Foto bij Fears and tears

Gabrielle - Sometimes (echt!!)

Met een mok thee zat ik op de veranda, met zicht op de tuin. Afwezig draaide ik rondjes en rondjes met het lepeltje, terwijl het suiker tien minuten geleden al opgelost was. Ik lette er alleen niet op.
Mijn gedachten gingen net zo hard als die rondjes, daar, zo zittend in het donker, met alleen het licht vanuit het huis en van de tuinlampen, die een weg vormden naar de verassing. Ik keek er even naar. Zag voor me mijn eigen schaduw over het gras en over het trapje dat vanaf de veranda af liep.
Ook al was het gebouwd voor Charlie – en Tristan – ik wist dat Harry er ook een andere bedoeling mee had. Gezegd zonder woorden, maar duidelijk gevoeld.
De grote boomhut, met zeker vier kamers en twee verdiepingen hoog – ik was er nog niet binnengeweest – zou een perfect speelparadijs voor de jongens zijn, waar ze hun eigen ding konden doen, maar nog steeds veilig waren.
Het was heel lief van Harry om daar aan te denken, om niet alleen mij een huis te geven, maar ook Charlie. Maar ik voelde wat hij bedoelde, en dat was duidelijk. Duidelijk dat ik goed moest weten wat hij wilde. Hoe hij wilde dat zijn toekomst zou zijn.
Met mij.

Ik was nog steeds aan het glimlachen toen ik voor me op het gras een andere schaduw naast de mijne zag verschijnen. Ik draaide me om.
‘Hey,’ glimlachte Harry hees terwijl hij naast me ging zitten. Ik keek hem even aan, glimlachte breder, en keek weer voor me.
Het was even stil. Op een gegeven moment voelde ik Harry naar me toe leunen en zag hem in mijn mok gluren. Hij zei toen: ‘Is ‘ie nog wel warm?’ Ik keek even omlaag naar de mok en schudde toen langzaam mijn hoofd. Harry zei niets meer.
Ik kon niet echt zeggen dat het een ongemakkelijke stilte was, want dat was het ook helemaal niet. Ik was in gedachten en merkte dat Harry dat ook was, en het was oké. Al had ik wel het idee dat hij nieuwsgierig was naar wat ik nou werkelijk dacht over de boomhut. Ik opende mijn mond.
‘Ik vind het prachtig.’
‘Hm?’ merkte Harry op terwijl hij zijn hoofd vragend naar me draaide. Ik knikte naar de boom. ‘Dat – ik vind het mooi.’ Harry glimlachte voordat hij me een schouderduwtje gaf, en zei: ‘Ik ook.’
Ik zette de mok naast me op het hout en keek weer voor me.
‘Wat is er?’
Ik keek even opzij. ‘Gewoon, ik... ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Of hoe ik me moet voelen.’
Harry schoof wat dichterbij. ‘Hoe bedoel je?’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Geen idee... eh, gewoon... doordat ik nu zoveel fijne dingen heb, maar er nog steeds dingen zijn die, tja, níét fijn zijn. Ik weet niet zo goed of ik dan blij moet zijn, en me ook zo moet gedragen.’
‘Ik weet niet precies over welke dingen je het dan hebt, maar – als jij je blij voelt, mag je – móét je je ook zo gedragen, Aibileen. En als je niet weet of je je zo moet voelen... dan...’ Harry bleef even stil. Ik draaide mijn hoofd naar hem toe en zag hem fronsend voor zich uitkijken. Hij wreef met zijn handen in elkaar.
‘Denk dan aan mij?’
Hij lachte nerveus, ongemakkelijk, en haalde zijn schouders op. ‘Of aan Charlie, als je dat beter lijkt, misschien –’ ‘Oké.’ Harry keek me vragend aan. ‘Hoe bedoel je, oké?’
‘Dan zal ik aan je denken.’
Glimlachend keek ik toe hoe Harry’s mondhoeken optrokken, voordat hij naar me toe leunde, zijn lippen tuitte en me een nat kusje gaf.
‘Om welke dingen gaat het dan?’
‘Eh...’
‘Begin dan eerst met de fijne dingen, als je dat ook fijner vindt,’ suggereerde Harry. Ik glimlachte. ‘Allereerst: Charlie.’ ‘Vanzelfsprekend.’ ‘Mama.’ ‘Uhu.’ ‘Jij.’
Harry glimlachte en haalde een hand door zijn haar. ‘Oké.’ Ik bloosde.
‘Nog meer dingen?’
‘Schrijven. Boeken lezen. Met Charlie tijd doorbrengen. Hem zien lachen.’ Harry lachte zacht en knikte alsof hij het daar duidelijk mee eens was.
‘En de minder fijne dingen?’
Ik fronste en keek weg. ‘Verhuizen. Alles opnieuw moeten beginnen. Zoveel wat geregeld moet worden. Zorgen of alles wel goed gaat komen, onder andere met Charlie. Angst dat ik hier mijn beroep niet uit kan oefenen. Angst voor wat ik ga doen, en...’ ‘Wat ga je dan doen?’ Ik deed mijn mond open, maar er kwam niks uit. Toen zuchtte ik en keek ik naar onze schaduwen.
‘Ik ben bezig met een boek. Heb in principe het hele idee, ook uitgewerkt.’
‘Maar dat is toch heel fijn?’ ‘Ik ben er nog niet.’ ‘Hoe bedoel je?’ Ik vertelde hem wat ik een paar maanden geleden mijn moeder ook aan de telefoon had verteld.
Het bleef lang doodstil. Ikzelf durfde ook niks te zeggen.
‘Dus wat je eigenlijk probeert te vertellen, is... dat je naar Syrië wilt gaan?’ klonk Harry, en ik kon er niks uit opmaken. Was hij boos, verdrietig, blij, nieuwsgierig, enthousiast? Ik had geen idee.
‘Eh, ja,’ mompelde ik.
‘Ben je helemaal gek geworden?’
‘Hey,’ protesteerde ik en ik wilde ertegen ingaan, maar Harry onderbrak me al. ‘Je wilt gewoon even naar een land waar al heel lang gevochten wordt?! En ieder die er heengaat duikt zijn eigen dood in?! Is dat wat je wilt?! Hier ben je veilig, en als je daar heengaat, worden de kansen dat je verkr...’ Harry schudde verwoed zijn hoofd, alsof hij het niet hardop uit kon spreken, en legde in plaats daarvan een hand op mijn arm. ‘Het gaat erom dat je zo het gevaar induikt. Wat gebeurt er dan met Charlie? En met je moeder? En met mij?’ vervolgde hij op een fluistertoon. Mijn ogen prikten. ‘Harry, ik heb een keuze om erheen te gaan, maar degenen die daar vastzitten, niet. Er zijn daar kinderen die dagelijks gedood worden, en elk van hen heeft geen stem, en niemand die ze hoort, en... en ik wil dat wel. Ze moeten gehoord worden. Iedereen die daar woont moet gehoord worden.’
‘Maar Aibileen,’ Harry legde zijn handen op mijn schouders om me goed aan te kunnen kijken. Zijn ogen leken dwars door me heen te kijken, ‘ze wórden ook gehoord! Er zijn genoeg goede doelen die hun steentje bijdragen! En jij kan daaraan weer bijdragen, oké?’
Ik trok me geagiteerd los. ‘Dat is een laffe zet, Harry, en dat weet je zelf ook. Gewoon even drie euro per maand weggeven en dan is het goed, denk je?! Serieus? Je herinnert je zelf toch ook die reis naar Ghana, toen, met de band?’ ‘Dat was anders.’ ‘Dat was helemaal niet anders en dat weet je zelf ook. Het enige verschil is dat ze in Syrië in gevaar zijn door geweld, en in Ghana door armoede. Maar beiden zijn net zo verraderlijk.’
Harry bleef stil. Ik probeerde mijn adem te vinden. Mislukte daarin.
‘Ik... ik wil je gewoon niet... weer zien vertrekken,’ fluisterde Harry terwijl hij mijn blik ontweek. Ik draaide naar hem toe. ‘Maar ik vertrek niet voor altijd.’ ‘Wie zegt dat? Het is daar zó gevaarlijk. Het zou een wonder zijn als je gezond en wel weer terugkomt.’
Ik bleef stil.
‘En wat moet er tegen Charlie gezegd worden? “Mama gaat naar de oorlog om over kindjes net zo oud als jij te schrijven”?’
Ik bleef nog steeds stil.
‘En als jij er niet bent, waar is dit dan voor? Dit huis, de boomhut, alles wat ik heb gedaan en wil gaan doen, met jou, met Charlie... en je had me beloofd erbij te zijn als ik weer voor Tristan ging. Je had het b-beloofd.’
Ik begon te huilen. Ik wist niet waarom. Ik had dit gesprek zo vaak in mijn hoofd afgespeeld, en dan gebeurt het, en dan nog ben ik niet voorbereid. Dan nog wist hij me te raken met de juiste woorden.
Ik liet Harry mijn hand pakken terwijl ik snotterend met de andere onder mijn ogen wreef. Ook bij Harry blonken de tranen.
‘Ik heb je nodig, Aibileen... ik heb je nodig.’
Ik keek voor me uit. Snoof luid. Pakte Harry’s hand steviger beet.
‘I-ik wilde het ook sowieso niet dit jaar doen. Ik wilde het pas doen nadat we alles geregeld hadden, en hopelijk ook dat met Tristan. Als we weer orde en ritme hebben in hectische levens zoals d-die van ons.’ Harry bleef stil. Ik gaf hem geen ongelijk.

‘Stop met huilen.’
‘Sorry,’ snotterde ik en ik reikte naar Harry’s gezicht om de traan bij zijn kin weg te vegen. Ik lachte zacht door de mijne heen toen ik zijn lelijke, verwrongen gezicht zag, en hij keek me fronsend aan. ‘Wat?’ Ik schudde mijn hoofd, hoestte, en zei: ‘Dat ging stukken beter dan ik had verwacht.’
Harry keek me eerst nog nors aan, voordat ook hij zacht begon te lachen en zijn hoofd schudde.
‘Maar hoe is het nu? Dit?’
Harry keek me even aan. ‘Weet ik niet. Je hebt je toekomstplannen verteld, en ik moet het maar aanhoren. Het enige wat ik kan doen is blij zijn dat ze nog niet in de buurt zijn.’
Ik bleef stil en kneep alleen zachtjes in zijn grote hand. Hij keek omlaag en zijn blik bleef op onze verstrengelde vingers gefixeerd.
Ook mijn hoofd was gebogen, maar juist om Harry’s gezicht beter te kunnen zien. Hij snoof, ik legde een hand op zijn wang en leidde zijn gezicht naar me toe. Trok hem ook iets dichterbij.
‘Niet huilen,’ pruilde ik zacht terwijl ik met mijn duim onder zijn natte ogen wreef. Zijn prachtige gezicht was verwrongen en ook lelijk, maar om een of andere manier ook heel mooi. Want het was Harry.
‘Sorry. Je hebt me gewoon bang gemaakt met je plannen,’ reageerde Harry en hij lachte zacht, niet gemeend, voordat hij zijn neus ophaalde. ‘Het idee dat... gewoon...’ maar ik suste. Streek alleen even met mijn duim over zijn roze, natte lippen, en glimlachte.
Ik hoorde Harry’s adem langzaam rustiger worden, en merkte dat dat ook gebeurde met de mijne. Ik zuchtte diep.
‘Zullen we naar binnen gaan?’ mompelde Harry tegen mijn vingers aan. Hij was stil blijven zitten en had zijn ogen gesloten gehad, maar het begon al kouder te worden en waarschijnlijk was zijn billen net zo hard als de mijne, en dus mompelde ik instemmend. Ik liet hem los. Pakte de mok naast me en liep hem achterna het huis in.

Wat Harry was gaan doen wist ik niet, maar ikzelf zette in ieder geval opnieuw het water op. Pas een paar minuten later hoorde ik de WC doorspoelen. Even later ook hijzelf in de deuropening. Hij liep langs me naar de gootsteen, pompte wat zeep in zijn handen en waste ze. Ik keek toe.
Harry keek vluchtig opzij terwijl hij zijn grote handen afdroogde aan de handdoek, voordat hij naar me toeliep. ‘Kom,’ zei hij alleen simpel met uitgestoken armen, ‘een knuffel hebben we wel verdiend.’ Ik glimlachte en liet me door hem vasthouden. Begroef mijn gezicht in zijn shirt, rook zijn geur, en zuchtte diep. Per direct voelde ik alle spanning uit mijn lichaam verdwijnen.
Ze zeggen ook weleens dat na een heftig en emotioneel gebeuren fysiek contact heel goed is voor een mens. Op dit moment was ik het daar helemaal mee eens.
Ik hoorde Harry nog een lange zucht slaken, voordat hij een kus op mijn hoofd drukte en me losliet.
‘Wil je ook thee?’
‘Ja, graag. En ik haal even kleding voor ons.’ Ik keek fronsend naar hem op.
‘Want het wordt altijd wat frisser ’s avonds, zelfs met de verwarming, en ik heb toevallig hele lekkere truien,’ verduidelijkte Harry zichzelf. Mijn wenkbrauwen schoten omhoog. ‘Ten eerste: je hebt een huis zoals deze en dan zo’n soort probleem? En ten tweede: mag ik alsjeblieft een van je grote truien aan?’ Harry zei niet eens wat maar grijnsde alleen voordat hij de keuken verliet. Glimlachend wendde ik me tot de thee.
Maar er was een kwartier voorbijgegaan en Harry was nog steeds niet terug. Ik begon me ietwat ongemakkelijk te voelen. Het was al pikkedonker buiten en ik leek wel moederziel alleen in zo’n groot huis te zijn. Ik kon me niet voorstellen hoe Harry zich altijd had moeten voelen. Vast heel eenzaam, dacht ik.
En dus stond ik op, met twee dampende mokken in mijn handen, en begon mijn weg naar boven.
‘Harry?’ zei ik zacht toen ik aan het begin van de gang kwam te staan en in de hal aan beide kanten verscheidene deuren zag. Ik liep per direct naar de deur waarvan ik wist dat het naar zijn slaapkamer leidde, maar toen ik daar naar binnen kwam zag ik alleen twee truien op het bed liggen. Geen Harry.
‘Harry?’
Net toen ik langs mijn eigen kamer liep kwam Harry daaruit lopen, en ik botste half tegen op. ‘Huh- goddamnit, Harry! De théé!’ Het enige wat Harry echter deed was even naar de natte plekken op het tapijt kijken, zijn schouders ophalen en verder lopen. Toen pas zag ik de spullen die hij in zijn armen hield. Mijn spullen.
‘Hey- wat ben je aan het doen? Dat zijn mijn spullen.’ ‘Klopt.’ ‘En... wat ben je ermee aan het... doen?’ ‘Overplaatsen naar mijn kamer.’ Ik liep hem achterna zijn kamer in. Ik zag hem zijn kleding in zijn eigen kledingkast opzij schuiven en vervolgens het deel van mij wat hij bij zich had, ernaast leggen. Ik fronste. ‘Waarom?’
Harry draaide geamuseerd zijn hoofd naar me toe, zijn wenkbrauwen hoog opgetrokken. ‘Wat denk je zelf? Nevernooitniet dat wij apart gaan slapen, sweetheart.’
Met rode wangen liet ik hem stilletjes passeren. Even later kwam hij terug met mijn andere kleding.
‘En, wat vind je?’ merkte hij ten slotte op toen hij het laatste deel van mijn spullen een plekje in zijn – ik bedoel, onze... – kamer had gegeven, en hij keek me vragend aan. Het enige wat ik kon doen was langzaam mijn schouders ophalen en hem vervolgens zijn thee aan te reiken. ‘Eh... leuk.’
Harry fronste alleen, nam zonder iets te zeggen zijn mok aan, maar pakte ook gelijk de mijne en zette ze weg. ‘Hey, dat is mijn-’ maar Harry liet me mijn zin niet afmaken. Met een brede glimlach sloeg hij zijn armen van onder de mijne om me heen. Daardoor moest hij door zijn knieën zakken om met me op ooghoogte te zijn – ieder ander die dit zou doen en daarmee mijn lengte belachelijk maakte zou ik verafschuwen, maar Harry nooit – en hij drukte me nog iets steviger tegen zich aan.
‘Wat- Harry...?’
‘Hm?’ reageerde hij, bijna grinnikend, terwijl hij met zijn lange lichaam heen en weer bewoog en zo mij meenam. Hij legde zijn kin op mijn schouder en zijn lange haar kriebelde in mijn gezicht, maar ik vond het niet erg. Integendeel. In plaats daarvan legde ik lachend mijn armen om zijn nek heen en liet me door hem leiden. Hij drukte zijn lippen op mijn blote schouder en trok me nog iets dichter tegen hem aan.
‘Ik wil graag een nieuw begin met je maken, Aibileen,’ zei hij zacht in mijn oor, ‘als jij dat ook wilt.’ Ik glimlachte en drukte Harry nog wat dichter tegen me aan. ‘Natuurlijk.’
Ik kon hem gewoon breed horen grijnzen, voordat hij weer rechtovereind ging staan, zijn grote handen over mijn wangen legde en me breed glimlachend kuste. Het voelen van zijn zachte, warme lippen op de mijne deed mijn hart sneller kloppen. Ik greep zijn shirt stevig beet.

‘Welk boek ben je nu aan het lezen?’
Extremely Loud & Incredibly Close.’
Op dit moment lag ik met Harry in zijn – kuch, ons – bed en hadden we beiden truien van hem aan. Hij lag op zijn rug en ik er naast, en het afgelopen uur hadden we gepraat. Over boeiende dingen, maar ook dingen die helemaal nergens op sloegen – zoals vele van zijn grappen. En nu hadden we het over de boeken die we lazen.
‘Waar gaat het over?’ vroeg Harry. ‘Over een hele slimme jongen die zijn vader verliest door de aanslagen van 11 september. En op een gegeven moment vindt hij een sleutel van zijn vader in een vaas in zijn boekenkast en eigenlijk gaat het hele boek over dat hij het slot moet vinden. Maar het konden er miljoenen zijn omdat hij geen beginpunt had – en New York is groot.’
‘O.’
‘Maar het is helemaal vanuit zijn perspectief geschreven, en ook heel gaaf gedaan. Hij lijkt soms ook wel autistisch – niet slecht bedoeld – omdat hij met een hele volwassen, droge manier over dingen denkt. Het is ook erg mooi.’
Even bleef het stil.
‘Hoe heet de jongen?’
‘Oskar.’
‘Mooie naam.’
Ik keek Harry met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Vind je?’
Harry lachte. ‘Ja, hoor. Waarom niet?’
Ik schudde alleen mijn hoofd.
‘Wil je me een stukje voorlezen?’ vroeg Harry toen. Ik draaide mijn hoofd weer naar hem toe, en glimlachte. ‘Wat?’
‘Wil je een stuk voorlezen? Je favoriete stuk, of de eerste bladzijde, of zo. Ik weet niet.’
Even keek ik Harry aan, voordat ik bedachtzaam knikte. ‘Oké.’
Harry keek toe hoe ik uit bed klom en het boek uit de kast haalde. Toen ik weer naast hem kwam liggen trok hij de dekens over ons heen.
'Ik begin gewoon bij het begin, goed? Dan is het voor jou ook beter te begrijpen.'
'Prima. Wat jij wilt.'

Krijg nou wat...
Wat dacht je van een waterketel? Bijvoorbeeld eentje met een tuit die open- en dichtgaat zodra het water begint te koken, als een soort mond, en die leuke wijsjes kan fluiten, of Shakespeare kan citeren, of waarmee ik de slappe lach kan krijgen? Ik zou ook een waterketel kunnen uitvinden die voorleest met papa’s stem, zodat ik erbij in slaap kan vallen, of een aantal ketels die het refrein van ‘Yellow Submarine’ zingen, een nummer van The Beatles, die ik geweldig vind, want insectenkunde is een van mijn
raisons d’être, dat is een Franse uitdrukking die ik ken. Wat ook leuk zou zijn is om mijn anus te leren woordjes te zeggen als ik winden laat. Als ik extreem grappig uit de hoek wil komen, zou ik hem moeten leren om elke keer dat ik een verschrikkelijke harde scheet laat ‘Was ik niet!’ te zeggen. En als ik in de Spiegelzaal, die zich in Versailles bevindt, en dat ligt weer buiten Parijs, en Parijs ligt weer in Frankrijk, een verschrikkelijke harde scheet zou laten, moet mijn anus natuurlijk zeggen: ‘Ce n’était pas moi!
Of kleine microfoontjes? Stel dat iedereen een microfoontje inslikt waarmee het kloppen van het hart wordt versterkt en dat je dat dan hoort uit kleine luidsprekertjes die in je zak van je overall kan stoppen. En als je ’s avonds op je skateboard door de straat rijdt, hoor je iedereens hartslag, en iedereen hoort die van jou, ongeveer als sonar. Er is wel iets bizars, ik vraag me namelijk af of alle harten precies tegelijk zouden gaan kloppen, net zoals vrouwen in één huis die op dezelfde dag ongesteld worden, dat weet ik toevallig, maar eigenlijk wil ik dat niet weten. Het lijkt me in ieder geval heel maf. Alleen de ziekenhuisafdeling waar baby’s worden geboren zou klinken als een kristallen kroonluchter in een woonboot, omdat de baby’s nog geen tijd hebben gehad hun hartslag op elkaar af te stemmen. En bij de eindstreep van de marathon in New York City zou het als oorlog klinken.
En hoe vaak overkomt het je niet dat je er razendsnel vandoor wilt, alleen hebben mensen geen vleugels, nog niet althans, dus zat ik te denken aan een hemd van vogelzaad.
Enfin.


Ik hoorde Harry zacht naast me lachen, wat me onderbrak uit mijn geconcentreerde voorlezing, en ik keek dan ook verstoord naast me. ‘Wat?’
Harry schudde mijn hoofd. ‘O, niets, hoor. Gewoon het horen hoe je voorleest, en het horen hoe die Oskar denkt. Wat een genie.’ Ik glimlachte. ‘Ja, klopt. Hij denkt veel na en weet ook veel.’ Ik keek naar Harry’s gezicht. Hij was dichtbij. ‘Net zoals jij.’
Harry schudde glimlachend zijn hoofd, maar ik zag hem blozen. ‘Ik ben geen genie, Abs.’
‘Maar je denkt wel veel na over dingen. En je bent ook erg wijs. Niet gaan ontkennen, Harry! Neem mijn compliment eens aan.’
‘Oké, oké,’ he chuckled, terwijl hij zich op zijn rug draaide – hij had tijdens het lezen ten slotte op zijn zij gelegen om me aan te kunnen kijken – en zijn gezicht van me afschermde.
‘Harry.’
Ik ging overeind zitten en pakte zijn gezicht beet. Draaide zijn gezicht naar me toe en zei streng, terwijl ik zijn brandende blik – wat hij onbewust zond – probeerde te negeren: ‘Je bent een mooi, goed en wijs persoon, die bij veel situaties raad weet – alleen niet altijd bij je eigen. Maar je bent wel gaaf.’
‘Wel gaaf,’ herhaalde Harry geamuseerd. Ik glimlachte en haalde mijn schouders op. ‘Wel gaaf, ja.’
Harry legde een hand in mijn nek, trok me naar beneden en drukte zijn mond tegen de mijne.


m'n kwijlende kat wil per se op mn schoot zitten dus activeren duurde wat langer haha sorry;
ik had eigenlijk al heel wat geschreven maar ik vond t helemaal niks dus ben opnieuw begonnen :') en ben daar ook blij om??
ik moet trouwens voor mediakunde een soort 'blog' bijhouden... vreselijk stom want de onderwerpen per post mag ik niet zelf bepalen :/
MAAR! zouden jullie de facebook page willen liken/blog willen lezen/twitter willen volgen?:Dyes, my identity will be revealed entirely... oops...
op verzoek via pb stuur ik jullie de links:)<3

fijne nacht <3 xxx

Reacties (11)

  • Subdivisions

    Ahw wat schattig (:
    Stuur mij ook maar de link door (:
    -x

    4 jaar geleden
  • Fermer

    Jezus, ik blijf me verbazen over het feit dat jij zo goed kan schrijven! Moet je echt wat mee gaan doen later. Ik vind Abs en Harry ook zo lief en schattig samen. Ze hebben wat sulligs over zich wat ik echt begin te waarderen.

    Oh en ik had je een pb gestuurd over je blog, maar ik drukte de pagina weg op het moment dat hij het verstuurde, dus weet niet of ie verzonden is.:)

    stiekem wacht ik gewoon op het moment dat ze de grenzen over gaan. If you know what I mean.(cool)

    4 jaar geleden
  • Mylintis

    Mooi geschreven! Ondanks die kwijlende kat. :')

    4 jaar geleden
  • AllDayDreams

    Wel gaaf

    Niet enkel Harry is wel gaaf...
    Dit verhaal is ook wel gaaf!
    Prachtig geschreven
    Xx

    4 jaar geleden
  • huglikehoran

    Goed gezien Abs, Harry is inderdaad wel gaaf

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen