Foto bij Ehriänae • 004

Ehriänae was niet lang bij het avondmaal gebleven. Zodra het eerste eten werd rondgeslingerd, excuseerde ze zich tegenover haar tafelgenoten en begaf ze zich naar buiten.
Er woei een zachte bries die een zoete aroma met zich mee bracht. Zachtjes begon Ehriänae te zingen, terwijl ze blootsvoets onder het maanlicht de trappen afdaalde.
Ze hield van de nacht. Er waren niet veel elfen die het wisten, maar de meeste nachten verliet ze haar woning om aan het glanzende meer te zitten en naar de twinkelende sterren te kijken.
Ze voelde zich nietig onder de hemelkoepel, waardoor het leek alsof het verdriet en de last die ze droeg er even niet toedeed. Soms liet ze zich ertoe verleiden om terug te denken aan vervlogen tijden, waarin ze het geluk nog met haar vingers had kunnen omsluiten. Geluk dat zo fragiel was gebleken dat het tot driemaal toe uit elkaar was gespat als een glazen bol die met een smidshamer aan stukken werd geslagen. Ze kon er niets aan doen dat ze het als een persoonlijk falen beschouwde, ook al waren er dingen gebeurd waar zij absoluut niet de hand in had gehad. Misschien wel de grootste misstap die ze had begaan.
Haar zucht vermengde zich met de wind en dreef de donkere nacht in, terwijl Ehriänae haar plaatsje aan de oever had genomen en in het riet neer zakte. Haar gedachten lieten haar herinneringen even met rust en ze dacht aan de dwergen die Mithrandir naar Imladris had gebracht. Ze wist niet of het wijs was om de draak uit zijn slaap te wekken, maar de Istari had wel gelijk. Anderen zouden hun oog eveneens op de Eenzame Berg laten vallen. Wellicht was het verstandig dat de dwergen ernaar terugkeerden. Ehriänae wist als geen ander hoe de dwergen zich voelden. Haar stad was ook onder de voet gelopen en voor altijd in de vergetelheid geraakt. Als de dwergen hun thuis voor zo’n lot konden behoeden, moesten ze daar zeker voor vechten.
Iets wat Ehriänae niet had gedaan. Een beslissing die haar nog steeds achtervolgde en haar vervulde met meer spijt dan goed was voor één ziel.

Ehriänae keek over haar schouder toen ze voetstappen hoorde, al was het de geur van tabak die haar als eerste bereikte.
‘Ik dacht al dat ik je hier zou kunnen vinden,’ zei Mithrandir.
Met zijn staf drukte hij wat riet plat, waarna hij zich steunend door zijn oude ledematen liet zakken. Hoewel Ehriänae deze wereld langer bewandelde dan de man die haar gezelschap hield, kende haar lichaam geen vergankelijkheid.
‘Ik vind het knap dat je het bij die luidruchtige wezens uithoudt,’ bekende ze toen de Istari het zich gemakkelijk had gemaakt.
Mithrandir haalde zijn schouders op en blies een volmaakte cirkel rook.
‘Ik heb me wel eens in slechter gezelschap bevonden. Ze zijn dan wel niet zo welgemanierd, maar ze zijn blijmoedig en eerlijk van hart.’
Ehriänae keek naar het water dat zachtjes tegen de oever klotste. Zij was ongetwijfeld minder gewild gezelschap.
‘Ik weet dat je zeer slecht op dwergen gesteld bent,’ sprak Mithrandir. ‘Maar ik geloof… ik geloof dat ik het juiste doe.’
De elf keek even opzij. ‘De dwergen die destijds mijn leven voorgoed veranderden, zullen zij zich niet eens herinneren. Het is niet aan mij om je missie goed of af te keuren, maar ik deel de angst dat andere, nog ongewenstere wezens zich naar de berg zullen begeven.’
‘Uw woorden voeden desalniettemin mijn wens om dit door te zetten.’
Ehriänae liet haar vingers langs een van de rietpluimen glijden. ‘Het is al te laat om het af te blazen. U hebt het verlangen in hun harten aangewakkerd en niets zal hen meer van hun voornemen kunnen afbrengen. Hoop doet leven en deze dwergen hebben zich al lang verloren gevoeld,’ zo sprak ze uit ervaring.

Reacties (3)

  • Vega

    Ze hield van de nacht.
    Coool ik ook

    6 jaar geleden
  • Gisborne

    Oeh, nu ben ik benieuwd naar wat er met haar stad gebeurd was... Als in, door wie het onder de voet is gelopen en waarom en zo ^^
    Snel verder! <33333

    6 jaar geleden
  • Rhovaneth

    Mooi stukje!! Plz snel verder?(flower)

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen