Foto bij I missed you

Fort Minor - Where'd You Go?

(die foto... zooo mooi holy shit)

Daar stond ik dan. Op Schiphol, met in mijn ene hand mijn grote koffer en in de andere mijn handtas. Niks anders. De rest werd geregeld door het verhuisbedrijf, en ik was verteld dat het in delen zou komen. Dat maakte me niet uit. Ik zou toch in Engeland zijn. Nu nog.
Nadat ik mezelf had ingecheckt struinde ik een beetje langs de winkels. En ja, zo af en toe kwam ik Harry’s gezicht op een of andere banner tegen. Of op alle Britse souvenirs die hier ook verkocht werden.
Ik kon niet zeggen dat ik het vreselijk vond, want dat was totaal niet zo, maar het was niet heel prettig om elke keer aan hem herinnerd te worden. Toch voelde ik steeds zenuwen in mijn buik en ging mijn hart sneller kloppen als ik zijn gezicht zag.

En onderweg naar Heathrow bleef ik rustig, ook al had ik zojuist voorgoed Nederland achter me gelaten. Ik voelde aan mezelf, met elke seconde die er voorbijging, dat het vliegtuig weer ietsje dichter naar mijn thuis vloog, weer ietsje dichterbij de Britse kust was. Dichter bij hem.
Ik glimlachte bij dat idee. Keek uit het raampje naar beneden en zag de zee.
Maar toen we de Britse kust naderden en ik gebouwen duidelijk kon onderscheiden, en we een rondje cirkelden voordat we de daling in konden zetten, zag ik het vliegveld zo duidelijk. Ik keek naar de landingsbanen voordat het vliegtuig waar ik in zat er zelf op één zou staan, toen naar het hele gebouw en voelde mijn hart kloppen bij het idee dat hij daar ergens in het gebouw was. Zo dichtbij.

Het klonk misschien vreemd dat ik me zo voelde, en dat was het eigenlijk ook. Alles was nog steeds niet helemaal goed. We hadden nog steeds heel veel om over te praten, om goed te maken, en om sorry voor te zeggen, maar het feit dat we duidelijk allebei wilden dat het beter zou gaan, werkte ook beter voor mij.
En dus keek ik er toch naar uit om hem te zien. Zien hoe zijn haar nu weer zat, hoe zijn grijns op zou spelen en hoe zijn ogen zouden schitteren. Hoe zijn grote, warme handen me vast zouden pakken, me aan zouden raken, me gerust zouden stellen. Het gevoel hoe zijn lage, warme stem precies dezelfde werking hadden, maar zijn zachte lippen nog veel meer.
Toen het vliegtuig de grond raakte werd ik abrupt uit mijn gedachtes geschud en opende ik mijn ogen. Ik zag de Engelse grond vlak onder me. Tegen de opkomende glimlach kon ik niet vechten.

Meteen toen ik het vliegtuig had was gestapt zag ik al verscheidene sms'jes. Allemaal van Harry. Of ik al aangekomen was. Dat hij in de McDonalds aan het wachten was. Het sms'je daarna vertelde dat hij was gevlucht omdat er meisjes binnenkwamen. Dat hij zich nu in de jongenstoiletten had opgesloten en dat ik hem maar moest laten weten zodra ik er was, zodat hij wist wanneer hij kon komen.
Al lachend liep ik met de passagiers mee naar de draaibanden om mijn koffer te komen halen. Ondertussen belde ik Harry's nummer.
'Hallo?'
'Hi, Harry.'
'Abs, hey... heb je... mijn sms'jes gekregen?'
Zijn warme stem verwarmde mijn wangen. Ik lachte zacht. 'Groot en duidelijk, sir.'
'O, nou... ik ben er nog steeds. Ik neem aan dat jij geland bent? Kom maar naar de McDonalds en laat het me dat dan weten.'
'Zal ik doen, tot zo,' lipbijtend hing ik op.

Nadat ik m'n koffer had weten te vinden en deze nu achter me aan trok, merkte ik aan mezelf dat ik al absurd snel begon te lopen. Ik rekte mijn nek om zoveel mogelijk te kunnen zien, en toen ik de banner van de fastfoodketen verderop zag, rekte ik deze nog meer.

Ik sta er. En jij? X

Met een tikkende voet bleef ik bij naast ingang staan wachten, mijn armen over elkaar en mijn haar achter mijn oren. Even was ik bang dat de meiden waar Harry het net over had er nog steeds waren, maar het was loos alarm. Voor nu nog.
Ik begon geïrriteerd te worden toen ik tien minuten verder was en er nog steeds stond. Net toen ik naar mijn tas wilde reiken om mijn telefoon te pakken en Harry te bellen, werden er twee grote warmen handen vanachter over mijn ogen gelegd. Of gezicht, kon ik beter zeggen, gezien de grootte ervan.
'Harry,' reageerde ik zacht en ik greep spontaan naar de handen. En al zonder te kijken kon ik voelen dat ze van hem waren. Hijzelf had nog geen woord gesproken, maar ik kon de warmte van zijn lichaam achter me en zijn adem in mijn haar voelen.
Ik trok de handen voorzichtig weg en keek fascinerend naar ze. Draaide ze om, en om, voelde aan zijn grote handpalm en zijn lange vingers, en glimlachte toen.
Deze hele tijd had hij het stilletjes toegestaan. Op een gegeven moment zelfs zijn armen op mijn schouders gelegd.
'Het zijn maar handen, hè,' klonk de lage, warme stem plotseling achter me, en ik glimlachte breder.
'Weet ik,' reageerde ik terwijl ik voorzichtig een stap naar achter zette zodat mijn rug tegen zijn borst werd aangedrukt. Ik voelde hem zijn kin op mijn hoofd leggen. Ik liet zijn handen los. Hij liet ze over mijn schouders in de lucht hangen.
'Mag ik...?'
'Mag je wat...?' reageerde ik niet-begrijpend. Toen sloeg Harry zijn armen vanachter om me heen en drukte me nog dichter tegen zich aan. Automatisch pakte ik zijn armen beet, mijn hart die sneller begon te kloppen.
Zacht wiegde hij heen en weer, zijn gezicht op afstand, al hoorde ik wel zijn nerveuze, onregelmatige ademhaling. Ik was blij dat ik in ieder geval niet de enige was die me zo voelde.

'Kom, laat me je zien,' klonk hij zacht, lief, terwijl hij zijn handen op mijn schouders legde en me zo omdraaide. De serieuze frons tussen zijn wenkbrauwen verdween in een oogwenk toen onze ogen elkaar ontmoetten, en in plaats daarvan kwam er een grijns die hij duidelijk probeerde te onderdrukken.
'Het is jammer dat we in het openbaar zijn,' grapte Harry, maar duidelijk nerveus en ongemakkelijk. Hij legde een hand op mijn arm, keek even bezorgd om zich heen, voordat hij met de andere mijn koffer pakte en me zo naar de uitgang begeleidde. Ik liet hem.
Normaal gesproken zou hij, als hij ook maar één vinger op mijn huid had liggen, deze geruststellend - maar vooral onbewust - heen en weer wrijven. Nu waren zijn lange vingers alleen om mijn bovenarm gewikkeld, waar ze me goed, maar ook een beetje onzeker vasthielden. Misschien dat hij daarom niet lief over mijn huid wreef, zoals altijd.
Af en toe keek ik vlug naar hem op, terwijl hij juist naar de grond voor hem staarde om zo min mogelijk aandacht te trekken. Mijn blik dwaalden af naar zijn haar, wat hij deels achter zijn oren had gestoken, en deel voor zijn gezicht had hangen. Toch kon ik zijn ogen nog goed zien. Al keek ik betrapt weg toen deze opzij draaiden en de mijne ontmoetten.
Ik slikte toen ik toen dan weer wel een zacht kneepje in mijn bovenarm voelde.

'Hoe gaat het met Charlie?'
We raasden over de snelweg. Harry achter het stuur, zijn blik geconcentreerd op de weg en zijn lange vingers stevig om het stuurwiel gewikkeld. Toch keek hij even opzij om me aan te kunnen kijken. Glimlachte toen en keek weer voor zich.
'Heel goed, heel goed. Hij vertelde me dat hij al vriendjes op school had gemaakt.'
'O...' ik fronste en keek naar mijn handen.
Ik kon Harry vanuit mijn ooghoek even naar me zien kijken, voordat hij zei: 'Hij gaat het niet erg vinden om weer te verhuizen, hoor, Abs. Als hij zo makkelijk aan mij en Engeland kan wennen, dan ook aan een andere school.'
'Ja, dat snap ik wel,' ik sloeg mijn armen over elkaar en keek uit het raam, 'maar hij heeft stabiliteit nodig. Dat geef ik hem nu niet.'
Harry liet het stuur met één hand los en legde deze geruststellend op mijn been. 'Maar dat komt nog, Aibileen. Je gaat je nu toch vestigen? Je krijgt mijn huis, en ik heb ook al gekeken naar basisscholen... dit is binnen een maand piekfijn in orde.'
Ik schudde stilletjes mijn hoofd terwijl ik naar Harry bleef kijken. Ik vond het moeilijk te zien hoe achteloos hij er over dacht. Natuurlijk, hij kon desnoods nog vijf huizen erbij kopen, maar voor mij was het wel een big deal. En dan wilde hij nog mijn schulden van het appartement in Nederland afbetalen.
'Jeetje,' zei ik en ik staarde hem bestuderend aan. 'Jeetje. Dat je dat echt allemaal wilt doen, Harry.'
Harry glimlachte naar me. 'Ik moet toch ergens die miljoenen aan uitgeven? Waarom dan niet aan het welzijn van mijn kinderen en de liefde van- ik bedoel, eh... jou.'
Met een glimlach en zelf ook licht blozend keek ik toe hoe Harry met rode wangen weer naar de weg keek. Hij wilde zijn hand terugtrekken, maar ik haakte mijn vingers snel door de zijne. Stiekem keek ik vanuit mijn ooghoeken naar hem. Ik zag zijn mondhoeken licht optrekken, zonder van de weg te kijken, en hij streelde met zijn duim over de rug van mijn hand.

We waren al bijna in Cheshire. En nee, we gingen niet naar zijn huis in Londen, al leek dat wel logisch. Alleen ik had een zoontje in Holmes Chapel die ik heel erg miste (Harry natuurlijk ook) en bovendien zouden mijn spullen pas later komen.
Toen we het dorp binnenreden voelde ik zenuwen in mijn onderbuik. Niet alleen door opwinding, maar ook echt door nervositeit. Aan de ene kant ging ik Charlie weer zien, maar aan de andere kant kwam ook het moment dichterbij dat Harry en ik eens goed zouden praten. Niet alleen hij zou alles over de afgelopen jaren vertellen - ook ik moest het doen, en dan nog veel meer. Niet alleen over de mogelijke reis naar Syrië (wat nu ook nog een idee was - geen plan) maar ook over wat ik had gedaan de afgelopen weken. Ik wist dat hij niet blij zou zijn met het feit dat ik door wilde gaan met het vechten voor Tristan. Ik had hem er wel voor nodig. Ik zou niks bereiken, gezien ik maar 'een vreemde' was, maar hij niet. Hij zou veel meer invloed hebben.
'Gaat het wel?'
Verstoord keek ik op. Toen mijn blik de zijne ontmoette, verzachtte de mijne meteen. 'Natuurlijk, ja,' glimlachte ik. 'Waarom zou het niet?'
Harry trok zijn schouders op en keek weer naar de weg terwijl hij het stuur naar links draaide. 'Gewoon. Je keek zo serieus en afwezig.'
Ik schudde glimlachend mijn hoofd. 'Het is niets. Ik ben alleen maar blij dat ik Charlie weer ga zien.'
Harry staarde me zo lang mogelijk aan, zo lang als dat kon, gezien hij nog steeds reed.
'Weet je,' begon hij geamuseerd terwijl hij het stuur weer naar rechts draaide, zijn ogen gericht naar alles in het verkeer, 'je kan ontzettend slecht liegen. Tenminste, tegen mij.'
Ik klapte mijn mond dicht en keek betrapt uit het raam.
'Je maakt je zorgen, hè?' hoorde ik hem zeggen. Ik haalde mijn schouders op.
'Over wat we gaan doen,' concludeerde hij rustig.
Toen ik half boos en half bang naar hem toe wilde draaien, werd ik verrassend genoeg verwelkomd met een brede glimlach.
'Maak je geen zorgen, Abs. Hoe boos ik ook word, of hoe boos jij ook wordt, we maken het wel goed. Nu wel.'
Het was dat we op dat moment net voor het stoplicht stil kwamen te staan. Ik staarde hem even aan, voordat ik voorover boog, zijn kin pakte en zijn onbegrijpende gezicht zo draaide dat ik mijn lippen op zijn wang kon drukken. Toen ik me terugtrok voelde ik mijn hart bonzen, en aan de stilte die daarop volgde wist ik dat hij zich ook zo voelde. Hij zei geen woord, maar juist dat sprak boekdelen. Met een blos op mijn wangen - tenminste, daar was ik vrijwel zeker van - keek ik het raam uit.

Toen Harry ging parkeren kon ik niet snel genoeg de auto uitspringen.
'H-he... wat- hó!' hoorde ik Harry nog verschrikt uitroepen toen ik de deur al open had gegooid terwijl hij nog aan het draaien was, en ik sloeg deze dicht zonder me om te draaien. Thank god was het nu rond etenstijd, wat betekende dat Charlie sowieso al thuis was van school.
'Charlie!' riep ik meteen toen ik de voordeur open had gedaan.
'Mama?'
Ik liep gelijk naar waar het geluid vandaan kwam, de woonkamer, en zag hem daar op de bank zitten. Wel tussen mijn moeder en de hele Styles familie, maar dat maakte niets uit.
'Charlie!' bracht ik uit, emotioneel en gelukkig, en hurkte door mijn knieën om Charlie op te kunnen vangen, die van de bank was gesprongen en naar me toe was gerend.
'Jeetje, jeetje... wat heb ik je gemist, lieverd,' mompelde ik met mijn neus in zijn haar terwijl ik mijn armen om hem heen sloeg en opstond. Zacht wiegde ik heen en weer terwijl hij zijn armpjes om mijn nek geklemd had.
'Ik jou ook, mama,' hoorde ik hem vrolijk in mijn oor tetteren, en ik glimlachte.
Ik had zelfs niet eens door dat Harry ook binnen was gekomen. Pas toen Gemma een 'Yo, brotha!' uitriep, keek ik op en draaide ik me om. Daar stond Harry in de deuropening, met mijn koffer naast zich, mijn handtas in zijn ene hand en de autosleutels in zijn andere. Schaapachtig keek hij naar zijn zus, voordat zijn blik naar mij en Charlie gleed, en hij geamuseerd zijn wenkbrauwen optrok. Hij zei echter niets en liep in plaats daarvan naar zijn moeder, die al meteen was opgestaan, en kuste haar als begroeting op haar wang. Ikzelf wilde mijn moeder ook even begroeten, maar Charlie liet me niet los. In plaats daarvan bleef ik staan en keek ik toe hoe Harry iedereen afging. Eenmaal bij mijn moeder omhelsde hij haar kort, en voordat Harry weg kon gaan, pakte mijn moeder zijn arm vast.
'Denk eraan wat ik heb gezegd, he,' zei ze zacht - maar niet zacht genoeg - tegen hem. Ik zag hem knikken voordat hij zich omdraaide en naar mij liep. Zijn mondhoeken krulden licht op toen hij Charlie in mijn armen zag.
'Hey,' glimlachte ik.
'Hey,' antwoordde Harry terwijl hij naast me kwam staan, met Charlie zo tussen ons in. 'je had haast, blijkbaar?'
Ik keek beschaamd weg. 'Ja, sorry... zit je deur er nog aan?'
Harry grijnsde. 'Natuurlijk. Maak je geen zorgen.'
'Zou ik ook nooit hebben gedaan.'
'Heeeeey...' protesteerde Harry geamuseerd voordat hij naar Charlie reikte. Die liet zich door hem overnemen, zodat ook ik iedereen kon knuffelen.

Na het avondeten, waarin gelukkig iedereen aanwezig was, vertrok de Styles familie naar hun huis. Harry bleef echter, en liep later met een vermoeide Charlie in zijn armen de trap op. Ik volgde hen, keek stilletjes toe hoe Harry er vanachter uitzag. Charlie's gezicht had ik kunnen zien, als hij deze niet had verstopt in Harry's lange haar. Zijn armpjes bungelden langs de rug van zijn vader, die met hem zo stil mogelijk naar zijn slaapkamer liep.
Ik bleef in de deuropening staan en keek toe hoe Harry zijn zoontje op zijn bed legde en hem voorzichtig om begon te kleden. Zijn handen waren enorm, vooral vergeleken met Charlie's lichaam, maar desalniettemin was hij heel teder.
Met blozende wangen, een kloppend hart en een onderdrukte glimlach keek ik toe hoe de vader van mijn kind met het jochie omging. Het maakte me gelukkig.

Even later zette ik een stap naar achter zodat Harry de deur achter zich kon sluiten. Ik had nog steeds een glimlach op mijn gezicht staan toen hij zijn broek optrok en zijn blik veranderde toen hij mijn gezicht zag. Onbegrijpend keek hij me aan. 'Wat?'
'Niets,' mompelde ik terwijl ik glimlachend mijn hoofd schudde. Harry trok geamuseerd zijn wenkbrauwen op en zette een stap dichterbij. 'Nu lieg je dus weer.'
Ik beet op mijn lip en schudde mijn hoofd. Toen ik zag hoe Harry zijn handen naar me toestak, hield ik de mijne ter verdediging tussen ons in. 'Als je het maar laat. Serieus.'
'O,' Harry kwam nog dichterbij toen ik weer achteruit was gestapt, 'wees niet bang, hoor. Dat ga ik ook niet doen.' Hij zette echter nog een stap dichterbij, wat maakte dat ik er een achteruit zette. Maar dat was het dan ook, gezien het feit dat mijn rug tegen de muur botste.
Ademloos keek ik naar Harry's contouren, die ondanks het gebrek aan licht nog goed te onderscheiden waren. Zijn schitterende ogen waren onophoudelijk op mijn gezicht gefocust, zijn onderlip tussen zijn tanden geklemd en zijn rechtermondhoek (voor hem links) licht omhoog getrokken.
'Harry.'
Ik sloeg onbewust mijn armen over elkaar terwijl ik mijn hart in mijn keel voelde kloppen. Ik slikte de brok in mijn keel weg.
'Aibileen,' reageerde hij als grapje, maar zijn stem was veel heser dan voorheen.
Zonder te bewegen keek ik omlaag naar zijn grote handen, die langzaam naar mijn heupen reikten. Ondertussen voelde ik zijn adem in mijn gezicht, en ik raakte met mijn voorhoofd nog net zijn borst niet aan.
Ik deed nog steeds niets toen ik zag en voelde hoe zijn vingertoppen de stof van mijn spijkerbroek aanraakten, en hij zo langzaam omhoog streek. Ook zijn handpalmen volgden, waardoor elke hand volledig op elke heup lag. De warmte brandde onophoudelijk en ik voelde het al zweten bij mijn oksels.
Ik keek hoe hij zacht omhoog ging, waar hij ondertussen zijn duimen onder de rand van mijn shirt gleed. Deze raakte toen elk de huid van mijn buik aan, en ik sidderde onbedoeld. Dat was voor Harry wel het teken om nog wat dichterbij te komen, waardoor mijn voorhoofd nu wel tegen zijn borst aan kwam te liggen.
Hij was zo warm, zo voorzichtig en zo lief, dat ik hem liet. Ik vond het fijn, voelde me speciaal en geliefd, en niet veel mensen kregen dat bij mij voor elkaar.
Terwijl zijn ene hand helemaal onder mijn shirt verdween, naar de holte van mijn rug en zo mijn onderlichaam tegen de zijne aandrukte - ik hoorde zijn gejaagde adem trillen - reikte de andere naar mijn armen om deze voorzichtig los te trekken. Toen reikte hij naar mijn kin, zijn lange wijsvinger eronder, en tilde mijn hoofd naar hem op.
Het was dat hij zo dichtbij me stond, waardoor hij zijn kin op zijn borst moest leggen om me aan te kunnen kijken. Ik keek nerveus naar hem om, mijn armen nu bewegingloos langs mijn lichaam. Ik voelde zijn duim geruststellend over mijn rug strijken terwijl zijn adem in mijn gezicht blies, en ik sloot mijn ogen.
'Abs,' klonk Harry's stem meteen terwijl ik zijn duim over mijn lippen voelde strijken, 'kijk me aan. Alsjeblieft.'
Toen ik ze gelijk weer opende ontmoetten ze die van Harry. Ik zag hem zwak glimlachen voordat zijn ogen vluchtig naar mijn lippen schoot. De hand die eerst nog mijn gezicht vast had gehad, reikte nu naar mijn haar en streek deze uit mijn gezicht en achter mijn oor. Ik leunde onbedoeld in zijn handpalm. Ik kon het niet helpen.
Hij betoverde me zo makkelijk om momenten waarop ik dat helemaal niet zou verwachten, en toch vond ik het niet erg. Hij wist duidelijk dat hij dat bij me kon, maar toch had hij er nooit misbruik van gemaakt.
'You good?' fluisterde hij zacht terwijl ik juist door hem afgeleid leek. Zijn glanzende ogen keken geamuseerd op me neer.
'J-ja... ja.'
'Mooi,' reageerde hij droog, voordat hij zijn hand op mijn blote rug hoger verplaatste, waardoor mijn shirt nog hoger werd opgetild. Zijn andere hand, die eerst nog mijn haar vast had gehad, legde hij op mijn blote onderrug en drukte me zo nog iets beter tegen zijn warme, lange lichaam aan.
Ook al had ik nog steeds niets gedaan behalve hem ademloos aanstaren, hij keek geamuseerd. Nam juist het voortouw en pakte met zijn hand, die eerst nog heel kort op mijn blote onderrug had gelegen, mijn ene arm, en legde deze om zijn nek. Hij trok zijn wenkbrauwen naar me op, alsof hij daarmee wilde zeggen: 'Kijk, zo doe je dat.'
Hij wachtte af terwijl ik langzaam mijn andere arm zelf liet volgen. Ik zag hem bijna voldaan glimlachen terwijl hij zijn grote hand weer op mijn onderrug legde en me weer naar zich toetrok, aangezien ik onbewust wat achteruit was gegaan toen hij met mijn ene arm bezig was.
Even bekeek hij zelf ademloos mijn gezicht, mijn ogen, mijn neus en mijn lippen, voordat zijn ogen weer terugschoten naar de mijne.
'Zou je het erg vinden... als... eh...' begon hij, haperend, terwijl hij me nog steeds aanstaarde, en ook al had hij nog niks gezegd - ik wis wat hij bedoelde. De manier waarop we nu tegen elkaar stonden, sprak al genoeg.
Ik kneep mijn ogen al angstvallig dicht. Nee, het was niet zo dat ik het stiekem niet mee wilde maken - want dat dus wel - maar ik was wel bang. Bang hoe het zou voelen. En aan het voelen van zijn grote handen die heen en weer over mijn rug streelden, wist ik dat hij het doorhad.
'Hey,' hoorde ik zijn stem van dichtbij, recht voor me, en ik opende mijn ogen weer. Ik zag hem daarop glimlachen.
'Het is niets nieuws,' zei hij zacht, nieuwsgierig. Ik bloosde. 'Weet ik.'
Het enige wat hij deed was even glimlachen, terwijl hij langzaam dichterbij kwam.
Mijn adem bleef in mijn keel steken toen ik zijn mond tegen de mijne voelde drukken. Even stond ik daar, verstijfd, en ik wilde hem bijna bij zijn schouders pakken en wegduwen, tot hij zijn lippen begon te bewegen. Ik ging met hem mee, voelde hoe zacht ze waren, hoe hij ademde via zijn neus, die tegen de mijne gedrukt was, en ik het op mijn wang voelde blazen. Het herinnerde me er bovendien ook aan dat ik zuurstof nodig had.
Terwijl ik een diepe teug via mijn neus inademde legde ik mijn handen automatisch in zijn nek, mijn vingers door zijn lange haar, terwijl hij mijn onderlichaam nog verder tegen de zijne aandrukte. Zijn gejaagde, zware ademhaling ontging me niet, en ik liet hem zijn tong in mijn mond glijden.

Vijf minuten verder en ik had mijn handen nog steeds in zijn haar, nu wat beweeglijker en zijn haar daardoor wat wilder, terwijl ik zwaar ademde en mijn lippen nog steeds tegen de zijne aan had geplakt.
Ik haalde haperend adem toen één van zijn handen omlaag dwaalde, naar mijn achterwerk, en een bil vastgreep. Maar dan ook echt vastgreep, en me bijna zo optilde. Zijn andere hand volgde al snel en ik ademde gejaagd.
Terwijl hij me zo vasthad, kneep, liet hij tot mijn teleurstelling mijn lippen los en verplaatste ze per direct naar mijn nek, waar hij ook daar me zacht kuste. Ik sloot mijn ogen en pakte gelijk de kans om diep adem te halen.
Al heel snel kwam hij terug en kuste me weer op mijn mond. Ik pakte zijn hoofd beet en drukte hem dichter tegen me aan. Mijn hart bonsde wild en toen ik een hand op zijn borst legde voelde ik hoe de zijne nog sneller ging. Bij die aanraking kneep hij nog één keer in mijn billen, voordat hij ze naar mijn nek en wang verplaatste.

Het was de deur van beneden die openging waardoor ik me rot schrok en me per direct lostrok uit Harry's greep. Ook hij leek geschrokken, en zette meteen een paar stappen naar achter.
'Aibileen? Harry? Willen jullie thee?' klonk er zacht van beneden.
Ik keek naar Harry terwijl ik zelf snel op adem probeerde te komen. Aangezien hij wel zijn stem leek kunnen te vinden, zei hij: 'Nee, dank je wel.'
Mijn moeder zei nog wat, maar ik lette al niet meer op. Nog nahijgend keek ik naar zijn gezicht. Zijn wijde, wilde ogen die onophoudelijk op me gericht waren, en zijn opgezwollen, rode lippen. De blos op zijn wangen en zijn haar dat wild door elkaar zat. Hij haalde er een hand doorheen, al wist ik wel zeker dat ook ik er zo uitzag.


Ik wilde vandaag al eerder weer verder met schrijven, gezien ik ook een deel al hier op had staan, maar toen kwam er die 'onderhoud:)' en kon ik niks!! Argh!!
Maar ja, bij deze :-)
wat vinden jullie ervan?? blij? niet blij? beter? slechter? ha

trouwens, nog even een vraagje: vonden jullie dat engels nou wel of niet leuk? zouden jullie dat iets vinden, of kan ik dat met mijn vaardigheden(lol)maar beter weglaten?;)

Reacties (7)

  • AllDayDreams

    Dat engels is leuk!
    Maar alles wat jij schrijft is leuk!
    Jouw schrijfstijl is ontzettend fijn om te lezen!
    Loved it, like Always <3

    4 jaar geleden
  • Tumblah

    WHOOHOOOOO

    4 jaar geleden
  • Fermer

    Jezus, dit is zo goed! Je beschrijft het moment zo intiem en teder dat ik het gewoon voel. Het is echt een perfect hoofdstukje hahah.

    4 jaar geleden
  • Booooo

    ik moet nog heel wat huiswerk maken maar toen ik zag dat er een nieuw stukje online stond kon ik niet wachten te lezen zo leuk!

    4 jaar geleden
  • BiebStyless

    ik vond dat engels wel leuk ^^
    snel verder!!
    xx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen