"Tot vanavond mam!" Met deze woorden sloeg Alex de deur dicht en klom op zijn fiets. Het was de standaardzin die hij elke schooldag weer vrolijk riep, ookal kwam er nooit antwoord. Zijn moeder zat weer op de computer, haar leven. Het verbaasde hem dat ze ooit met een man getrouwd was en niet met een van die stukken elektronica die ze altijd bij zich had. Het was haar hobby en haar werk, zelf zou hij nooit begrijpen waarom. Alex fietste de straat uit, zijn haren wapperend in de wind. Geef mij maar een fiets, dacht hij bij zichzelf. Met verbazingwekkende snelheden raasde hij door de bochten, tot ergernis van vele geschrokken voetgangers en toeterende auto's. Zijn fiets had al zijn beste dagen achter zich liggen, maar dat weerhield Alex er niet van om zijn fiets tot het uiterste te drijven. Het was ongeveer 5 kilometer naar school, in een kwartiertje zou hij aankomen. Op school zou hij natuurlijk weer de hele tijd moeten stil zitten, maar dit kwartier was van hem. Hij zwaaide naar de oude man die hij iedere ochtend aan hetzelfde raam zag zitten. De man zwaaide glimlachend terug en schreeuwde aanmoedigingen door het raam. Alex voelde zich de koning te rijk. De fietstocht was al weer veel te vroeg voorbij en met een zucht stapte hij van zijn fiets voor de schoolpoort. Maar hij besloot dat niets zijn goede humeur kon bederven, zelfs die oersaaie leerkrachten niet. Dit denkende liep hij al fluitend naar de fietsenstalling. Hij parkeerde en sloot zijn fiets en draaide zich om. "Wie we daar hebben! Als dat Klungelsmurf niet is!" Het was Freddy, die had hem de naam Klungelsmurf gegeven omdat hij altijd zo onhandig en vergeetachtig was. En natuurlijk omdat hij niet van de grootste was... Freddy zelf was behoorlijk groot voor zijn leeftijd, en hij was ook nog twee jaar ouder dan Alex, die 14 was. Hij was anders dan de andere pestkoppen, die altijd een groepje 'vrienden' nodig hadden om iemand te vernederen. Freddy loste zijn zaakjes graag zelf op, niemand mocht hem, maar hij was de man om je vuile zaakjes op te lossen. "Als dat de grote boze Gargamel niet is!" Een nieuwe eerstejaars die net de fietsenstalling binnenkwam, moest giechelen. Een blik van Gargamel legde haar het zwijgen op. Alex had medelijden met haar, want Freddy liet zich niet bespotten. Hij zou haar nog aanpakken, maar pas nadat hij hier klaar was. Zoals ik al zei was hij anders dan de meesten van zijn soort. Hij had het geduld en de hersenen om zijn zaakjes op te lossen. Maar hij had helemaal geen gevoel voor humor, misschien had hij daarom ook geen vrienden. Hij greep Alex bij zijn kraag en trok hard aan zijn haar. "Gargamel komt je vangen kleine smurf." Twee koppen groter torende hij boven hem uit. Ondanks de pijn moest Alex bijna lachen omdat dit net echt een scène uit de smurfen leek. Maar een nieuwe ruk aan zijn haar liet hem bijna schreeuwen, ware het niet dat Gargamel een homp gras en aarde in zijn mond propte. "Spoel je mond maar kleine dwerg, dan ben je de volgende keer misschien wat vriendelijker." Hij liet Alex los en wandelde met stevige tred weg. Hij wist je telkens weer pijn te doen zonder dat iemand anders het zou merken. Alex spuugde de vieze boel uit en kokhalsde even. Het zag ernaar uit dat zijn goede humeur toch weer verdwenen was. Het meisje stond nog steeds in de stalling, nu met haar handen voor haar mond. Ze wilde net wat zeggen, maar Alex legde haar met een handgebaar het zwijgen op. Ze keek hem bezorgd aan. Ze leek een vriendelijk meisje, en daarom moest Alex hard zijn. Hij keek haar kil aan. "Als je verstandig bent, laat je Freddy met rust, het was niet verstandig hem uit te lachen. En je laat mij het best ook met rust, om problemen te voorkomen." Een grijns trok over haar gezicht. "Dan ken je mij nog niet goed, Klungelsmurf." En toen stapte ze weg. Alex keek haar verbaasd na en krabde door zijn warrige haar. Hij moest echt nog wat aan zijn kille blik werken. Met zijn warrige haar, vrolijke gezicht en geringe lengte werd je ook nooit serieus genomen. De bel klonk en met een zucht liep hij de fietsenstalling uit. Hij verlangde naar de avond. Hij was nooit een groot licht geweest, en daar zou de school ook niets aan veranderen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen