Foto bij 007 Harry

Het was vreemd om niet huilend, schreeuwend en gillend wakker te worden. Het was nog vreemder dat ik mijn eigen bed niet kon herkennen, als dit ál mijn bed was. Om maar te zwijgen of dit wel een bed was, de ondergrond waar ik op lang was vochtig en hard. Met mijn verstand - iets wat ik gelukkig nog wel had - bedacht ik me dat dit nooit een bed kon zijn.
Ik krulde me op als een kleine baby en hoopte dat deze nachtmerrie zo snel mogelijk voorbij ging.
Echter het tegenovergestelde gebeurde, ik hoorde hoe mensen mijn naam fluisterden, helaas bleef het daar niet bij.
De menigte begon mijn naam hardop te zeggen, mijn naam te roepen, mijn naam te taggen op Facebook en mijn naam te posten op Twitter.
Ik wist dat ze er waren, ik wist dat ik op moest staan en er iets tegen gaan doen, maar het kon me allemaal geen fuck meer schelen.
Ze mochten weten dat ik dé Harry Styles ben, zelfs waar ik was of hoe het met me ging.
Hoe ellendig ik me voelde, hoe erg ik mijn beste vrienden mis en hoe erg het fatale ongeluk onze band uit elkaar heeft getrokken.
Na enige tijd hoorde ik een auto met piepende banden ergens dichtbij stoppen, de deuren werden met een harde klap dichtgegooid en bekende stemmen kwamen mijn richtig op.

" Harry, wake up." Het waren de handen en stem van Simon die me wakker schudde.
Ik wilde zoveel dingen zeggen misschien wel schreeuwen, slechts wat ik ook deed het klonk als een fluistering.
Voorbereidend op de me vele en felle lichtflitsen van de meest moderne camera's, was mijn hoofd een mengelmoes van pijn, angst en opluchting.
De zelfde drie dingen die ik voelde toen ik wakker werd na het vreselijke ongeluk.
En toch doorsneed het geluid van de camera's mijn ogen en oren, als een ziekte die me wilde slopen, wat het in zekere zin ook deed.
De armen van Simon verdwenen onder me en een warme stof maakte er plaats voor, nog steeds lag ik als een baby opgerold en verwoest.
Autodeuren werden dichtgemaakt en ik voelde hoe ze de nog koude motor van deze veel te grote stadsauto startte.
De autorit duurde niet lang en was voorbij, als een goed boek dat je in enkele uren uitleest of een spannend film die afgelopen is binnen een oogwenk.
Een rilling verliet mijn rug op weg naar de rest van mijn lichaam wanneer de grote autodeur open ging.
Dit keer geen sterke armen die me vastpakte en me naar mijn bed droegen, nee helemaal niks. Zelfs geen warme hand, een lieflijk woordje, gewoon helemaal fucking niks. Een diepe zucht verlaat mijn lippen, gefrustreerd stap ik voorzichtig met een been uit de auto. Geleidelijk daarna mijn andere been.
Mijn benen voelde aan als een gelatine toetje dat zo elk moment in elkaar kon storten, kortom mijn benen waren wiebelig. onstabiel en vooral moe.
En het ergste was dit ik weer terug moest naar dat verstikkende ziekenhuis, wat had ik hier een hekel aan.
De eerste stap in het ziekenhuis maakte me al misselijk, een kokhalzend gevoel bekroop me en zo snel mogelijk rende ik naar de wc's.
Zo lag ik nog vredig te pitten en op het andere moment hang je kostend boven een wc in het ziekenhuis, god wat haatte ik mijn leven.
Snel drukte ik op het doorspoel knopje van de wc en sla de deur van het hokje achter me dicht.
Ik draaide de kraan open en gooide wat water in mijn gezicht.
Een onbegrepen en verwarde schreeuw verlaat mijn mond, de klank sterft langzaam weg in de kleine kamer.
Als ik op kijk en een glimp van mezelf opvang, gaat er walging door mijn lijf heen.
De onzekerheden die diep in me zitten, vreten me van binnen op. Vermoeidheid en mentale pijn spelen hier een een part in.
De tranen die geregeld vallen druipen nu ook van mijn wangen af en vallen op de grond in miljoenen kleine waterdruppels kapot.
Deze waterstromen zijn het gevolg van pure wanhoop en de ziedende vergiftigheid Angst .

Ik voel me leeg. Het lege gevoel is niet alleen lichamelijk maar ook mentaal.
Het 'leven zonder' wat ik nu doe, dat leven maakt het ondragelijk om nog iedere ochtend op te staan, om nog maar adem te halen, elke seconde weer, wéér en wéér, een zenuwslopende aangelegenheid. Mijn leven is net een kleurrijke verjaardagsballon, de ene dag mag hij hangen voor het plezier een vrolijkheid en de andere dag gaat die kapot, daarmee is ook de levendigheid en vrolijkheid kapot.

Bloed. Het verdoemde woord, de vloeistof in de aderen van mensen, het zorgen van leven en dood. Dit alles door één woord.
Niettemin het kan ook heel puur zijn, dat ene moment wanneer een scherp voorwerp je huid raakt en de rode vloeistof komt naar buiten, hemels.
Mijn bevattingsvermogen weet dat ik dit niet mag. Ik, als individu in dit tranendal heb het vermogen om te snappen dat dit niet goed is.
De oplossing van al dit lijkt op het eerste gezicht probleemloos, totdat je dat ene kleine puntje vol met emotie raakt en alles weer weg is, alles waarvoor je zo hard hebt gevochten is weg.
Hart en geest gaan de strijd met elkaar aan, goed en slecht, licht en donker, duivel en engel. Een controverse is het enige wat er nog bestaat en het moet weg! Kwaad sla ik op de spiegel die voor me hangt. Voor enkele seconden voel ik pijn de seconden, minuten erna was het puur genot met een nasmaak van afschuw.

Ik ga met mijn rug tegen de muur staan en zak langzaam door mijn knieën heen.
Een paar glassplinters zie in in de rug van mijn hand, waarna ook enkele rode druppels ontstaan en langs mijn arm op de grond vallen.
Ik kon het niet meer stoppen, levenloos liet mijn armen langs mijn lichaam hangen en voelde hoe de tranen achter mijn ogen prikken.
Het enige wat in me opkwam was een nummer waar aan we gewerkt hadden. Het laatste nummer waar we alle vijf aangewerkt hadden.
De tekst kon ik me foutloos herinneren en de klanken vulde de lege ruimte.

And I'd give up forever to touch you
'Cause I know that you feel me somehow
You're the closest to heaven that I'll ever be
And I do wanna go home right now

And I'd give up forever to feel that you're alive
'Cause I know that you feel me somehow

And all I can taste is this moment
And all I can breathe is your life
When sooner or later it's over
I just don't wanna miss you tonight

And I don't want the world to see me
'Cause I don't think that they'd understand
When everything's made to be broken
I just want you to know that i'm here for you

And you can't fight the tears that ain't coming
Or the moment of truth in your lies
When everything feels like the movies
Yeah, you bleed just to know you're alive "

Reacties (2)

  • Translator

    Wow. ...

    5 jaar geleden
  • Manonxxx

    Wow.
    Super mooi geschreven.
    Ik ben echt sprakeloos.

    Xx.

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen