Foto bij Realize the solution

Sara Bareilles - Breathe Again

Met wijde ogen staarde ik voor me uit en probeerde ondertussen ongemerkt mijn zweethanden aan mijn broek af te vegen.
'Abs?’ klonk zijn stem zacht. Niet onzeker, maar eerder nieuwsgierig. Ik keek naar hem op. Hij glimlachte. Ik bloosde. Keek nerveus weg.
'Abs.’
Hij reikte naar me, zijn lange vingertoppen die mijn gezicht net niet aanraakten. Mijn mond hing een stukje open terwijl mijn ogen zijn bewegingen volgden.
Ik had niet door dat zijn andere hand mijn eigen omsloot totdat ik het daadwerkelijk voelde. Mijn blik schoot meteen naar beneden, waar ik mijn eigen hand niet eens meer zag door de grootte van de zijne.
Op dat moment raakte zijn vingertoppen ook de huid van mijn kaak, al verplaatste hij zijn hand meteen naar mijn schouder, langs mijn bovenarm, waar hij geruststellend op en neer wreef. Ik bleef naar onze handen kijken, totdat hij ze omhoog bracht en tussen ons in hield. Dat kwam erop neer dat ik naar hem op moest kijken, gezien ons lengteverschil.
Ademloos keek ik toe hoe hij mijn hand naar zijn gezicht bracht zonder het oogcontact te verbreken. Ik wilde bijna mijn ogen sluiten toen zijn zachte lippen mijn vingers raakten, en zo omhoog ging naar mijn knokkels.
Toen drukte hij een laatste kus op de binnenkant voor mijn pols, voordat hij me met een klein glimlachje losliet.
Al mocht hij nu nog zo zelfverzekerd lijken, ik zag de blosjes op zijn wangen en had de vingertoppen op mijn huid voelen trillen.

'We, eh… kunnen nu beter praten… denk ik,’ mompelde ik terwijl ik - met tegenzin - een stap van hem vandaan zette. Hij staarde me even aan voordat hij knikte. Daarop ging ik hem voor, de trap af, naar beneden. Daar trof ik mijn moeder met thee op de bank aan, haar neus in een boek. Ze hoorde ons wel aankomen.
'En, slaapt hij al?’ vroeg ze voordat ze opkeek. Toen ze dat deed, echter, veranderde haar blik toen ze ons zag.
Nerveus moest ik toezien hoe ze heel even bedachtzaam van mij naar Harry keek, haar wenkbrauwen hoog opgetrokken, voordat ze haar boek dichtklapte en opstond.
'Al… gepraat?’ vroeg ze, tergend langzaam, terwijl ze ons doordringend bestudeerde. Ik keek naar mijn voeten, bijna beschaamd, en schudde mijn hoofd. Voelde toen een warme, grote hand op mijn onderrug.
'Nee, dat willen we nu graag doen,’ hoorde ik Harry naast me zeggen. Ik keek op naar mijn moeder, afwachtend, toen ze zei: 'dat is heel mooi.’
Het bleef even stil. Ik wist eigenlijk niet zo goed hoe ik het moest zeggen, totdat het haar zelf al duidelijk werd.
'Maar, dan ga ik dus alvast naar boven… lekker in mijn bed met thee en een boek…’ vervolgde mijn moeder luchtig terwijl ze ook haar theemok pakte. Ik glimlachte dankbaar naar haar toen ze langs ons liep, naar boven.

Met spanning in mijn buik ging ik in kleermakerszit op de bank zitten. Harry deed hetzelfde, maar dan tegenover me.
Het bleef voor een tijdje stil. Ik keek nerveus overal behalve naar Harry’s gezicht. Wel graag naar zijn grote handen die hij over zijn benen geklemd had, de mooie zilveren ringen om zijn wijs- en middelvingers geschoven.
'Waar wil je beginnen?’ vroeg hij zacht. Ik keek naar hem op, en zag dat die zelfverzekerde schijn van net nu helemaal weg was.
'Eh, geen idee… wat wil jij?’
'Zal ik maar met mezelf beginnen? Dan ben ik daar ook weer vanaf,’ glimlachte Harry krampachtig, voordat hij diep in en uit ademde. Ikzelf voelde me alsof ik me op de hel moest voorbereiden, terwijl het misschien niet eens zo erg was.
'Je wilde weten wat er de afgelopen jaren allemaal is gebeurd, toch?’
Ik knikte langzaam. Veegde mijn handen af aan mijn bovenbenen.
'Echt alles? Zeg maar, vanaf het begin?’
Ik glimlachte zwak en knikte weer.
'Maar sommige dingen zijn misschien niet leuk om te horen.'
'Dat is oké. In ieder geval beter dan via een groot scherm.’
Harry knikte, slikte krampachtig, en deed toen zijn mond open.
'Weet je nog dat we op het vliegveld waren om je weg te brengen? Maar dan… voorgoed?’
Natuurlijk wist ik dat. Ik had het zo vaak in mijn hoofd afgespeeld toen ik eenmaal terug was in Engeland, en later in Nederland.
'Dat moment toen je wegliep… dat was heel… heel zwaar.’
Ik probeerde niet beschaamd weg te kijken. Wat hij ging zeggen was nodig en ik moest er gewoon naar luisteren.
'I-ik zag je vertrekken uit mijn leven en het brak mijn hart.’
Mijn ogen prikten en ik drukte mijn lippen samen. Ook Harry kreeg het moeilijk. Hij keek tenminste overal behalve naar mij.
'Later zocht ik steun bij Caroline, toen de uitgerekende datum ook dichterbij kwam, en het ging goed. Toen nog wel. Ik trok bij haar in en we bereidden alles voor. De kinderkamer, alle luiers, kleding… mijn spullen naar haar huis verplaatsen.’
Ik begon op mijn nagels te bijten. Aan te horen wat ik zelf met hem had willen doen, was moeilijk.
'Toen Tristan werd geboren, was het ook nog goed. Het was fantastisch, om daar te zijn, in die kamer in het ziekenhuis… en hem te zien. Nog zo klein, fragiel, lelijk. Maar het was onbeschrijflijk mooi.’
Ik knikte alleen maar. Ik wist maar al te goed wat hij bedoelde.
'En toen gingen de maanden voorbij, en zo ook langzaamaan ons geluk. Het gevoel van een leventje op de wereld zetten werd langzaam plaatsgemaakt voor irritatie en ongelukkigheid. Ik wilde eigenlijk bij iemand anders zijn. En Caroline wist dat.’
Harry keek me nu wel, nadrukkelijk aan. Ik wilde glimlachen, maar deed het niet.
'Tristan moest opgroeien met ruziënde ouders, en dat is nu nog steeds aan hem te merken. En dat… spijt me ontzettend,’ ik zag Harry over zijn gezicht wrijven, en voelde met hem mee. Zijn rode ogen zeiden genoeg.
'We besloten er een kleine pauze in te lassen en even uit elkaar te gaan. Toen deelden we Tristan nog wel, al kon het nogal verschillen gezien we beide een druk leven hadden. Soms had zij hem twee weken, en soms ik.’
Het bleef even stil. Met een frons keek ik naar mijn handen. Ook Harry zweeg.
'Heb je ooit weer… ik bedoel, eh…’ ik keek nerveus weg.
'Heb ik… wat?’
'Heb je… na mij… ooit weer met haar geslapen?’
Harry keek me lang aan.
'Waarom wil je dat weten, Aibileen?’
Ik haalde mijn schouders met rode wangen op. 'Gewoon, i-ik… vroeg het me gewoon af.’
Het was voor een lange tijd stil. Ik durfde niks te zeggen.
'Ja, ik heb met haar geslapen, ja. Maar dat was alleen in het begin.’
Ik kon niet ontkennen dat het me wel een beetje pijn deed. Harry had dat ook duidelijk door.
'Het is nooit geweest zoals met jou, hè? Dat weet je toch?’
Toen ik niks zei boog Harry naar me toe. Hij pakte mijn kin beet en draaide mijn gezicht naar hem toe zodat hij me aan kon kijken. Ik ontmoette zijn geamuseerde blik en fronste. Zijn mondhoeken trokken op, voordat hij nog wat verder naar voren boog en ik verbouwereerd zijn mond voor een paar seconden op de mijne voelde.
Onbewust leunde ik naar voren toen hij juist weer op zijn plek wilde gaan zitten, maar hij pakte mijn gezicht beet om me tegen te houden. Verbouwereerd keek ik hem aan, terwijl hij nog wel naar me toe was gebogen en zijn gezicht nog steeds erg dichtbij was. Hij keek glimlachend naar me, streek met zijn duim over mijn onderlip en liet me toen los.
'Zo is het een jaar lang geweest, eigenlijk. We hadden Tristan om en om, maar nooit regelmatig. Ik moest heel veel regelen, met management, de jongens, de toer, voordat ik echt zeker kon zijn dat mijn kind meekon, en ook Caroline moest volle dagen aan de bak.’
Ik schudde onbegrijpend mijn hoofd. 'Waarom hebben jullie het dan niet gewoon zo gehouden? Dat het nu zoveel gescheeld.’
Harry keek me eerst lang aan, voordat hij met getuite lippen naar zijn handen staarde.
'Het was… een misverstand.’
Ik slikte. 'Wat was een misverstand?’
Harry keek op, naar mij, en weer weg. Haalde diep adem en opende zijn mond.
'Ik ging er inderdaad vanuit dat het zo goed was en ook zou blijven. Zag het als een perfecte oplossing.’
Ik bleef doodstil. Veegde mijn handen weer af.
'Het was een misverstand omdat, na een vol, druk jaar, waarin we elkaar alleen maar zagen als we Tristan kwamen brengen of halen, zij het nog steeds als een pauze zag. En ik niet.’
Harry staarde nog steeds naar zijn handen. Bij mij begon het pas na een paar seconden door te dringen.
Mijn mond viel langzaam open en verbouwereerd keek ik naar de schuldbewuste man voor me. Ik moest wat zeggen, voelde ik, maar ik wist niet wat.
'Ik dacht niet dat ik mijn liefdesleven met haar moest bespreken. Ik heb het met haar nauwelijks over jou gehad, en dat vond ik ook prima. Het was nu alleen misschien slimmer geweest als ik…’ Harry kuchte en fronste.
'Als ik haar had verteld dat ik twee maanden later iemand had ontmoet, had het heel wat gescheeld. Maar nu dacht ze dat het beter tussen ons ging, omdat ik vrolijker werd, terwijl het in werkelijkheid helemaal niet door haar kwam.’
Mijn keel was droog, mijn ogen nat. Nu was ik wel sprakeloos.
'W-wie? Wie was dat dan?’
Harry staarde me lang aan. 'Taylor.’
'Wie?’ Mijn stem was schor en ik kon mezelf wel slaan.
'Taylor Swift.’
Een zangeres? Een beroemdheid? Is he serious?
'Hoelang?’
'Negen maanden.’
Ik slikte krampachtig. 'En… en al die tijd… dacht Caroline… dat je…?’
'Ja.’
Ik schudde ongelovig mijn hoofd. Door dit te horen begon ik juist meer begrip voor haar te krijgen. Het was wat als je dacht dat je eindelijk degene waar je omgeeft gelukkiger krijgt, en dan blijkt het vanwege iemand anders te zijn.
'Jezus,’ ik wreef over mijn gezicht. Harry bleef even stil.
'En toen?’
'Zelfs nadat het uit was met Taylor wist ze nog niets. En ik had er niet eens aan gedacht het haar te vertellen. Iets wat hartstikke naïef van me was.’
'M-maar… als je een relatie had met Taylor… dan betekende het dat Tristan haar ook zag, toch? En de nieuwsbladen? Had Caroline het nergens anders opgemerkt?’
Harry schudde zijn hoofd. 'Als liet ze nooit samen zijn. Ik had het gevoel dat ze er beiden niet klaar voor waren. Nooit niet, waarschijnlijk.’
'En de media dan?’
Harry glimlachte niet-gemeend. 'Ed had negen maanden lang een vriendin en niemand die het wist. Hij liet me duidelijk zien wat ik wel en niet moest doen om het geheim te houden.’
'Wisten je ouders het wel? Of Gemma?’
Harry keek weg. 'Toen het uitging, wel ja.’
'Jézus,’ bracht ik uit en ik keek verbouwereerd naar hem. 'Je hebt het je eigen famílie niet eens verteld?! Harry?! Dat is… ongelooflijk.’
'Ja, dat weet ik, Aibileen, en ik heb er ook spijt van!’ schoot Harry uit. Ik negeerde zijn reactie.
'En toen?’ vroeg ik in plaats daarvan.
'Caroline en ik probeerden het nog een keer. We vonden dat niet alleen dat een kans verdiende, maar ook Tristan. Die arme knul…’ Harry haalde haperend adem en knipperde wild met zijn ogen. 'D-die arme jongen is zijn leven niet normaal begonnen. Alleen maar heen en weer reizen, nooit op eenzelfde plek wonen…’
Harry viel stil. Met wijde ogen keek hij voor zich. Toen zag ik zijn wenkbrauwen omhoog schieten en hem bijna naar adem happen.
'Aibileen,’ mompelde hij, alsof hij zich iets realiseerde, en bijna van zijn stuk gebracht. Zijn ogen schoten naar mij. Sprakeloos zag ik hoe ze vol pijn, verdriet en schuld zaten. Ik klemde mijn lippen op elkaar.
'H-het… het moet zo zijn. Dit moet zo zijn.’ mompelde hij toen tegen zichzelf. Ik keek hem onbegrijpend aan. 'Wat? Wat moet zo zijn, Harry?’
'Tristan,’ zei Harry voordat hij bijna geschrokken, gekwetst opkeek. 'Tristan moet bij één ouder blijven, Aibileen. Voor stabilisatie en rust. Hij kan niet… geen co-ouderschap… o, g-god…’
Sprakeloos moest ik toe zien hoe de man voor me brak. Hoe hij met wijde, uitpuilende ogen naar adem leek te happen, zijn grote trillende handen die steevast probeerde te vinden maar daar duidelijk in faalden, gezien niets daar goed genoeg voor leek, en zijn wenkbrauwen schoten op en neer.
'Aibileen,’ begon hij schor, voordat zijn tranende ogen de mijne vonden. Een trillende hand reikte naar me, maar bereikte me niet.
'H-Harry, jezus,’ schrok ik terwijl ik snel naar hem toe kroop en zijn uitgestoken hand vond. Meteen leunde hij tegen me aan, zijn hoofd die achterover op mijn schouder viel. Toen pas verlieten de geluiden zijn mond en begon hij te huilen. En dan ook echt te huilen.
'Holy shit,’ dacht ik bij mezelf, net zo bang, terwijl ik Harry zo stevig mogelijk vast probeerde te houden, maar hij bewoog te veel en hapte nog steeds naar adem. Letterlijk.
'A-Abs- ik-’ Harry kwam schokkend overeind en draaide zijn hoofd naar me toe. Zijn ogen vol paniek staarden me aan terwijl hij gierend ademhaalde, zijn handen die naar zijn borst en keel vlogen.
'G-geen adem, i-ik…’
Ik suste, zelf ook paniekerig, al probeerde ik kalm te blijven, en pakte hem bij zijn schouders beet. Ik duwde ze naar achter zodat hij rechtop ging zitten en zijn longen zoveel mogelijk ruimte kregen.
'Harry… Harry! Kijk naar me! Hier!’ Ik pakte zijn handen, vouwden ze als een kommetje over zijn wijd opengesperde mond en vouwde de mijne erover. Ik duwde zijn gezicht naar me toe zodat hij me aan kon kijken en probeerde hem voor te doen rustig te ademen, maar zijn wijde ogen vol met tranen waren juist naar het plafond gericht, en ik kon ik hem niet bereiken.
Ik kon hem niet bereiken.
'Goddomme!’ schold ik paniekerig en gefrustreerd terwijl ik Harry een duw gaf, letterlijk, om zijn aandacht te krijgen, maar zijn borst ging te rap en onregelmatig op en neer, en ik had geen keus.
Ik draaide hem half om en duwde hem op zijn rug, languit over de bank. Ik ging op zijn heupen zitten - gezien hij ruimte voor zijn buik nodig had om goed te kunnen ademen - elk been aan een kant, en ging boven hem hangen.
'Harry.’
Nu waren zijn ogen wel op me gericht, verdrietig, paniekerig, rood, en ik leek zijn aandacht nu wel vast te kunnen houden. Ik sloot mijn handen weer om de zijne.
'Adem,’ ik staarde omlaag naar hem, ademde diep in, en heel langzaam weer uit. Met een hand veegde ik het lange haar uit zijn gezicht, wat deels ook gespreid over de bank lag, en reikte daarna naar zijn buik, waar ik met mijn handpalm in een rustig tempo om de paar seconden erop drukte.
'Voel mijn hand, Harry,’ dwong ik terwijl ik zijn blik vasthield en nog steeds diep in en uit ademde, wat dan ook gelijk ging met het ritme van mijn drukkende hand.
Pas tien minuten later leek hij gekalmeerd te zijn. Ik was gestopt met het drukken op zijn buik en het doen van ademhalingen, en hij had zijn handen van zijn mond gehaald. Ik zat nog steeds op zijn heupen, één hand naast zijn hoofd voor steun, terwijl de andere geruststellend over zijn haar streek. Met mijn vingertoppen ging ik over zijn gezicht en ik veegde de tranen weg, al druppelden ze wel nog steeds.
Harry zelf had me nog steeds aangekeken, nahijgend en lijkbleek. Hij leek bijna bang te zijn dat het weer misging als hij wegkeek.
'Het is oké,’ fluisterde ik zacht terwijl ik met een duim over zijn wang streek, en de aanraking deed hem half zijn ogen sluiten.
Dat was ook het moment waarop ik iets in mezelf voelde veranderen. Hier, onder mij, lag een gebroken man, die meer moest lijden dan hij wenste. Hij was niet de enige, natuurlijk, maar dat betekende niet dat zijn leed daarom minder was.
Ik bestudeerde hem bedachtzaam terwijl ik doorging met het aanraken van zijn gezicht. Uit eigen ervaring - gezien hij het vaak bij mij deed - werkte dat goed.
Toen zijn ademhaling weer normaal was leek hij zelfs in slaap te zijn gevallen. Ik keek vertederd naar hem.
'Harry?’ fluisterde ik zacht, bang dat ik hem anders wakker zou maken. Dat bleek hij al gewoon te zijn.
Zijn ogen gingen langzaam open en vonden meteen de mijne. Ze waren rood en dik, maar zijn gezicht zo zien, vol emoties - ook al waren ze nog zo negatief - deed me glimlachen. Ik zag hem fronsen.
'Sorry,’ glimlachte ik terwijl ik langs zijn gezicht streek, 'je voelt je vreselijk, en ik nu ook, maar je deed me gewoon ergens aan denken.’
'Waar… w-waaraan dan?’ vroeg hij schor, en hij kuchte pijnlijk. Een glimlach was nog nergens te bekennen.
Ik streek over zijn lippen, keek ook naar ze, en glimlachte vaag.
'De keren dat ik naast je wakker werd en je nog zo vredig sliep. Hoe mooi je was, met de zon in je gezicht, en hoe je chagrijnig en kreunend wakker werd omdat die zon dus in je gezicht scheen, en hoe ik alleen maar kon lachen, want je ogen zaten nog halfdicht en je had een ochtendadem, maar je sloeg je armen al om me heen en begroef je gezicht in mijn nek, tegen de zon, en viel zo weer in slaap.’
Harry staarde naar me, zijn lippen ietsje van elkaar. Toen stak hij een hand naar me uit en raakte hij mijn gezicht aan. Ik leunde in zijn aanraking.
'Weet je,’ begon hij, en ik zag zijn mondhoeken tot mijn opluchting al een beetje optrekken, ‚als je dit ook op een ander moment gezegd had, wanneer ik me niet zoals nu voelde en ook niet overal spierpijn had, dan had ik je zó genomen.’
Mijn ogen verwijdden zich en ik gaf hem een stomp tegen zijn borst. 'Hárry!’
'Grapje, grapje,’ glimlachte hij, terwijl zijn vingertoppen nog steeds tegen mijn huid lagen, 'maar laten we het erop houden dat je lippen kapot zouden gaan.’
Met rode wangen keek ik weg. Ik hoorde Harry zacht, maar schor lachen.
'Kom, laat me je even helpen,’ zei ik zacht terwijl ik van hem afging, een hand onder zijn rug schoof en hem hielp overeind te zitten. Ik keek hoe hij zijn hoofd achterover tegen de leuning legde. Hoe zijn beide handen over zijn gespreide benen lagen en zijn ogen waren gesloten.
'Gaat het een beetje?’ vroeg ik zacht terwijl ik iets dichterbij hem ging zitten en mijn knieën optrok. Ze leunden op zijn ene been. Mijn hoofd had ik in mijn hand liggen, met de elleboog die op de rugleuning steunde.
Harry openden zijn ogen en draaide zijn hoofd naar me toe. De ruimte tussen onze gezichten werd daarmee behoorlijk verkleind.
Hij bestudeerde stilletjes mijn gezicht. Glimlachte toen en legde een hand op mijn been.
'Het gaat… oké.’
'Je had het even nodig, hè?’
'Ja, iets te veel, bijna,’ glimlachte Harry. Ook ik glimlachte. 'Dat maakt niet uit. Huil nog een keer als je wilt. En nog drie keer daarna. Het maakt niet uit.’
Harry glimlachte breder en knikte toen. 'Staat genoteerd.’
'Mooi,’ glimlachte ik terwijl ik naar hem toeboog en een kus op zijn slaap drukte.


Ik weet niet waarom maar geen idee of dit wel goed hoofdstukje is?? vooral na degene hiervoor, waarbij ik echt dacht van "JA! DIT!YEAH!"
maar goed, het wordt natuurlijk altijd beter;)

Reacties (8)

  • Tumblah

    awww arme harry :c

    4 jaar geleden
  • Incalescent

    Wow, de emoties die in dit stukje voorkomen beschrijf je zo onwerkelijk goed, dat ik niet snap dat je nog aan jezelf dúrft te twijfelen of het wel goed of juist niet goed is.
    Ik leef zo met dit verhaal mee, niet normaal, het lijkt alsof ik het zelf meemaak, wow.
    Geloof me meid, je hebt talent en niet zo'n klein beetje ook.

    Snel verder xx

    4 jaar geleden
  • Fermer

    Ik heb het je al gezegd, maar dit hoofdstuk bewijst het weer: je schrijft echt géweldig. Elke emotie voel ik zelf bijna en ik zit nog net niet te awwwen hier. Ze zijn zo lief en je beschrijft alles perfect!

    4 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Ik heb in de afgelopen paar dagen beide verhalen gelezen en OOOOOH MY GOODNESS GRACIOUS ik ben tot over mijn oren verliefd geworden. Wat schrijf jij lekker zeg!

    Oké ik wacht met smart op een nieuw stukje hihi

    4 jaar geleden
  • Booooo

    OMG ik weet niet wat ik moet zeggen dat is het enige wat mijn brein op dit moment zegt OMG

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen