Foto bij Surprise, sweetheart

Laura Jansen - Use Somebody of Ellie Goulding - All I Want (Kodaline cover)

De daaropvolgende dagen waren redelijk chaotisch, maar desalniettemin heel leuk. Via aanwijzingen die Harry me zo af en toe sms-te - hij was ten slotte in het buitenland en kon me niet veel méér helpen - verzamelde ik al mijn spullen die bij mijn moeder stonden en reed met haar auto - de mijne had ik verkocht aan een Nederlandse autodealer omdat ik met het stuur aan de linkerkant er niets meer aan had - naar Londen. Harry had zijn huissleutel voor me achtergelaten, en met de TomTom manoeuvreerde ik door alle straten naar zijn huis.
Ik was nerveus en opgewonden tegelijkertijd. Het voelde simpelweg alsof ik zelf een nieuw huis had gekocht en ik een ‘cadeautje’ mocht openmaken. Maar het zou wel mijn nieuwe thuis zijn. En die van Charlie.
Ik had met mijn moeder afgesproken dat hij nog een laatste week op de basisschool in Holmes Chapel zou zitten. Charlie zelf was het ook al verteld, en hij vond het verre van erg. Hij was juist heel nieuwsgierig naar de big city van Engeland. Harry had me al ge-sms’t dat hij de basisschool voor Charlie had geregeld. Het was in dezelfde wijk, zoals ik zag in de mail die hij me had doorgestuurd voor verdere informatie. Duidelijk bleek dat hij door begon te krijgen waar hij zijn geld wel uit kon geven... het was zo chique (ook geen wonder, met de wijk waarin hij woonde) dat ik maar hoopte dat Charlie er zich op zijn plek kon voelen.
Toen ik de oprit van het huis opreed begon ik al breed te glimlachen. Ik pakte alleen mijn handtas en de sleutels en liet de andere spullen nog achter. Toen ik met een handomdraai de deur openkreeg en deze openduwde, verliet een enthousiast geluidje mijn lippen. Zo blij als een kind stapte ik naar binnen. Dit was de andere dan waar Harry en ik de vorige keer geweest waren en het was zó mooi. Als een zeeleeuw klapte ik enthousiast in mijn handen en keek ik met grote ogen rond. Wauw.

Licht nerveus dwaalde ik door het huis. Harry had me verteld dat ik me moest voelen alsof ik thuis was, maar dat was moeilijk. Het was onmenselijk mooi en groot en ik voelde me maar klein. Ik was ten slotte een klein Nederlands appartementje gewend.
Ik besloot mijn spullen maar even in een van de logeerkamers (!) neer te zetten en in de keuken thee klaar te maken. Daarna inspecteerde ik de ruimte waarvan Harry had gezegd dat hij die had vrijgemaakt voor de spullen die vandaag door het verhuisbedrijf zouden worden afgegeven. Ik had mijn wenkbrauwen opgetrokken, me afvragend hoe alle spullen in één ruimte zouden kunnen passen, maar toen ik deze binnenliep, viel mijn mond open. 'Holy cow!'
De muren waren hoog en lang, en als ik een geluidje maakte echode deze een paar keer na. Ongelovig schudde ik mijn hoofd. Ik wist dat Harry geld had, behoorlijk wat, maar zóveel? Dat had ik me nooit gerealiseerd.
Stiekem was ik best blij om mezelf dat ik zo over Harry dacht. Duidelijk alleen aan hem, en hoe hij was, hoe mooi, hoe lief, hoe zorgzaam... en nooit had ik aan zijn geld gedacht. Ik hoopte dat dat voor hem ook duidelijk was - waarschijnlijk wel, gezien hoe makkelijk hij het geld rond mij uitgaf.


Have you arrived already? .x

Ik glimlachte. Yes, I have. It's amazing, Harry... almost too big? Why so many rooms? X

I don't know, really... Probably just wanted to do something with the money. Oooooops x

Well, it may be well spent, though. It's beautiful.

Thaaaaaanks. It's for you .x

Not only for me, Harry x

For Charlie as well, yeah? .x

And you?

Of course for me, sweetheart. Who else? Ik bloosde bij zijn woordkeuze.

Don't forget Tristan...

I'd never forget him, Abs .xx
Meteen stuurde hij een berichtje erachteraan.This home will forever be his as well, even though he isn't there. He will always be welcome.

Ik glimlachte waterig. You should tell him that, Harry x

I definitely will, if I get the chance .xx


Op dat moment werd er aangebeld. De daaropvolgende uren was ik alleen maar druk bezig met het begeleiden van de mannen van het bedrijf. Aan Harry sms'en dacht ik niet meer.



Er waren twee dagen voorbij gegaan. Ik was in Londen gebleven, afgezien van die ene keer dat ik even terug ging naar Holmes Chapel om Charlie en mijn moeder weer te zien (en om nog meer dozen mee te nemen, maar dat terzijde). Nee, hij ging niet mee terug, omdat ik eerst alles in Harry's - ik... ik bedoel... ons - huis geregeld wilde hebben. Dat was onder andere een kamer voor Charlie - duidelijk geen probleem, hij had het voor het kiezen - en een kamer voor mij. Dat was een hels dilemma geweest. Ik had het er bewust niet met Harry over gehad, omdat ik dacht dat hij het ook niet zou weten. En dus koos ik een andere kamer dan die van Harry voor mezelf, waar ik mijn kleding uit mijn koffers en dozen haalde en deze in de kasten stopte. Met dat van Charlie deed ik hetzelfde, en ik stalde ook al zijn speelgoed uit in zijn kamer, om hem al een beetje thuis te kunnen laten voelen.

De hele dag door was ik druk bezig met het uitpakken van de andere dozen die ik de eerste en de tweede keer vanuit Holmes Chapel had meegenomen. En elke keer als ik langs Harry's kamer liep - het was zo overduidelijk, gezien toen ik binnenliep meteen die bekende geur rook, en zijn kleding in de kast en over het bed zag. Ook de stapels boeken en dagboeken stonden op een rij in de boekenkast ernaast. Ik was er de eerste keer nieuwsgierig langsgegaan, mijn vinger strijkend langs de rug van zijn schijnbare dagboeken, maar had mezelf bedwongen. Hoezeer ik ook wilde weten hoe hij de afgelopen tijden - met of zonder mij - had meegemaakt, hij zou het me zelf wel vertellen.
Hoe dan ook, elke keer als ik er langsliep voelde ik een trekkend gevoel, alsof ik er naar binnen moest, alsof ik mezelf op het bed moest laten vallen, alsof ik mezelf in de dekens moest begraven, alsof ik zijn geur diep in moest ademen... alsof ik er moest zijn.
In plaats daarvan sloot ik de deur met een zachte klap, omdat ik mezelf niet moest laten afleiden door iemand die er simpelweg niet was.

Dat dacht ik die avond nog steeds, ten minste.
 Alle spullen waren uitgepakt en opgeruimd, en ik had bij de supermarkt een blok verderop boodschappen gedaan. Nu was het iets na zevenen en ik stond in de ongelooflijke grote keuken te koken. Dit was de eerste keer, ja, omdat ik de laatste keren gewoon pizza of andere take-away had besteld. ( #noragrets)
Met de box-installatie die Harry óók in zijn keuken (onder andere in de woonkamer, in de badkamer, in zijn slaapkamer en op het terras naar de tuin - de rijke oetlul) had, speelde ik mijn eigen afspeellijsten af. Ondertussen kookte ik, zingend, en voorzichtig, want alles was nog mooi en schoon en ik durfde niets te kapot te maken. Maar om er te mogen koken vond ik toch zó fantastisch. Zó gaaf.
Met een glimlach en nog steeds neuriënd goot ik de spaghetti en het kokende water in het vergiet en schudde deze op en neer. Nog harder zingen deed ik toen ik de bestekla opentrok en alvast een vork en lepel eruit haalde. De voordeur die openging hoorde ik niet.
Ik pakte een wijnglas en vulde deze met een wijn uit Harry's wijnkast (!) waarvan ik dacht dat 'ie de goedkoopste was. Bloedrood, en nog steeds zo lekker, zo proefde ik toen ik ervan nipte.
Toen moest ik in elke kast een goed (geen platte, maar kom-vormige) bord zoeken, en het bleek al snel dat hij ze vooral niet in de lage had staan. Gefrustreerd kreunde ik toen ik de bovenste opendeed, een paar stappen naar achter zette en de stapel juiste borden daar zag staan.
 Mijn eerste poging bestond uit mezelf die op en neer sprong om te kijken of ik de plank überhaupt kon bereiken. De tweede poging was op het aanrecht klimmen, maar ik viel bijna, dus ook die mislukte. Bij de derde en laatste poging besloot ik het slimmer aan te pakken. Ik liep naar de eetkamer en kwam terug met een stoel.
Het plan was dat ik deze onder het kastje en tegen het aanrecht zou zetten, erop zou klimmen, en heel makkelijk een bord zou kunnen pakken.
Maar toen ik de keuken weer betrad, weer mee zingend, zag ik de man bij het aanrecht met twee van de juiste borden staan en mijn stem stokte in mijn keel en met open mond keek ik naar hem terwijl de zijne juist breed glimlachte toen hij me in het oog kreeg. Hij zette de twee borden op het aanrecht, juist toen ik de stoel naast me neerzette. Terwijl ik naar hem toesnelde, spreidde hij zijn armen wijd.
’Holy shit,’ bracht ik uit toen ik tegen zijn borst aangedrukt werd en dezelfde geur rook die die ochtend nog in zijn kamer had gehangen. Dezelfde geur in zijn dekens, en nu in zijn zwarte blouse. Ik sloeg mijn armen breed glimlachend om zijn lange, warme lichaam heen en voelde zijn adem op mijn hoofd. Ik kneep nog wat steviger, hoorde hem zacht lachen voordat hij voorzichtig zijn handen op mijn schouders legde en me zacht van zich aftrok. 
Ik bekeek zijn gezicht, zag zijn glanzende ogen onafgebroken op de mijne rusten en vroeg me af waarom hij precies hetzelfde eruitzag als een paar dagen geleden, maar het tegelijkertijd leek alsof ik hem al maanden niet had gezien. Al had ik dit elke keer als ik hem zag. Elke keer dat gevoel alsof ik werd verrast door hoe mooi hij was, hoe mooi zijn lippen zich spreidden tot een glimlach en hoe zijn grote, warme handen me zo konden betoveren, met een simpele aanraking.
‘Hey,’ klonk zijn lage stem. Ik sloot bijna mijn ogen bij het horen van dat prachtige geluid, maar glimlachte in plaats daarvan breed, mijn armen nog steeds om zijn heupen. Hij boog zacht voorover en ik liet hem mijn voorhoofd kussen. Eigenlijk alleen omdat ik het daar niet helemaal mee eens was.
Zijn gezicht werd door mijn handen vastgepakt, voordat ik hem pardoes naar de mijne omlaag trok en mijn mond tegen de zijne drukte. Meteen sloeg hij zijn armen onder mijn billen, tilde me op en klemde me tegen zijn lichaam aan. Ik kon niets anders doen dan naar adem happen en zijn lippen nog steeds tegen de mijne voelen. Ik voelde, hoorde, hem zwaar ademen terwijl zijn neus tegen de mijne drukte en ik het overal voelde branden waar ik werd aangeraakt. Ik vlocht mijn vingers door zijn lange haar en drukte mezelf nog dichter tegen hem aan. Een zacht geluid kwam uit het diepste van zijn keel en ik voelde mijn hart hard en snel kloppen. Toen ik mijn vingers over zijn brede borst legde, voelde ik hetzelfde.

Ik hoorde mijn maag knorren. Voelde Harry tegen mijn lippen aan glimlachen en ik wist dat het luid genoeg was geweest.
Langzaam liet hij me op de grond zakken. Ikzelf bleef echter zo dicht bij hem staan, mijn voorhoofd bijna tegen zijn borst en mijn vingers die ik door de zijne wilde haken.
In plaats daarvan draaide hij zich om en keek ik licht bedremmeld toe hoe hij twee borden op begon te scheppen. Omdat ik in de eerste instantie eten had gemaakt voor één, hadden we niet veel voor onszelf, maar dat was wel het laatste waar ik me op dat moment druk om maakte.
Harry nam elk bord in één hand en passeerde me in stilte. Ik keek nog even stilletjes naar zijn gezicht voordat ook ik me omdraaide en hem volgde naar de eetkamer. Hij liep echter door naar de woonkamer en liet zich daar zakken op de bank. Ik bleef vertwijfeld staan. ‘Eet je nooit... aan tafel?’
Harry wilde net half onderuit gaan zakken, maar toen hij mij daar zo zag staan, bleef hij hangen. Zijn wenkbrauwen schoten omhoog. ‘Jij altijd, dan?’
‘Eh, in principe wel... met Charlie, onder andere.’
Even bleef het stil.
‘Ten eerste: als jij aan tafel wilt eten, prima, ik dacht alleen dat je misschien de TV aan wilde, en ten tweede: “onder ándere”?’ Ik glimlachte licht toen ik hem zogenaamd zorgeloos een hap van zijn eten zag nemen, maar de onmisbare donkere gloed in zijn ogen herkende. Hij was zowaar jaloers.
‘Misschien is aan tafel voor nu even beter,’ glimlachte ik terwijl ik mijn bord van hem pakte en hem voorging naar de eetkamer. Even later kwam Harry, en zo te horen had hij een van zijn box-installaties aangezet op een rustige, mooie afspeellijst.
Ik zat en wachtte geduldig tot Harry hetzelfde deed. Het enige wat echter volgde was hij die zijn bord tegenover me zette maar nog niet ging zitten. In plaats daarvan liep hij door de kamer, zette elk lampje aan, en toen het grote licht uit.
Stilletjes keek ik toe Harry eindelijk voor me plaatsnam. Zijn poging om sfeer en warmte in de kamer te brengen was duidelijk gelukt.
Ik zei zacht: ‘eet smakelijk,’ en nam voorzichtig een hap. Vanuit mijn ooghoeken zag ik Harry naar me kijken. Terwijl ik een sliert opslurpte keek ik hem vragend aan. ‘Wil je niet eten?’ Het enige wat hij deed was licht glimlachen voordat hij een kleine hap nam.
Het was doodstil, op het getik van het bestek tegen de borden na, en het was niet erg. Het was doodstil, het was niet erg. Doodstil, het was fijn. Doodstil, en rustgevend, en warm, en ik kon mijn ogen niet van Harry afhouden, keek gniffelend toe hoe hij een paar keer zijn haar gefrustreerd uit zijn ogen schoof voordat hij deze in een knotje deed, en ik glimlachte breder toen hij met opgetrokken wenkbrauwen naar me keek en vervolgens zelf ook glimlachte, en ik schudde mijn hoofd en nam weer een hap van mijn spaghetti. Harry wreef zonder iets te zeggen met zijn voet tegen mijn been. Ik wilde net een hap nemen, maar mijn lepel bleef in de lucht hangen, en ik keek langzaam naar hem op. De spanning steeg.
Ik kreeg het voor elkaar mijn bord leeg te eten, ook al was het niet veel, en mijn bord samen met die van Harry naar de keuken te brengen.

Toen ik terugkwam vond ik Harry in de woonkamer, gehurkt bij de boxjes. Te horen was hoe hij ongeduldig van nummer naar nummer ging.
‘Wat zoek je?’
Harry keek om. ‘O, geen idee, eigenlijk. Ik wilde... gewoon... iets moois vinden, denk ik.’
Zonder iets te zeggen kwam ik dichterbij. Hij had niets door. Pas toen ik achter hem stond en mijn knieën net zijn schouders niet aanraakten, kreeg hij mijn aanwezigheid in de gaten.
Eerst keek hij over zijn schouder, fronsend, waarna zijn blik langs mijn lichaam omhoog gleed.
‘Wat?’
Hij draaide zich eerst op zijn hielen, waardoor hij tegen mijn benen aankeek, voordat hij langzaam overeind ging staan. Stil keek ik toe hoe hij vanaf de grond opeens boven me uittorende en op me neer keek.
‘Harry.’
Het enige wat hij deed was langzaam naar mijn hand te reiken en deze in de zijne te nemen. Zijn lange vingers haakten door de mijne. Ik keek ernaar.
‘Wil je... wil je over jezelf vertellen? Over... de afgelopen jaren, bedoel ik,’ klonk Harry zacht, duidelijk moeite hebbend zijn stem te vinden.
Stiekem niet, eigenlijk. Ik wilde de rest van de avond naar de man voor me kijken, zijn ogen op me voelen branden, en dat hij ervoor zorgde dat ik de tijd vergat. Dat hij toch al zo makkelijk deed.
‘Eh...’ Nerveus wreef ik over mijn eigen bovenarm. ‘Ik... weet niet.’
Harry fronste, bijna bezorgd. ‘Hoezo niet? Voel je je er niet fijn bij? Als dat zo is, dan-‘ ik legde een wijsvinger op zijn lippen en keek glimlachend naar hem op. Zijn gezicht ontspande geleidelijk en bijna geamuseerd keek hij met glanzende ogen op me neer. De weerspiegelingen daarin kwamen van alle kleine lampjes in de kamer.
Voordat ik mijn hand terug kon trekken legde hij de zijne over mijn elleboog. Zonder zijn blik af te wenden streek hij met zijn vingers langs de huid van mijn onderarm, omhoog naar mijn hand. Ademloos keek ik toe hoe hij langzaam zijn vingers om mijn hand vouwde, deze draaide en vervolgens zijn lippen zacht tegen mijn pols drukte. Hij keek me nog steeds aan.
Nerveus keek ik omlaag. Zijn brandende blik deed me warm worden, blozen, trillen, zweten. Ik wilde iets zeggen, om vooral niet te laten zien hoe nerveus ik was. Misschien over zijn lange haar wat warrig lang zijn gezicht viel en dat wel eens gewassen mocht worden. Of een vraag of de bovenste knopen misschien kapot waren, want het was wel een hele diepe v-hals (niet dat ik het heel vreselijk vond). Of misschien over zijn lippen. Had hij balsem gebruikt? Geen idee. Ze waren zo mooi. Roze. Zacht.
‘Interessant?’ vroeg hij plotseling zacht, geamuseerd. ‘Eh-‘ begon ik bedremmeld, terwijl mijn ogen schichtig naar de zijne schoten.
Ik voelde vervolgens zijn warme hand geruststellend op mijn rechterheup. Toen hoe hij me zacht naar zich toe trok.
Relax,’ zei hij zacht terwijl hij mijn blik zocht. Ik zweeg.
De spanning in mijn schouders verslapte meteen toen Harry zijn beide handen over mijn wangen legde, naar voren boog en zijn mond op de mijne drukte. Ik kon, wilde, niets doen dan het toelaten. Ik had eigenlijk te lang in zijn lichtgroene, glanzende ogen gekeken om zo lang op dit te moeten wachten. Wachten, ja. Ik wilde niet per se overhaasten, al deed ik het stiekem wel. Het was niet altijd goed, nee, maar als ik dan naar zijn gezicht keek, en zoveel liefde van hem voor mij zag, verwarmde het m'n hele binnenste. Van mijn tenen, tot mijn haarpuntjes tot het diepste van mijn hart.
Mijn handen streken langzaam langs zijn lange lichaam, omhoog reikend naar zijn gezicht. Ik vlocht mijn vingers in de krulletjes aan het eind van zijn lange haar en hield hem stevig vast.
Soms kon ik het maar moeilijk bevatten. Dat ik daar dan stond, of zat, of lag, met hem. Met. Hem. Hém. Die knullige jongen van dertien die uitgroeide tot een prachtige man en van wie ik zo ongelooflijk veel hield. Had hij het soms eigenlijk wel door? Dat ik niet altijd alles zei met woorden, hoewel hij dat wel vaak deed. Nooit vaker dan zijn daden, tenminste, want hoe vaak was het voorgekomen dat hij me onbewust maar toch lief aanraakte? Heel vaak. En ik wilde dat hij er nooit mee ophield.
Ik kuste hem terug, zacht, voelde zijn warme adem en zijn hele lichaam tegen de mijne gedrukt. Zijn hele lichaam. Tegen de mijne.
Mijn hart klopte dit keer niet wild, maar wel zwaar. Alsof het pijn deed. Alsof er teveel in mijn hart omging dat het het niet aankon. Ik gaf het geen ongelijk.
Mijn ogen prikten en ik trok me los van de man die me net nog zo beschermend vast had gehouden. Licht buiten adem liet hij me los. Even keek hij naar een punt achter me, licht fronsend, voordat hij zich omdraaide en de muziek pardoes uitzette.
‘W-wat?’
Zonder iets te zeggen pakte hij mijn hand beet en trok hij me mee. Altijd voorzichtig, dat wel, maar wel ietwat dwingend. Ik vond het niet erg. Als ik er maar achterkwam wat hij wilde.
‘Harry.’
Hij reageerde niet. In plaats daarvan liep hij voor me de trap op. Hij had mijn hand wel los moeten laten.
We gingen nog een trap op. En nog een. Ook al was ik overal al geweest, toch werd ik weer verrast door hoe mooi alles leek te zijn.
Toen kwamen we bij de deur waarvan ik wist dat het naar het dakterras leidde.
Hij deed de deur open, draaide zich naar me toe en stak zijn hand naar me uit. Ik pakte deze blozend beet.
‘Wat wil je doen?’
‘Je iets laten zien.’
‘Wat dan?’
‘Wacht maar.’
Ik glimlachte terwijl Harry me verder meetrok naar een plek aan de rand van het dak.
‘Kom.’
Met zijn grote handen over mijn schouders zette hij me voor het hek. ‘Kijk.’
‘Waarheen?’
Alles wat ik zag was de grote tuin voor ons, en de bomen daaromheen. Ik hoorde Harry achter me heen en weer lopen, maar draaide me niet om. Het hoefde ook niet. Seconden later voelde ik de aanwezigheid van zijn warme lichaam achter me – het kippenvel verdween meteen – en een grote hand in mijn zij. Ik voelde hem zijn kin op mijn schouder leggen, terwijl zijn vrije hand over mijn andere wees. Pas later zag ik dat hij daar een soort afstandbediening in vasthield.
‘Waar is dat voor?’ vroeg ik, maar Harry suste zacht in mijn oor. ‘Wait and see.’
Toen drukte Harry op een knopje, zijn gezicht nog steeds naast de mijne, en ik zag hoe beneden in de tuin de lampen steeds een voor een aangingen. Zo werd de weg naar de achterkant meter voor meter verlicht. Ik fronste. Ik snapte niet wat hij zo graag wilde laten zien.
‘Ik wilde je dit eigenlijk morgen pas laten zien, want dan was het overdag en licht,’ begon Harry zacht in mijn oor terwijl ook nu de lampen achterin over een paar seconden aan zouden gaan, ‘maar ik wilde niet wachten.’
Toen de laatste lampen aangingen viel mijn mond open. Met wijdopen ogen staarde ik naar de verassing voor mijn neus, daar verderop, en ik voelde ze branden.
‘O, jeetje,’ ik sloeg verbouwereerd en emotioneel een hand voor mijn mond. ‘Harry.’
‘Vind je het leuk?’ hoorde ik hem nieuwsgierig vragen. Ik schudde ongelooflijk mijn hoofd. ‘Léúk, Harry?! Leuk?! Het is fantastisch.’
Ik draaide me om, nam een lachende Harry in mijn armen en kuste hem vol moed op zijn mond.


Holy balls.
Ja.
Holy balls. Serieus.
Het is weer te lang geweest voordat ik iets activeerde, maar ik zweer je, ik zweer je dat ik het echt simpelweg te druk had. Elke keer als ik wilde schrijven kwam er iets stoms voor in de plaats wat ik moest doen en soms werd ik kwaad lol.
MAAR
ik zal NIET, ik herhaal NIET vergeten dat jullie serieus voor het laatste hoofdstuk 31 (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) kudo's hebben gegeven!! seRIEUS! weet je wat dat met mij doet?! heel veel. heeeeeeeeeeeel veel.
Jullie reactie's waren ongelooflijk en ik was zo blij en ontroerd en ugh

trouwens, als jullie willen weten hoe ik de dag van 1d in amsterdam heb ervaren, klik op de spoiler
Nou, de nacht ervoor was ik dus echt tot 1 of 2 uur in de ochtend wakker ofzo doordat ze toen aankwamen en liam al die stomme tweets (weet je dat ik per ongeluk tiets typte. lml) tweette over dat ie onderweg was en nog zoveel tijd te gaan had bladiebla en toen misschien die suggestie dat ze in den haag zouden zitten ofzo of in rotterdam enzo en ik heb zo veel gebeld met mensen serieus
de volgende dag ging de wekker om 8 u en het was weer de tijd van de maand en ik voelde me vreselijk. onderweg op de fiets naar den haag centraal heb ik serieus nog nooit zoveel pijn gehad en me zo ziek gevoeld. maar ik ging door. #everythingfor1d
toen kwam ik in amsterdam rond twaalven ofzo en ging naar het hotel en daar stonden dwanghekken!! dus het was duidelijk
toen ging een vriendin van mij met anderen rondlopen omdat niall ook ergens zou zijn maar ik had zoiets van; ik ga voor harry. alleen voor harry. dus als de kans dat ik niall zie groter is dan dat ik harry zie; so be it. ik ging voor harry. u guise
ik stond daar nog niet eens een uur toen ik mensen die ik kende daar serieus in de lobby zag (en je mag daar ofc niet naar binnen). bleken ze een reservering gemaakt te hebben veen dag van tevoren en nog een plekje over te hebben dus ik kwam daar natuurlijk bij hehe en toen hebben we daar een of twee uur gezeten ofzo
maar ja toen kwamen dus de zwarte busjes uit die garages en wij gingen betalen en toen naar buiten. en toen kwamen er nog drie en daar zaten ze dus in (de laatste was leeg, maar waarom vertel ik een paar woorden verder) en ze reden dus gewoon LANGS ME en ik zag niks vanwege die geblindeerde ramen. serieus. maar een vriendin me zag niall's pet. lol. :/
maar ja toen aan het eind van die straat stopte dat laatste busje dus plotseling maar stonden dus ook een boel mensen en opeens was er allemaal wat aan de hand en wat bleek: harry was via een andere uitgang naar buiten gerend, dwars door die mensen heen, recht in het busje (mijn andere vriendin was daarbij).
HOE STOM. EN WAT EEN GEKUT.
al die tijd in je hotel spenderen en zelfs nog door je fans rennen en geen tijd hebben om ze te ontmoeten?? sure thing fellas
ik was/ben daar nog steeds wel een beetje pissig over, hoor. ze hadden gewoon kunnen stoppen maar ja. too big to be safe ofzo
maar toen was ik met een andere vriendin die toen pas kwam de rest van de dag in amsterdam en we gingen 's avonds dan maar even naar schiphol maar moesten onderweg bij amsterdam arena overstappen dus we dachten laten we even gaan kijken hoe het daar nu bij ziggo uitziet. en iedereen was al weg kan ik je vertellen haha :')
maar ja we liepen dus ook langs zo'n feest in heineken music hall ofzo? zo'n vip iets. en ik maakte nog zo'n grapje dat we wel even naar binnen konden om die sorrow van de boys niet ontmoeten weg te spoelen. maar we liepen door.
wat bleek.
op dat moment waren liam en zayn (??? of liam en louis idk) daar!! OP DAT FEEST!! SERLJKS1 FUCK
dat is best kut als je je bedenkt dat je daar als enige fan langsliep. de rest waren allemaal supporters. :-)
maar ja. dat was mijn ervaring van die dag. ha.

EN JULLIE?? BRAND LOS!

Reacties (4)

  • Mylintis

    Je schrijft echt prachtig!

    4 jaar geleden
  • Booooo

    Ahhhh nu wil ik het weten! Snel verder!

    4 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    VERRASSING???? NEEEEEE NEE NEEEE IK WORD HIER ZO KRIEBELIG VANNNN (wel positief, hoor)

    Wat zou het toch geweldig zijn als Harry en Abs en Charlie en Tristan daar met zijn alle zouden wonen en dat mijn twee favo lovebirds trouwen en nog meer baby's krijgen jaaaaaa plsss

    God, dat zou nou toch zo ontzettend leuk zijn!

    4 jaar geleden
  • Smexy

    Ik kon helaas niet naar Amsterdam, wat ik wel heel graag wilde. Maar ik had de donderdag ervoor m'n voet te hard gestoten, dus ik loop nu al sinds vr. 5 december op krukken, dus het was niet heel gemakkelijk geweest waarschijnlijk.

    Ik vindt het echt heel kut.
    Je hebt wel wat meegemaakt dan, en geweldig geschreven weer.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen