Foto bij Hoofdstuk Zestien - Ana

Hey daar! Ik ben geïnterviewd door mysterieus voor haar interview-story! Je kunt er lezen over hoe ik op het idee gekomen ben voor dit verhaal, waarom ik voor deze content heb gekozen, en wat dingen over mijn andere stories! Klik hier om het te lezen.

Hij stopte met stoten, en aan zijn gezichtsuitdrukking te zien had hij zijn hoogtepunt bereikt, maar van binnen voelde ik niets anders dan pijnlijke steken, die ik de hele tijd al had gevoeld, de steken door mijn onderbuik en baarmoeder.
      Dimitri stapte van mij en het bureau weg waarna hij zijn broekriem weer aantrok en dicht maakte. Waarna Darius op mij afstapte, en mij heel diep en grijnzend aankeek.
      'Hoe voelt het nou?' vroeg hij. 'Om geen maagd meer te zijn?' Ik wilde hem in zijn gezicht spugen en een trap recht in zijn noten geven, maar ik was te druk bezig met proberen adem te halen, en nadat dit eindelijk lukte huilde ik verder.
      'Maar er is er nog één te gaan.' sprak Jorane.
      'Precies,' zei Darius. 'Oprotten dus.' Hij kreeg even verbaasde blikken van de andere drie, die na een dwingende blik van Darius de kamer verlieten en zich hoorbaar planden te bezatten.
      Oh, want dat waren ze nog niet.

Mijn tranen waren half opgedroogd, wat mijn gezicht helemaal plakkerig had gemaakt, maar ik had de moeite niet genomen om ze weg te vegen.
      Maar toen de deur werd opengemaakt haalde ik vlug mijn neus op en veegde ik mijn gezicht droog met de muis van mijn hand. Dimitri stond eerst in de deuropening, vond even mijn blik, zonder emotie te laten zien. Ik was de eerste die door hem gewenkt werd om op te staan, daarna volgden anderen.
      'Wat gebeurt er?' vroeg ik aan Darius die net buiten de deuropening stond. Hij antwoordde niet, keek me alleen even stil en emotieloos aan, waarna hij zich omdraaide en richting de centrale kamer liep. Dat was het moment waarop ik bang werd. Eén ding was dat je weet dat er iets ergs gaat gebeuren, maar het andere was dat je niet weet wat er gaat gebeuren, en ik was banger voor dat laatste.
      Plotseling pakte Dimitri mijn bovenarm vast en trok me mee, de andere kant uit, met nog zeven andere vrouwen achter ons aan, en daarachter nog andere soldaten, bemand met automatische geweren. Er was geen mogelijkheid voor mij om hier opstandig te zijn; ik was echt bang, en keek dan ook angstig naar Dimitri, en verder achterom. Het leek voor mij alsof ze zich klaar maakten voor een executie of zoiets.
      Maar dit was niet het geval. Er stond een pickup truck klaar, en Dimitri sleurde me erheen, en vertelde me non-verbaal dat ik in de achterbak moest gaan zitten. De zeven anderen vrouwen deden dit ook, maar niet in hun eentje. Zes andere soldaten sprongen ook de achterbak in, terwijl Dimitri achter het stuur ging zitten met Jorane naast zich.
      We reden weg, een stuk de heuvel af, waar we langs allerlei verlaten soort 'bunkers' reden. Dat waren eigenlijk gewoon zandzakken waarachter je je kon verschuilen tijdens een schietgevecht. Op een gegeven moment stopten we, midden op een bospad. De laadklep werd opengemaakt nadat een van de soldaten eroverheen uit de auto gesprongen was, en ik en de andere vrouwen werden weer ruw uit de achterbak getrokken.
      Dimitri pakte mij vast bij mijn schouder, net als andere vrouwen vastgepakt werden door andere soldaten. De werden een bospad op geleid, waar geen auto's konden komen. Na ongeveer twee minuten lopen veranderde de sfeer opeens. De soldaten werden oplettender, en opeens pakte Dimitri mij stevig vast en drukte mijn rug tegen zich aan. Wat ging er gebeuren?
      Toen voelde ik plotseling een zwaar gewicht op mijn schouder. Een geweer, het leunde op mijn schouder... Pas toen ik een klein berghutje zag, waar ik mensen door een raam zag gluren wist ik pas waarvoor ze ons nodig hadden.
      Een menselijk schild.
      'Kom naar buiten met jullie handen in de lucht! Anders schieten we ze af!' riep Jorane richting het hutje. Er gebeurde niks.
      'Jullie keuze!' riep Dimitri. 'Jullie zijn degenen die je eigen soort doden!' Het was weer even stil, en toen hoorde ik opeens dat er een schot gelost werd. Maar het kwam niet van de soldaten, het kwam vanuit de hut.
      Ik gilde toen ik een oudere vrouw zag neervallen, en wilde in een reflex wegrennen toen ik de soldaat die haar als menselijk schild had gebruik zag neervallen nadat hij ook werd neergeschoten, maar Dimitri greep me nu bij mijn middel vast en ik kon geen kant op.
      Jorane gooide plotseling iets richting het hutje, waarna ik glas hoorde breken en alles vlam vatte. Het was een molotov, en het vuur dat daardoor veroorzaakt werd veroorzaakte weer heel veel rook. Niet veel later werden de deuren open gegooid en renden er mensen naar buiten, die gelijk bekogelt werden met schoten.
      Ik gilde, sloot mijn ogen, en legde mijn handen over mijn oren toen Dimitri vuur opende. Pas toen het weer stil was opende ik mijn ogen weer. Nog twee vrouwen en één van onze soldaten waren neergeschoten. Alle mensen die uit de hut waren gekomen lagen ook bloedend op de grond.
      Ik zakte langzaam en huilend naar de grond, maar werd gelijk weer overeind gehesen door Dimitri, en we werden weer naar de verharde weg gebracht, waar we de auto in werden geduwd en we weer terug reden. Alsof er helemaal niks was gebeurd...

Reacties (4)

  • DeroGoi

    Omg zo erg dat ze hun als schilden gebruikten:Osnel verder! x

    5 jaar geleden
  • Heronwhale

    W.................A..................U.......................W

    5 jaar geleden
  • xLittleBirdx

    Mooi interview. Erg leuk gedaan.

    Heftig hoofdstuk, jeetje, wauw, prachtig.

    5 jaar geleden
  • xxJennyxx

    Arme meid

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen