei hij. Ik kijk hem verbaasd en verward aan.
      'Hoezo? Ik heb het precies geraakt waar ik wilde.' bekte ik terug. 'Maar je deed er te lang over. Span je boog, en laat meteen weer los zodra je hand op hoogte van je oor is gekomen.' Ik keek hem even stil aan.
      'Ik moet toch richten?' vroeg ik bijdehand.
      'Je ogen weten waar ze de pijl heen willen laten gaan. Vertrouwen op je ogen.' Het was weer even stil.
      'Hoe weet jij hier zo veel van?' 'Ik kan boogschieten.' zei hij alsof dat heel logisch was.
      'Waarom doe jij dit dan niet? Als we perse een stil wapen nodig hebben kun jij dit toch beter doen?' Hij grijnsde even, maar niet omdat hij het amuserend vond.
      'Nadat ik twee jaar geleden mijn schouder brak toen ik viel ben ik niet meer de oude geweest. Nou, ik kan gewoon dagelijkse dingen doen, met gemak, zelfs gewichtheffen,' Hij lachte even schamper. 'Maar constant een boog gespannen houden -want geloof me dat is nodig anders ben je te laat tegenover een pistool-, dat kan ik niet... Niet op de goede manier.' Hij had er moeite mee... Dat merkte ik meteen. Met dat hij iets wat hij leuk vond niet meer kon doen, maar over het algemeen dat hij iets niet kon... Wat hij eerst wel kon. Alsof hij te vroeg oud en krakkemikkig werd.
      'Kun je het me voordoen dan?' vroeg ik terwijl ik hem de boog aanreikte. Hij glimlachte even pakte hem aan, waarna ik een stapje opzij zette, en hij stevig ging staan, terwijl hij de boog nog laag hield. Ik merkte hoe hij zijn ogen compleet op het tweede blikje op de muur focuste.
      Binnen een fractie van een seconde had hij zijn boog strak gespannen, en nog korter daarna liet hij alweer los, het blikje was weg, achter de muur geschoten.
      'Kijk.' zei hij expres overdreven triomfantelijk. 'Dat is hoe je dat doet.' Ik schoot in de lach, waarna Will naar buiten kwam.
      'Zijn jullie klaar? We vertrekken zo.' zei hij en Kit en ik knikten beide, en volgden hem naar binnen.
      'En? Is ze waardevol?' vroeg Gabriël gelijk aan Kit toen we binnen kwamen. Nou, in ieder geval fijn om te weten hoe hij over me denkt... Ook al wist ik dat al wel een beetje.
      'Als ze iets minder lang doet over richten...' zei Kit, maar op een positieve, onderbouwende manier.
      'Dat kan ze vast wel,' pleitte Will. 'We moeten het er maar gewoon mee doen.' Ik wendde mijn blik tot Jon, die naast Tom op zijn matras zat en zachtjes met hem praatte, zodat de anderen hen niet zouden horen, maar ik hoorde hen wel.
      'Gaat het goed?' vroeg Jon aan Tom, en Tom haalde zijn schouders op. 'Heb je nog nachtmerries gehad?' Hij schudde zijn hoofd. Jon knikte en gaf hem een klopje op zijn schouder, waarna hij opstond en naar mij toe liep. Hij wist dat ik hen had gehoord.
      'Over Joran?' vroeg ik zachtjes zodat de anderen, die in gesprek waren het niet konden horen, en hij knikte moeilijk.
      'Hij verwijt het zichzelf te veel.' antwoordde hij. Ik glimlachte spijtig. 'Ik zou het wel begrijpen.' zei ik.
      'Oké is iedereen klaar?' vroeg Gabriël luid en hij keek eerst vooral Tom en daarna mij aan.
      'Tom, Esma, blijf achter ons.' 'Waarom?' vroeg ik gelijk. 'Ik kan ook van nut zijn.' Ik voelde me misschien net iets te feministisch, maar hij had ongelijk als hij wou beweren dat ik zwak was. Hij keek me voor een moment stil aan. 'Kan me niet schelen.' zei hij toen en hij pakte zijn spullen en liep richting het rooster waarna hij ons voorging naar buiten.
      We zouden op weg gaan naar het gebouw aan de overkant van het dal, de berg tegenover degene waarop wij ons bevonden. Daar bevonden zich alleen de kaarten die we nodig hadden, had Will gezegd, maar nog steeds was er het kleinste sprankje hoop in mij dat ik Ana meteen zou vinden.
      En dit wist Will, ook al zei ik dat niet tegen hem.


Reacties (3)

  • xLittleBirdx

    Ik ben echt heel nieuwsgierig! Het is echt heel spannend ^^

    4 jaar geleden
  • Heronwhale

    oooooooh Spannend! schrijf alsjeblieft snel verder!

    4 jaar geleden
  • Gisborne

    Spannend! :3
    Snel verder! <3333

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen