Ik was al dagen de kamer überhaupt niet meer uit geweest, en had alleen maar op een matras gezeten, voor me uit starend. Ik had niet eens gehuild. Ik had gewoon voor me uit gestaard, met een soort geïrriteerde en chagrijnige blik. Ik staarde nu nog steeds voor me uit, met een bord soep in mijn handen, wat ik niet aanraakte. Ik had door het stilzitten eigenlijk helemaal geen honger gekregen.
      De deur ging open, en er kwamen mensen naar binnen, maar ik keek niet op. Ik had al dagen niet opgekeken als de deur open ging, waarom zou ik?
      Zelfs toen ik merkte dat er nieuwe mensen binnen kwamen, en er vrouwen met elkaar verenigd werden. Ik had op de een of andere manier gewoon geen hoop meer om Esma hier terug te vinden. Het was voor zo'n vijf minuten weer stil, op zacht gehuil van verenigden -en onverenigden- na, maar toen kwam er opeens iemand voor mij zitten. Iemand van klein formaat, een jonger meisje.
      'Ana?' Hoe wist ze mijn naam? Ik keek heel langzaam op, en toen zag ik haar angstige gezicht, dat op het punt stond in tranen uit te barsten.
      'Daria?' Ik keek nu recht vooruit, met mijn mond open, en ze barstte in tranen uit, en ik ook, terwijl ik haar tegen me aantrok en haar zo stevig vasthield als ik maar kon. Het enige wat ik van familie had gezien in de afgelopen maand. Ik begon bijna te hyperventileren alsof ik opgelucht was -zo zwaar ademde ik-, terwijl ik dat totaal niet was.
      De Serviërs waren helemaal tot de boerderijen buiten Sarajevo gegaan om mensen mee te nemen. En dan ook nog mijn achtjarige zusje, Daria. Ik kuste haar haren.
      'Waar is Esma?' vroeg ze gesmoord. 'Die is thuis bij tante Anastasia. Waar zijn papa en Andrej?' Ze keek me aan, was even stil en begon toen nog harder te huilen.
      'Andrej had zich verstopt, maar papa en ik waren te laat.' Ik keek naar de muur tegenover me en in een flits zag ik het beeld terug waarbij ik Esma aankeek, en gilde toen ik de machinegeweerschoten hoorde tussen alle flatgebouwen in, een paar minuten voordat we gescheiden werden van elkaar. Ze hadden alle mannen vermoord.
      Ik keek Daria weer aan en dat was genoeg om mijn vermoedens te bevestigen. Ik pakte haar nog steviger vast, en liet haar niet meer los. Het enige sprankje opluchting in mij was, dat Andrej en Esma waarschijnlijk nog leefden, en dat Daria hier niet terecht was gekomen zonder iemand die ze kende, iemand die haar in slaap kon wiegen, iemand die haar kon troosten. En zo viel ik in slaap.

De deur werd abnormaal hard opengeslagen, alsof iemand hem had ingetrapt, waardoor ik gelijk met een schok wakker werd. Daria sliep nog in mijn armen. Darius, Peterus en Dimitri kwamen binnen. Alledrie hadden ze zoals altijd hun automatische geweer bij zich, maar normaal hing dat op hun rug, nu hadden ze het verontrustend meer standby.
      'Nieuwen, allemaal opstaan en tegen de muur aan gaan staan naast elkaar.' riep Peterus. Hiervan werd Daria ook wakker, die nog had meegekregen wat Peterus had gezegd. Ze keek me van onderen aan, en ik schudde heel rustig en zachtjes mijn hoofd waarna ik argwanend Darius' richting in keek, maar hij gaf me geen aandacht.
      Alle vrouwen wiens gezicht ik niet herkende stonden doodsbang op en liepen langzaam naar de aangewezen muur, waar ze opgelijnd tegenaan gingen staan.
      Ze werden alle vijftien -ik had ze geteld, omdat ik al merkte dat de kamer voor zoveel mensen capaciteit niet had- stuk voor stuk bekeken, en toen werden er een paar uit gepikt. Het waren de mooiste gezichten, of de jongste lichamen. Dan wist je al waarvoor het was... Zij zelf wisten dit echter nog niet.
Ik sloeg mijn ogen neer.
      Toen ik weer op keek merkte ik plots dat Darius me strak aankeek, en toen zijn blik op Daria richtte, die hem angstig aankeek.
      'Wat versta je niet onder alle nieuwen?' vroeg hij. Hij liep op ons af, duidelijk om haar in de lijn te sleuren, maar ik stond op en ging voor haar staan. Ik was banger voor hem na gisteren dan dat ik ooit was geweest, en ik kon eigenlijk niet geloven dat ik dit durfde, terwijl ik hem strak en dapper aankeek.
      'Ana. Stap opzij.' zei hij dwingend. 'Nee.'
      'Ik vertel het je nog één keer: stap opzij.' Ik antwoordde niet, maar keek hem nog net zo strak aan als voorheen. Toen hij merkte dat ik niet opzij zou stappen, nam hij er uitgebreid de tijd voor om zijn machinegeweer op zijn rug te hangen, en me daarna weer aan te kijken.
      Plots pakte hij me bij mijn haren en gaf hij me een trap tegen mijn onderbenen waardoor ik mijn evenwicht verloor en weer op mijn knieën terecht kwam. Hij zette zijn handpistool tegen mijn hoofd aan en ik hoorde andere -vooral nieuwe- vrouwen gillen, waaronder Daria.
      'Ben je het vergeten?' vroeg hij. 'Als het moet doe ik je zo voor haar ogen. Mij maakt het niets uit. Zou je het leuk vinden als je kleine zusje dat te zien kreeg? Nou?' Ik keek hem aan, zonder angst, ik wist niet wat me bezielde.
      'Doe het dan, schiet. Je durft het toch niet.' Hij lachte me uit. 'Dat is niet wat ik bedoelde.'
      'Zie je wel, je durft het niet.'
      'Nee, ik wil het niet,' verbeterde hij me. 'Ik ben geen necrofiel.' En na die woorden kreeg ik het handvat van zijn pistool tegen mijn hoofd aan geslagen en werd alles zwart.

Reacties (3)

  • Gisborne

    Sorry, beetje laat met lezen :\
    Snel verder! <3333

    4 jaar geleden
  • Heronwhale

    nooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo. laat me niet achter met dit einde!!!!!!!!! ga verder!!!!!!!!!!!!!!!! neeeeeeeeeeee!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (volgens mij kan Darius best aardig zijn) maar neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!!!!!!!! schrijf verder!!!!!!!!!!!

    4 jaar geleden
  • xxJennyxx

    Laat haar zusje niets overkomen!!!!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen