Wauw, dertig abo's!
Dat moeten we natuurlijk met een proloogje vieren.^^

Nerveus sloeg de elf zijn mantel wat strakker om zich heen. De grot waar hij zich in bevond, was kil en de wanden waren drijfnat. Toch was de kilte voornamelijk afkomstig van de man die tegenover hem stond. Scroth, de elfentovenaar die zich in de bergen verscholen hield. Nadat hij door zijn soortgenoten was verdreven, leefde hij als een kluizenaar in de Nevelbergen. Slechts enkelingen wendden zich tot hem: lieden die de wanhoop nabij waren en geen andere uitweg kenden.
‘Ik ben bang dat ik haar zal verliezen.’
Scroth glimlachte minzaam. De elf wist dat de man tegenover hem nooit liefde gekend had. Hij had alles opgegeven voor de machten die hem nu ten dienst stonden.
‘Je vertrouwt je vrouw niet?’
Hij durfde niet te antwoorden. Hij dacht niet dat zijn vrouw besefte wat voor een schoonheid ze bezat. Iedere man draaide zijn hoofd opzij wanneer zij langskwam en hij was slechts een simpele elf, die nergens in uitblonk, behalve in zijn liefde voor haar. Hij wist niet hoe het zou moeten als hij haar kwijt was. Als ze zich toch door een andere man zou laten verleiden.
‘Wij zijn met elkaar getrouwd. Zij is mijn zielsverwant.’
Scroth keek op. Zijn ogen blonken en hoewel de elf niet wist wat dat betekende, liep er een rilling langs zijn ruggengraat.
‘Dan zal zij zich alleen aan haar zielsverwant kunnen hechten.’
Een opgeluchte zucht verliet zijn lippen. Er waren nog vragen die op zijn lippen brandden, maar de elfentovenaar sloot zijn ogen en prevelde woorden die hij niet kon verstaan. Hij voelde zich licht in het hoofd, alsof hij ingesloten werd door dikke muren.

De muren verdwenen pas veel later. De elf zat op de grond en keek verward om zich heen. Pas toen hij Scroth zag, herinnerde hij zich weer wat er was gebeurd.
‘Is het gelukt?’ vroeg hij met een trillende stem.
‘Zeer zeker.’
Hij krabbelde overeind, blij dat hij deze ontmoeting, waarvoor hij toch behoorlijk gewaarschuwd was, had overleefd.
‘Ze zal dus nooit bij me weggaan.’
De tovenaar keek hem recht in de ogen, zodat de elf het gevoel had te verschrompelen. ‘Zij zal zich alleen aan haar zielsverwant kunnen hechten.’
Een ongemakkelijk gevoel bekroop hem.
‘En wanneer iemand anders het toch probeert?’
De grijns op zijn gezicht bezorgde hem buikpijn.
‘Magie komt altijd met een prijs. Wanneer ze toch met een ander dan haar zielsverwant probeert te copuleren, zal zij kwijtraken wat haar het liefst is.’
Angstig sperde de elf zijn ogen open. ‘Mijn dochter?’
Een antwoord ontving hij niet. Zijn hoofd werd leeg en toen hij weer bij zinnen kwam, lag hij in een groen grasland en ervoer hij zoveel zelfverwijt dat hij enkel kon wenen.

Reacties (8)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen