358. Yasmin Evans

Door: Romanov
Onderdeel van: I'll teach you how to love again...|Severus Snape
Laatst bijgewerkt: 3 maanden geleden
Geactiveerd op: 3 maanden geleden

Geloof het of niet.... Ik leef nog. (en hangt iemand aan mijn oren omdat ik nog dingen af te werken heb ^^)

Mijn oprechte excuses voor de lange afwezigheid...

breed | medium | small

Nu ja, geschiedenis is leuk, maar er te lang bij stilstaan kon gevolgen hebben voor het heden. Dat merkte ik pas op toen een of andere transfigurationspel mis ging en twee van de zevende jaars veranderd werden in een leeuwin en een gazelle.
Het was misschien maar beter als ik even ging ingrijpen voor de leerlingen voor de rest van hun leven getraumatiseerd werden.


Severus Snape, Headmaster van Hogwarts, verscheen de eerste week na mijn ontsnapping niet echt in de Great Hall. Toen hij eindelijk weer op het toneel verscheen schrok ik even. Hij had duidelijk wat mindere verwondingen op gelopen tijdens zijn verblijf in... Malfoy mannor? Een huiself kon me ervan verzekeren dat hij geen zware verwondingen opgelopen had maar toch....
De Carrows waren tijdens Severus' afwezigheid wel aanwezig op school... Maar na een week, moest Severus het een week of drie zonder zijn twee hulpjes stellen. Blijkbaar was Voldemort minder vriendelijk voor hen, en als hij al niet te vriendelijk geweest was voor Severus, dan zou hij dat zeker niet zijn voor de Carrows. De twee die mij, onder hun toezicht hadden, terwijl Snape blijkbaar bij Lucius Malfoy te vinden was -Ik wist niet dat hij zich zo snel uit de voeten had kunnen maken-, hadden laten ontsnappen. Dat is toch wat ik kon lezen in een briefje die een van de huiselfen mij toestak toen ik op patrouille was in de gangen. De meerderheid van Neville's kunstwerkjes waren trouwens nog steeds makkelijk te zien in de gangen, de andere leerkrachten konden -jammer genoeg- niet meteen een oplossing vinden voor mijn spreuk. Ergens vroeg ik me af of ze het eigenlijk ooit geprobeerd hadden. Iets zei me van niet... Ik had een werkende spreuk aan Minerva verteld om de spreuk die de verf beschermde ongedaan te maken. Gewoon, in het geval dat de Carrows martelpraktijken op de leerkrachten -of de leerlingen- wilden toepassen om hen te helpen, maar blijkbaar was dat niet nodig. De Carrows vloekten liever op mij dan de andere leerkrachten hun hulp in te roepen. Behoorlijk eigenwijs....

Het was makkelijk om mijn draai te vinden in de Room of Requirement. Ordemeetings kon ik nu makkelijker bijwonen, aangezien niemand echt wist waar ik wanneer was; geen headmaster of Carrows die konden merken dat ik niet meer braaf op mijn plek te vinden was... aangezien ik dat nooit was.
De overige leden van de orde hadden blijkbaar niet al te beste bronnen van informatie; de grote meerderheid had het idee dat ik vermoord was door de Carrows, Snape of Voldemort. De moordenaar veranderde met de bron... een ander deel was ervan uitgegaan dat ik wel op mijn pootjes terechtgekomen was, maar beslist had om onder te duiken. Het kwam erop neer dat zowat iedereen héél verbaast was om me door de keuken van Molly en Arthur Weasley te zien binnenlopen. Is het niet aangenaam om te weten hoe anderen over je denken? Daarbij kwam ook dat mijn collega leden het niet verstandig vonden dat ik zou terugkeren naar Hogwart. Vooral Minerva was een aanhanger van mijn kant; de kleine rebellen haalden grootse streken uit maar konden best een volwassene in de buurt gebruiken, al was het maar om alles te helpen in goede banen te leiden.

Ik had me een behoorlijk aanzien kunnen aanmeten bij de leerlingen. Ik had het voordeel dat ik mezelf populair gemaakt had in het voorgaande jaar, Severus Snape zou niet echt snel ingeburgerd raken bij de jeugd hier. Ik mistte hem enorm. Af en toe ving ik een glimp van hem op, maar het grootste deel van de tijd was dat terwijl hij in versnelde stap richting de buitenwereld liep. Ik had amper tijd gevonden om naar hem toe te komen, en de momenten dat ik er in slaagde, bleken zijn kamers leeg te zijn. Ik hield de Great Hall in de gaten, probeerde een goed moment uit te zoeken, al ging dat niet zo eenvoudig. Ik vroeg me af hoe het met hem ging... Hoe hij zich staande hield.. Hoewel de Room of Requirement de laatste tijd behoorlijk goed gevuld was, voelde het toch eenzaam aan....De grote hoeveelheid leerlingen konden niet echt op tegen de aanwezigheid van diegene die je liefhad. Ik mistte hem enorm... Ik mistte zijn armen beschermend om me heen, zijn kussen, zijn stille hoopvolle gefluister dat alles wel goed zou komen.... Gewoon hem in lijn buurt hebben...
En daarbij kwam dat Neville en Seamus iets meer aandacht begonnen te krijgen voor mijn bollend buikje. Voor hen kon ik ook niet veel langer verborgen houden wat er speelde, en ik wist eerlijk gezegd niet wat ik ze moest geven als uitleg.

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. Vanamo
    Vanamo 3 maanden geleden

    I adore it! Dear je hebt weer een geweldig hoofdstuk neergepent! Waneer krijgen we weer een Severus Snape POV..? Zou graag zijn kijk op de zaak zien..? Of you know the carrows POV als ze Yasmin kwijtraken of als ze Voldermort rage of ze heen krijgen(A)..

    Anyway you did great!

    Kan neit wachten om verder te mogen lezen:)


    XXXXX

Details

385 (0 | 0)

AL

792

59 (0)

Share