Foto bij ~ Sixteen ~




~ I'll see you with your laughter lines. ~

“Hey! Jij bent Louise, nietwaar?” Ik draai me om en kijk wie me roept. Het is Ria die bij me komt lopen. Haar lippen vormen een vriendelijke glimlach.
“Ja, dat ben ik.” zeg ik eenmaal ze naast me is.
“Welke les heb je nu?”
“Biologie,” antwoord ik, het is mijn laatste lesuur van vandaag.
“Hmm”
“En jij?”.
“Kunst.” In een situatie zoals deze zou ik willen dat ik wat meer sociale vaardigheden had, gewoon om de conversatie gaande te houden.
Nate geeft een feest dit weekend,” zegt Ria.
“Je moet komen.” Voegt ze er nog aan toe.
“Ik weet het niet, ik ben niet zo’n feestbeest.” Ik lach nerveus en stop met wandelen wanneer we bij het lokaal komen, waar ik moet zijn.
“Komaan, Louise. We zouden echt graag hebben dat je erbij bent.” De bel gaat en Ria kijkt nog even over haar schouder. “Ik moet gaan. Ik hoop dat je er nog even over nadenkt?” Ze glimlacht nog een laatste keer en verdwijnt dan in de menigte.

Biologie interesseert mij helemaal niet, zoals gewoonlijk. Ik kijk de leerkracht aan met mijn hoofd op mijn handpalm. Een zucht ontsnapt uit mijn mond.

’Ik mis dat wel.’
‘Wat mis je?’
‘Ademen.’


“…De geologische mysteries van deze wereld houden wetenschappers van over de hele wereld al lang bezig. Kan iemand mij een voorbeeld geven van een geologisch onderzoek dat nog steeds onderzocht wordt?” Ik luister niet naar degene die antwoord geeft op mevrouw Monroe haar vraag. Ik denk aan Harry en aan wat hij van me wil. Zijn moordenaar vinden? Hoe ben ik in deze situatie terechtgekomen? Is het, het eigenlijk wel waard?
Ik herinner me nog de blik waarmee hij naar me keek toen ik zuchtte. Zijn koude ogen leken gevuld met verlangen. Hoe zou het voelen om iets zo simpel als ademen niet meer te kunnen?
Ik zal hem hoe dan ook helpen.
“Juffrouw Marx?” Ik kijk op naar mevrouw Monroe. Ze heeft één van haar wenkbrauwen opgetrokken.
“Kunt u de vraag herhalen?” vraag ik, enkele klasgenoten giechelen.
“Kun jij mij ook een voorbeeld geven van een geologisch mysterie dat nog steeds onderzocht wordt?” Ze kijkt me afwachtend aan. Ik knipper even met mijn ogen.
“De Marianen trog,” zeg ik en bedank mijn vader in mijn gedachten voor zijn domme geologische grappen. Mevrouw Monroe kijkt me verrast aan.
“Juist,” zegt ze, en gaat terug vooraan in de klas gaan staan.
"De Marianen trog is de diepste trog in de wereld, en…” Ik ga weer terug naar mijn gedachten tot het einde van de les.

Nadat de laatste bel gegaan is, ga ik meteen richting mijn auto. Ik denk intussen na over de uitnodiging van Ria. Zou ik gaan? Feestjes vind ik eigenlijk maar niets. Ik bedoel, er staan een hele hoop zweterige mensen dingen te doen die ze zelf soms helemaal niet in de hand hebben. Er kan van alles gebeuren op zo’n feest. De feestjes waar ik tot nu toe heen ben gegaan, waren niet leuk, dus verwacht ik van dit feest niet veel anders.

Ik sla de deur van mijn auto dicht. Ik laat mijn hoofd even tegen de leuning rusten en sluit mijn ogen.
“Mijn God, ik was vergeten hoe lang school wel niet duurde. Ik zit hier al ik-weet-niet-hoelang te wachten.” Met een ruk draai ik me naar achter waar het geluid vandaan komt. Harry lacht onschuldig naar me, alsof hij niet net verschenen is in mijn wagen.
“Je moet daar dringend mee stoppen.” Snauw ik als ik mijn hand over mijn snel kloppende hart leg.
“Het is té leuk,” zegt hij hoofdschuddend.
“Ik ben hier trouwens omdat ik je op de hoogte moet brengen van enkele dingen.” vervolgt Harry.


Helloo!

Heel erg bedankt voor de kudo die ik kreeg op het vorige hoofdstukje! Ik was heel erg blij om te zien dat er nog mensen zijn die dit verhaal willen blijven volgen na een veel te lange pauze!

Laat zeker ook een reactie achter.
Let me know what you think!


Warme groetjes Translator

Reacties (2)

  • Manonxxx

    Ja vind het nog steeds een boeiend verhaal hihi

    1 jaar geleden
  • Hemmotionz

    ZALIGE KERST! Kerstkaartje komt later;)ly

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen