Foto bij Phonecalls

Mikky Ekko - Kids


Na de show voelde mijn keel kurkdroog aan. Ik trok een pijnlijk gezicht toen ik moeizaam slikte. Ondertussen voelde ik Liam’s hand op mijn schouder, me door de gangen leidend. We waren nog backstage maar zouden zo snel mogelijk vertrekken om opstopping van de menigte te voorkomen. Even snel thee met honing drinken kon ik niet.
Misschien dat mijn keel brandde omdat mijn ogen hetzelfde deden. Ik hield mijn lippen stijf op elkaar, bang dat, als ik dat niet deed, er de raarste kreunen uit zouden komen. Ik was nog emotioneel, en oh, wat was het duidelijk voor iedereen. Maar het me iets schelen deed ik maar weinig.
Ik liet Liam me leiden, naar rechts, links, links, rechtdoor, terwijl ik mijn hoofd gebogen hield. Ik had het geluk mijn lange haar voor mijn gezicht te hebben zodat ik niemand aan hoefde te kijken.
Het was raar hoe ik me nu voelde. De andere jongens, vooral Niall, waren veel te vrolijk en ik kon er niet in meegaan. Ze hielden zich zelfs nog vanwege mij in. En dan nog. Dan nog kon ik niet glimlachen. Alleen krampachtig naar Lou, die zich naast me had gevoegd en mijn hand vastpakte. Ze kneep zachtjes, haar knalrode lippen die zich strekten in een bemoedigende glimlach. Ik probeerde rechtovereind te lopen. Liam kneep in mijn schouder. Mijn ogen prikten nog steeds.

‘Wat je deed was niet slecht.’
‘Weet ik.’
Ik staarde lusteloos naar het bord eten voor me wat Sarah had klaargemaakt. Normaal gesproken had ik het zó op, maar vanavond niet. Het was niet alleen heel laat – ik was moe, moe van de emoties en moe van de lange werkdagen die niet op leken te houden. Maar ik kon niet klagen. Ik had een fantastisch leven, een leven wat veel mensen zich wensten, en ik was degene die ‘m mocht leiden.
Maar was het wel zo’n fantastisch leven als ik ‘m niet door kon brengen met degene waar ik het meeste omgaf?
Ik staarde naar mijn telefoon, mijn duim eroverheen zwevend. Ik wilde een ‘A’ intikken. Deed toch maar een ‘G’.

Hiiii, Gem, did you watch the performance?

Hey brother! I did, yes! Mom, Robin and Carin did too! It was very beautiful, don’t worry x


Ik haalde haperend adem.

Do you know if she watched as well?

Harry, you know she’s in The Netherlands. She’s probably packing her stuff or something.


Ook al was zij degene die weg was gegaan, toch voelde ik me schuldig dat ik er niet was om haar te helpen.

Oh, ok. Thanks .x

Because you just won’t stop asking me (sarcasm), I will call her tomorrow, alright? It’s late. You should go to sleep, brotha. X

Thank you, sista. I’ll call you soon. Love you .xx


Een hand op mijn schouder. Ik keek op.
Done textin’?’ merkte Lou geamuseerd op. Ik rolde met mijn ogen.
‘Was het Aibileen?’
Mijn hart zonk een beetje. Ik schudde mijn hoofd. Ik voelde Lou afwachten, maar ik bleef stil.
‘Het kan geen kwaad om haar een berichtje te sturen, weet je.’
Ik fronste, voelde irritatie opborrelen.
‘Meen je dat serieus, Louise? Je weet toch hoe vaak ik haar heb gebeld en ge-sms’t deze week, en dat ze nooit wil reageren!’ Het laatste beet ik haar toe, en meteen voelde ik me schuldig. Lou glimlachte echter en kneep me zacht in mijn schouder.
‘Wacht tot morgen,’ zei ze terwijl ze opstond, ‘misschien dat precies dit nachtje slapen goed voor haar is. En voor jou. Ga slapen, Harry. In je wallen kunnen tientallen hoeren lopen.’
Ik kon een grijns niet onderdrukken terwijl Lou zelf ook grinnikend wegliep.

Die nacht sliep ik onrustig. Ik draaide maar, van links naar rechts, en terug, maar in slaap vallen kon ik niet. Elke keer als ik mijn ogen sloot verschenen Aibileen’s betraande, maar prachtige ogen op mijn netvlies. Dan Tristan, dan Charlie.
Ik stompte in het kussen. Trok het gordijn opzij om zo de sterren buiten het raam te kunnen zien. De maan scheen fel. De lantaarnpaal flikkerde maar zo af en toe een zacht, zwak lichtje. Een vogel scheerde voorbij. Ik wou dat ik de vogel was.

‘Jezus, wat zie jij eruit’, grapte Niall met een volle mond toen hij me in het oog kreeg. Hij slikte zijn hap echter krampachtig door toen hij mijn blik zag, gaf me een klap op mijn schouder en wenste me een goede morgen. The irony.
De rest van de dag deed ik mijn best om zorgeloos op iedereen, maar vooral degenen van buitenaf, over te komen. Bij interviews praatte ik het vaakst, en bij grapjes lachte ik het hardst. Ze zelf maken kon ik echter niet.
Aan het eind van de dag was ik op. Mijn lachspieren waren verkrampt en deden pijn, mijn keel was alleen maar erger geworden en mijn hoofd bonkte.
Tot een sms’je van Aibileen het veranderde. Ze had het optreden gezien. Me zien zingen, me mijn hart en ziel eruit gooien, en nu beantwoordt ze eindelijk al mijn berichten en belletjes.
Ze had het gezien en ze vond het mooi. Ik voelde mijn hart kloppen, mijn wangen warm worden. Ik haalde diep adem, vocht tegen een glimlach. Ik sloot mijn ogen voor even.
Toen vroeg ze voor wie het was. Ik fronste. Daarna vertelde ze me te stoppen met het vertellen dat ik zoveel om haar gaf. Ik fronste weer. Ik zou daar nooit mee stoppen.

God, dit gesprek was snel afgelopen, en god, wat wilde ik graag blijven praten. Nee, liever, haar in mijn armen nemen, haar strak vasthouden en haar zoenen tot onze lippen kapot waren. Tot ik geen adem meer had en ook zij ernaar moest happen. Haar warmte voelen, haar hart onder mijn vingers, weten dat ze leefde en dat ze leefde voor mij zoals ik voor haar deed.
Ging ik het echt hierbij laten?

Met Carin.
‘Hey, Carin, met Harry.’
Harry! Hoe gaat het met je?
‘Eh, prima, prima, denk ik. En met jou?’
Ook goed, schat. Waarvoor bel je? Voor je moeder? Ze is alleen wel aan het werk.
‘Nee, ik belde voor Charlie.’
Ik wist gewoon dat ze aan de andere kant van de lijn glimlachte.
Die is aan het dutten, maar ik weet wel zeker dat hij even met je wil kletsen. Ik ga wel even naar hem toe.
De daarop volgende minuten luisterde ik stilletjes mee. Ook al zei Carin niks, ik kon horen hoe ze door het huis liep, waarschijnlijk de trap op richting de kamer waar Charlie sliep.
Charlie, liefje, wordt eens wakker. Papa is voor je aan de telefoon.’
Zacht gekreun, gemopper. Ik glimlachte zwak.
Ik wil slapen, oma,’ klonk Charlie’s zachte stem.
‘En papa dan? Moet hij later terugbellen?’
Ja’, werd er door mijn zoontje geantwoord. Ik besloot zelf iets te zeggen. Misschien dat hij het kon horen.
‘Charlie, jongen? Ben je daar?’
Wat gekraak en geritsel. Toen een stilte.
Papa?’ klonk er luid en duidelijk. De pijn in mijn keel en hoofd werd opeens minder. Ik glimlachte breed.
‘Hey, kanjer. Hoe gaat het met je? Ik hoor dat je weer naar school gaat. Hoe is dat?’
Ik heb al vriendjes gemaakt, papa! Maar de juf is niet zo leuk. Ik moet steeds sommetjes maken.’ Vervolgens klonk er een gaap. Ik glimlachte.
‘Dat hoort er helaas bij, jongen.’
Kan ik niet gaan zingen zoals jij, papa? Jij kan toch zingen? Nu ben je toch beroemd?
‘Natuurlijk kan dat, Charlie, maar eerst moet je naar school. Daarna kan je zoveel zingen als je wilt.’
Kunnen wij gaan zingen?
‘Wat? Nu?’
Ja, papa?
‘Eh,’ mijn wenkbrauwen schoten geamuseerd omhoog, ‘natuurlijk kan dat. Wat kan je zingen?’
Mama zong in Nederland altijd Slaap Kindje Slaap voor mij. Kunnen we dat zingen?
‘Dat zou ik heel graag willen, jongen, maar ik kan geen Nederlands. Jij wel, toch?’
O...’
‘Wil jij het anders voor mij zingen?’
Oké. O, en papa?
‘Ja, jongen?’
Je bent mijn held.’
Verbouwereerd bleef ik stil terwijl ik luisterde hoe Charlie zacht een liedje zong wat ik niet kon verstaan. Zijn jonge, kinderlijke stem bereikte mijn oren terwijl ik voor me uitkeek.
Ik was zijn held.
De glimlach die op mijn gezicht was verschenen werd alleen maar breder toen ik hoorde hoe Charlie’s stem langzaam wegstierf. Toen een lange stilte. Ook toen ik zijn naam zei, bleef het stil.
Pas een minuut later hoorde ik geritsel. Even later gefluister van Carin.
Harry? Ben je daar nog?
‘Ja, ik ben er,’ gniffelde ik.
Nou, Charlie is in slaap gevallen. Had je hem een slaapliedje toegezongen, of zo? Normaal slaapt hij nooit zo snel maar ligt hij eerst nog heel erg te woelen.
‘Ik zou het niet weten, Carin,’ reageerde ik geamuseerd. ‘Charlie zong ‘m toch echt zelf.’
Ik hoorde Carin zacht lachen. ‘Laat me raden: dat Nederlandse slaapliedje?
‘Yep,’ lachte ik zacht. Het bleef weer even stil.
She loves you, you know.
Mijn glimlach verdween. Ik bleef stil.
Het is nooit te laat, Harry. Vooral als je nog steeds zoveel voor haar voelt. Alle vriendinnetjes die je de afgelopen jaren tussendoor hebt gehad, konden daar niet tegen op. Dat weet je.
‘Ze weet daar niks van,’ mompelde ik, ‘en dat wil ik graag zo houden. Straks wordt ze gekwetst, en dan...’
Ik dacht dat je haar had beloofd helemaal eerlijk te zijn?
‘Ja, dat klopt. Maar ik ben bang dat ze dan weer vertrekt. Wéér.’ Ik haalde gefrustreerd een hand door mijn haar. Ik wist dat de moeder van de jonge vrouw waar ik van hield, gelijk had. , Ik had Aibileen juist gezegd dat ik haar alles zou vertellen. Al leek ze dat ook niet te willen, gezien alle berichten waarop ze juist níét had gereageerd.
Harry... er is misschien één ding wat je moet weten over Aibileen. Ook al zijn jullie nog zo goed voor elkaar, dit is je misschien ontgaan...’
Ik bleef stil.
Aibileen verlangt eerlijkheid. Ze verlangt naar vertrouwen en net zo wederzijdse liefde. En ja, ze heeft zelf jarenlang tegen je gelogen, maar juist daarom wil ze er niks meer mee te maken hebben. Juist niet tussen jou en haar. Ze geeft ontzettend veel om je, schat. Heel veel. En ze zal nog meer van je houden. Als je maar eerlijk tegen haar bent.
‘M-maar-’ ik haalde haperend adem, ‘hoe kan ik dat dan goed vertellen? Zonder dat ze verdrietig wordt? Ik haat het om haar verdrietig te zien, Carin. Ik vind het vreselijk. Het... h-het breekt mijn hart.’
Het bleef stil. Verbaasd moest ik aanhoren hoe ik Carin aan de andere kant van de lijn hoorde snuffen.
Er is nooit een goede manier om dingen te vertellen waarvan je weet dat ze niet leuk zijn voor degene aan wie je ze vertelt. Maar blijf altijd herhalen hoe alles nooit hetzelfde is geweest zoals met haar.
Ik knikte. Hield mijn lippen op elkaar.
Want dat is ook zo, toch?
‘Dat je me dat nog moet vragen, Carin,’ merkte ik geamuseerd op, terwijl ik mijn hart hard voelde kloppen. Ik had het warm.
Carin lachte, en zei toen: ‘Zo zie je maar, Harry. Ik weet dat je het druk hebt met het promoten van je album en dat je binnenkort niet meer hier gaat zijn, maar probeer te kijken of je Aibileen kan opwachten als ze terugkomt.
Ik keek peinzend vooruit. ‘Ik weet niet of dat dat wel kan. Misschien dat ik wel even snel heen en weer kan vliegen.’
Bijvoorbeeld, ja. Er is altijd wel een oplossing.’
‘Niet voor iedereen,’ mompelde ik. Mijn gedachten schoten naar mijn oudste zoontje.
Nee, dat klopt. Misschien moet je eens proberen of je met hem kan bellen. Bezoeken gaat waarschijnlijk niet. Maar het kan geen kwaad om het te proberen. Je bent nu toch nog in Engeland.’
Ik liet mijn hoofd in mijn hand steunen. Mijn nagels boorden zich in mijn huid.
‘Misschien.’
Het komt wel goed, Harry. Je vindt wel een manier.
‘I-ik hoop het.’
Zal ik je eens wat zeggen?
‘Ja?’
Ik hoop, wil bijna, dat jij degene bent die uiteindelijk met mijn dochter trouwt. Ik geef je nu al mijn toestemming. Ze heeft wel andere jongens gedatet, vóór jou, maar het was nooit hetzelfde. Ik heb haar nooit gezien zoals ze met jou was. Ik ben trots op haar, maar ben ook zo trots op jou. Ik heb gezien hoe het je verging de afgelopen jaren, en ondanks alle problemen heb je je overeind weten te houden. Dat vind ik fantastisch.
Je bent een fantastische man, Harry, en ik prijs mijn dochter dat ze op jou is gevallen. Ze had niemand beter kunnen hebben. Je gaat ongelooflijk met haar om, zo zorgzaam, en het verwarmt alles wat koud is in mij. En dan, a-als je met Charlie of Tristan bent... jeetje, Harry. Je gaat ongelooflijk lief met ze om, zo fantastisch... je bent een hele goede vader, Harry, mocht je daar aan twijfelen. En ik weet dat je ook een fantastische liefde voor mijn dochter zou zijn. Je bent misschien niet perfect, maar wel p-perfect voor haar.

Ik hoorde haar luid snuiven. Zelf was ik ook mijn stem kwijt. De brok in mijn keel probeerde ik weg te slikken, maar in plaats daarvan zat ik alleen maar met wijde, natte ogen voor me uit te staren. Het bleef doodstil aan de andere kant van de lijn. Mijn hart bonsde wild.
‘Carin... ik...’
Je hoeft niks te zeggen. Ik wil alleen dat je het weet.’
Ik glimlachte zwak. Schudde ongelovig mijn hoofd. ‘Nou, het is zeker overgekomen.’
Ik hoorde Carin zacht lachen.
Fijne dag, Harry. Bel me wanneer je maar wilt.
‘Zal ik zeker doen,’ ik veegde vluchtig langs mijn ogen, ‘fijne dag, Carin. Geef Charlie maar een dikke knuffel en kus van mij als hij wakker wordt.’
Zal ik doen, Harry.’ en ik hing op.

‘Wat was dat allemaal?’
Mijn ogen sprongen open en ik draaide mijn hoofd naar de bron van het geluid toe. Ik was na het telefoongesprek met de moeder van Aibileen half onderuitgezakt gaan zitten, mezelf afvragend of ze al die woorden wel had gemeend. En het was ook wel zo. Maar ik vond het gewoon heel wat. Vond het fijn dat ik schijnbaar wel goed en gewenst was. Dat ik niet alles fout deed, zoals ik me nu wel eerst had gevoeld. Nu stond Liam voor mijn neus. Ik glimlachte zwak.
‘Gewoon... even gebeld met Charlie en de moeder van Aibileen,’ reageerde ik. Liam trok zijn wenkbrauwen op. ‘En hoe ging dat?’
‘Het ging super,’ een doorbrekende grijns kon ik niet tegenhouden. Ook Liam glimlachte. Hij legde een hand op mijn schouder en kneep zachtjes. ‘Dat is mooi.’

Het waren een paar dagen verder en ik merkte dat het al wat beter ging. Met mij, tenminste. Ik voelde me wat meer ontspannen dan voorheen. Misschien kwam het door de woorden van Carin, of die van Charlie, of het feit dat het me weliswaar gelukt was om Tristan te kunnen spreken via de telefoon. Of het feit dat sinds het optreden tijdens de show Aibileen en ik wat meer zijn begonnen te praten. Ik moest mezelf geregeld inhouden haar niet te overspoelen met berichten, en zij reageerde al wat meer, vertelde me al wat meer hoe haar dag was geweest en hoe zwaar het verhuizen wel niet voor haar was. En elke keer wilde ik haar zo graag in mijn armen nemen, haar strak knuffelen en haar toefluisteren dat ik haar zou helpen. In plaats daarvan stuurde ik maar een berichtje terug met dat ik haar zou helpen als ze terugkwam.
Ik had Charlie ook nog twee keer kunnen zien, en beide keren waren fantastisch. Elke keer zag ik zijn gezicht opklaren zodra hij mij in het oog kreeg. Op dat soort momenten voelde ik me trots, trots dat ik degene was waar hij zo blij om werd. Al was zijn moeder wel zijn nummer één.

Hi Harry, just wanted to let you know it’s been confirmed! I will come home tomorrow around 3/4 pm. X

Hiiiiii, that’s really great, I just happen to have my day off then. I’m eager to pick you up .x

I’d love to,
het fladderde in mijn buik – ze vond het fijn als ik kwam! but I still got to arrange all the stuff that needs to be moved.

Where are you even going to put all that?

I was thinking in mom’s? Where else?

Abs, I’ve still got two houses in London. Pick one.

That’s too much, Harry. I can’t do that.

Do I need to make you? It’s not a big deal. I want you to have a home yourself. If you don’t like it at least stay there till you’ve found your own house. I’m going to pay your debts for your apartment back in The Netherlands anyway.


De schrik schoot binnen toen haar Caller ID op mijn scherm verscheen. Ze belde me gewoon echt. Na deze weken zou ik haar stem weer horen. Als ik op zou nemen, tenminste.
Mijn duim bleef hangen. Toen werd de groene symbool ingedrukt.
Ik bleef stil, angstvallig afwachten.
Harry?
Mijn hart ging sneller kloppen en ik haalde diep adem. Holy shit.
‘Hey... Aibileen.’
Ik kon haar adem horen. Zwaar en onregelmatig.
‘G-gaat alles goed?’
J-ja, prima, hoor. Alles wordt nu alvast ingeladen.’
‘Dat is mooi.’
Mijn hersenen draaiden overuren. Wat moest ik zeggen? Niets? Vragen waarom ze belde? Of het ging om wat ik net naar haar had ge-sms’t?
In plaats daarvan bleef ik stil. Ze begon zelf al te praten.
Meen je dit serieus?
‘Ik heb het al vaker gezegd en sta er nog steeds achter.’
Harry...’
‘Ik meen het, Aibileen. Je moeder is een prachtige vrouw, maar het is niet goed voor jou en Charlie om met haar in één huis te wonen. Ik heb liever dat je een eigen plekje hebt.’
Vertel me niet hoe ik moet wonen. En Charlie zit nu al op een school in Cheshire.
Ik zuchtte en ging met mijn hand door mijn haar. ‘Zo bedoelde ik het ook niet, Abs. Ik wil alleen graag dat je leven goed is. Dat je het kan opbouwen. En ook met Charlie erbij. En het kan geen kwaad om alsnog over te stappen.’
Het bleef stil. Ik wist wel dat ze nog aan de lijn was.
‘Jij wilt toch ook een fijn leven op kunnen bouwen? Met Charlie?’
Je suggereert nu iets heel verkeerds,’ hoorde ik haar fluisteren. Ik fronste. ‘Wat?’
Ik wil geen fijn huis en een goede school voor Charlie en zo met hem een goed leven opbouwen.’
‘Hoe dan we-’
Niet zonder jou.’
Mijn telefoon glipte uit mijn handen. De eerste luttele seconden staarde ik nog verdwaasd voor me uit. Alles om me heen verstomde. Mijn mond viel open. Ik legde een hand op mijn wild kloppende hart. Toen pas realiseerde ik me waar ik was en greep ik onhandig naar mijn telefoon. De barst in de rechterbovenhoek merkte ik niet op.
‘B-ben je daar nog?’
Ja.’
Ongelovig wreef ik met mijn hand over mijn gezicht.
‘I-ik...’
Ik snap het als je niet hetzelfde wilt. Ooit. Je hebt een fijn leven, met een gave baan en een goed inkomen. Het zou me niet verbazen.’
‘Wat- nee... dat is niet wat ik zeg. Ik ben alleen... van m’n stuk gebracht. Snap je?’
Aibileen bleef stil.
‘Geloof me, ik wil precies hetzelfde, maar we hebben sommige problemen nog niet uitgepraat.’
Ik hoop dan ook dat we daar uitkomen. Dat wil ik in ieder geval. En dat ook het probleem met Tristan wordt opgelost.’
Ik glimlachte, schudde ongelovig mijn hoofd. Ik besloot niet te reageren op wat ze op het laatst zei. Om nu weer ruzie te krijgen was niet bepaald handig.
‘Natuurlijk, Abs.’
Kunnen we morgen praten? Alsjeblieft?
‘Vanwaar zo’n haast?’ grapte ik, maar ik wist hoe bloedserieus ze was.
Harry. Ik ben gewoon klaar met al dat gedoe tussen ons. Ik wil dat niet meer.’
‘En wat als de rest erachter komt? Ik dacht dat je ook niet wilde dat je moeder en mam en Gemma enzo erachter zouden komen. Achter... ons.’
Ik denk dat we allebei wel weten dat die het allang doorhebben,’ hoorde ik haar licht geamuseerd zeggen. Ook mijn mondhoeken trokken op.
‘Goed dan.’
Dus, eh... tot morgen dan, denk ik?’ vervolgde Aibileen ongemakkelijk. Het liefst bleef ik nog uren met haar aan de lijn, maar zij moest waarschijnlijk weer verder met het regelen van de verhuizing, én ik zag Paul al aan komen lopen. Tijd voor een interview.
‘Ja, natuurlijk. Dan zie ik je morgen, baby.’

Paul werd begroet door een brede grijns.


All I can say...

Harry's given me the feels again these past days though
NIGHT CHANGES THO
THE FUCK

en alle interviews ook like jezus, dit zijn de eerste keren dat ik echt dat hij echt lachwekkende grappen maakte hAHA
(dus niet die die dus grappig waren omdat ze niet grappig waren. als je snapt wat ik bedoel)

Reacties (7)

  • daph1Dlove

    Prachtig!! Snel verder schrijven. X

    4 jaar geleden
  • Incalescent

    Wauw, echt heel mooi geschreven, ik ben er stil van.
    En je hebt gelijk, tjeez man, Harry mag wel eens gaan stoppen om zo met mijn gevoelens om te gaan, niet gezond gewoon...

    Snel verder in ieder geval! x

    4 jaar geleden
  • Booooo

    Jeeeej ze gaan het goed maken #Habileen

    4 jaar geleden
  • batbucks

    Wauw heel mooi geschreven!

    4 jaar geleden
  • huglikehoran

    Wauw, dit is prachtig!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen