Foto bij ~ Fifteen ~

Louise Marx POV


~ Cross my heart and hope to die ~

“Wat?”
“Komaan. Ik moet toch die richting uit.” Ik kruis mijn armen over mijn borst en kijk mijn vader aan.
“Ik kan perfect zelf naar school rijden, pap.” Mijn vader zucht.
“Het is een verspilling van benzine, Louise.”
“En dan? Jij rijdt met een Prius, die lijkt op een witte walvis. Dus nee bedankt.” Weer zucht mijn vader.
“Ik breng je gewoon snel. Ik beloof dat ik je niet te veel in schaamte zal brengen.” Ik grom even.
“Pap.” zeg ik en laat de ‘a’ wat langer klinken.
“Louise.” Doet hij me na maar laat dan de ‘e’ wat langer klinken. Ik rol met mijn ogen en neem mijn tas.
“Goed dan. Ik ga wel met je mee.” Zijn gezicht lijkt even op te lichten.
“Goed, laat me nog even mijn ontbijt nemen. Ga maar al naar de witte walvis.” Ik draai me om op m’n hielen en vertrek naar de garage waar mijn vaders auto staat. Ik stap in aan de passagierskant. Enkele minuten later komt mijn vader naast me zitten achter het stuur. Hij heeft een halfvol bord havermoutpap met zich mee.

Eén van de grappigste en meest gevaarlijke situatie speelt zich af in de auto. Mijn vader probeert de rest van het bord havermoutpap op te eten, terwijl hij aan het rijden is. De helft van de keren miste hij zijn mond en valt de pap terug in het bord.
“Papa,” zeg ik en probeer mezelf serieus te houden terwijl er wat havermoutpap van zijn kin drupt. “Waarom ga je niet gewoon even aan de kant staan en eet je rustig je pap op?”
“Niets van,” zegt hij. “Ik ben een expert in multitasking.” Een lachje verlaat mijn lippen waarna mijn vader succesvol een lepel in zijn mond krijgt. Hij stopt de auto en ik zie dat we voor mijn school staan. Ik stap uit en draai me nog even om. “Denk je dat je een lift van iemand zou kunnen krijgen naar huis?” vraagt mijn vader. “Ik heb vergaderingen tot minstens vijf uur.” Ik zucht.
“Dat is dus waarom ik in mijn eigen auto had moeten komen!” Mijn vader mompelt enkele verontschuldigingen, waarna hij wegrijdt. Ik wandel de school binnen en hoor meteen al de bel voor het eerste uur gaan.

“Jennifer?”
“Nee.”
“Nicole?”
“Nee.”
“Komaan, geef me dan de eerste letter.” Louis probeert al sinds het eerste lesuur mijn tweede naam te achterhalen.
Ik rol even met mijn ogen en probeer me te concentreren op de praatzieke meneer Bentley die aan het voorlezen is.

De dag gaat traag voorbij en het enige wat me bezighoud is hoe ik thuis zal geraken vanavond. Misschien kan ik het aan Louis vragen? Ik ben zeker dat hij dat wel zal willen doen.
Na het laatste lesuur ga ik dus op zoek naar Louis. Wanneer ik hem zie, roep ik zijn naam waarna hij zich met een vriendelijke glimlach omdraait.
“Goedemiddag, bijna avond, Jane zonder tweede naam.” Ik glimlach gemaakt.
“Goedemiddag.”
“Wat is er?”
“Zou je me, uhm, misschien een lift naar huis willen geven?” vraag ik en kijk verlegen naar mijn handen.
“Heb je je auto niet bij je?” Ik schud mijn hoofd.
“Ik ben meegereden met mijn vader deze ochtend.” Hij haalt zijn schouders op.
“Je kunt met mij mee op één voorwaarde.” Een ondeugende komt op zijn lippen.
“Wat is je tweede naam?” Ik lach even.
“Alison.”
“Ik was er zo dichtbij. Ik had Amanda gezegd!” gilt hij blij. Met een glimlach op mijn lippen volg ik hem naar zijn auto.
“Sorry, het is wat rommelig.” Zegt Louis, terwijl hij wat papiertjes van Burger King en enkele boeken en cd’s naar achteren gooit, die op de passagiersstoel lagen.
“Geen probleem. Het is net hetzelfde bij mij.” Verzeker ik hem.
Als we op weg zijn praten Louis en ik over heel wat dingen. Ik kijk op naar hem. Hoe hij vrienden lijkt te zijn met iedereen en altijd wel iets weet om over te praten.

“Waar moet ik nu heen?” vraagt hij aan een kruispunt.
“Hier naar rechts en aan het volgende kruispunt naar links.” Leg ik uit. Hij knikt wanneer plots iets in de auto begint te piepen.
“Shit, ik heb geen benzine meer. Vind je het erg als ik even ga tanken?” Ik schud mijn hoofd.
“Ik heb tijd.” Hij glimlacht en rijdt het dichtstbijzijnde tankstation binnen.
“Ik ben zo terug.” Zegt hij voor hij de auto uitstapt.
Ik leg mijn hoofd tegen de hoofdsteun aan en ga even met mijn hand door mijn haar. Is Louis mijn vriend? Hij gedraagt zich alleszins zo, maar hij is vrienden met iedereen. Ik ben niet zo goed in ‘vrienden zijn’, ik heb nooit veel vrienden gehad.
Ik schrik op door de achterdeur die plots open en dicht gaat. Ik draai me een kwartslag om en verwacht om Louis te zien die zijn portefeuille zoekt.


Let me know what you think!

Greetz Translator

Reacties (1)

  • JustMe123

    De trailer is echt super mooi:)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen