Foto bij heaven ~12~

Jay van Treisen

"Please, fasten your seatbelts we are going to land. Thank you for flying with us and goodday." klinkt een stewardess door het vliegtuig. Ik lach naar Kaylee en klik mijn gordel om. Ik leg mijn hand op de leuning tussen ons waarna Kaylee de hare er in legt en onze vingers verstrengeld. "We zijn er!" Ik word met de minuut vrolijker. Op het vliegveld zo'n vijfentwintig uur geleden heb ik toch wel even gehuild. Wat Best speciaal is omdat ik nauwelijks of niet huil. Het besef dat je je vrienden en familie die je al zo lang kent een heel jaar niet zal zien komt hard aan als je opeens afscheid moet nemen.

Het afseid was daardoor ook bijna niet te doen. Kaylee en ik plofte in de stoeltjes waar ik meteen ben weg droomt bij de gedachte aan Australië, om maar niet aan enkele minuten ervoor te denken. Net voor ik langs de douane ging zag ik mijn ouders met de arm om elkaar heen geslagen staan zwaaien. Uit de ooghoek van mijn moeder zag ik een traan lopen waar ze toch doorheen probeerde te lachen. Ik zal dat beeld echt dit hele jaar onthouden. Langzaam daalt het vliegtuig en met een bonk komen we neer op de grond neer.

"We have hit the Australian ground!" Roep ik hard naar Kaylee, wat enkele rare blikken oplevert, en trek haar in een stevige knuffel. Het lampje dat de gordels los mogen springt aan en zo snel ik kan sta ik buiten. Zo snel gaat het niet vanwege de mensen die nog voor mij staan te treuzelen. Als we de aankomst hal in komen kijkt Kaylee om zich heen of ze haar oom of tante ergens ziet. Ik kijk ook om me heen en besef dat ik écht in Australië ben. Wauw dit is zo onwerkelijk. Alsof nu mijn wekker afgaat of mijn vader mijn kamer instormt, de deken van me aftrekt en zegt dat ik moet opstaan. Maar nee, dit is de echte waarheid. Ik schrik op uit mijn gedachten doordat Kaylee begint te lopen. Snel loop ik haar achterna voor ik haar kwijt raak in deze drukte.

"Lidia!" ze zwaait naar een vrouw van zo rond de veertig met een vriendelijk gezicht die vrolijk terug zwaait. "Kaylee, meisje! Hoe is het met je?!" Je kan duidelijk het accent horen, maar ze praat nog prima Nederlands. Ze geeft haar nichtje een knuffel en mij daarna ook een. "Hoe is het met je moeder en vader? en thuis, gaat alles nog goed?" Ze vraagt honderd uit naar Nederland, de familie, vrienden en de stad. Ook vraagt ze nog naar onze vlucht, waarna ze op haar beurt verteld over Australië. Ze woont hier nu al vijftien jaar met haar man en achtentwintig(!) paarden. Ze somt alle namen op, maar ik weet er nu nog maar twee. Al snel rijden we hun erf op en zie ik een mooie, grote, moderne boerderij met de stallen en een heel groot stuk bos erachter. Wauw, hier kan ik prima een jaar blijven....

Reacties (3)

  • TomlinsonL

    Jeeezzzz stuur mij daar eens ff heen aussieland kuch kuch 5sos dus en paarden zijn mijn leven!!!

    5 jaar geleden
  • Fermosa

    het geeft niet dat het zo lang duurde. snel verder!

    5 jaar geleden
  • AngelicPower

    snel verder!!(flower)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here