Chapter 48

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 2 jaar geleden
Geactiveerd op: 2 jaar geleden

Foto bij Chapter 48

breed | medium | small

‘Harry wordt de jongste leraar ooit.’ Ik leun achterover in mijn stoel. ‘George toch, ze weet niet eens waar je het over hebt.’ Fred schudt afkeurend zijn hoofd. ‘Wij worden geheime meesters in de toverkunst. Harry gaat ons achter Ombers rug om les geven in toveren. Je mag natuurlijk ook komen als je beter wordt.’ ‘Wanneer je beter wordt.’ Verbeterd Fred mij. ‘Wanneer.’ Er klinkt getik op het raam. Hetzelfde getik als een maand geleden. Ik sta haastig op en open het raam om het kleine briefje te pakken. ‘Wat staat er?!’ Mijn handen trillen. ‘Ze zijn aan de rand.’ Fred staat op en loopt naar mij toe. ‘Aan de rand waarvan?’ ‘Aan de rand van het schoolterrein. Ze zijn in het verboden bos en willen dat we ze bij zonsondergang ophalen.’ ‘We moeten naar Perkamentus, nu!’

‘We kunnen haar nog redden!’ Perkamentus gaat rechter overeind zitten. ‘Jullie hebben mijn aandacht.’ ‘Wij weten geen oplossing, maar andere weerwolven misschien wel.’ Er ontstaat een diepe frons op Perkamentus’ gezicht en hij drukt zijn vingertoppen tegen elkaar. ‘Dat kan erg gevaarlijk zijn. Weerwolven hebben vaak een eigenzinnige manier van denken.’ ‘Nola kent een betrouwbare weerwolf.’ Zegt Fred snel. ‘Mevrouw Wood is op het moment niet echt in staat contact op te nemen met een weerwolf.’ Ik leg het briefje op het bureau. ‘Daarom hebben wij dat gedaan.’ We kijken zenuwachtig hoe het schoolhoofd aandachtig de twee zinnen een aantal keren leest. ‘Als er docenten achter komen dat jullie weerwolven de school in hebben gelaten, kan dat voor fatale gevolgen zorgen.’ We kijken hem verward aan. ‘Professor, we moeten-’ ‘Jullie luisteren niet. Als er bepaalde docenten achter komen dat jullie weerwolven de school in hebben gelaten, zal dat fatale gevolgen hebben.’ Fred en ik wisselen een korte blik. ‘Áls ze erachter komen.’ Er ontstaat een glimlach op zijn gezicht en hij gooit het briefje in het vuur. ‘Ik moet maar eens naar de grote zaal, het is al laat.’

Het is bijna zonsondergang wanneer we het bos in komen. We gingen meteen naar de leerlingenkamer toen we van Perkamentus kwamen. Hermelien en Angelique staan op twee punten op de uitkijk om ervoor te zorgen dat we niet gesnapt worden. ‘Er stond niet in waar in het bos, toch?’ Ik schudt mijn hoofd. ‘Nee, gewoon in het bos.’ ‘Hoe moeten we ze dan vinden?’ ‘Niet.’ ‘Inderdaad, wij zijn niet zo dom om onze precieze locatie vertellen. Zoals jullie weten zijn weerwolven deze dagen niet zo populair.’ Twee paar groene lichtgevende ogen kijken ons aan. De gestaltes stappen naar voren en ik herken Tarik… en Irates. Ik stap boos naar voren, maar George houdt mij snel tegen. ‘Wat doet hij hier?!’ Irates rolt met zijn ogen. ‘Misschien wel de sterkste she wolf ooit redden.’ Tarik recht zijn rug. ‘Irates is ouder dan mij. Ik weet niet hoe iemand gerezen moet worden van Lethuria Vulpina en vertrouw me Irates is op het moment de meest betrouwbare weerwolf uit de pack die het antwoord weet.’ ‘We moeten gaan, George.’ Ik kijk Irates doordringend aan. ‘Als je haar probeert mee te nemen-’ ‘Ik ben hier alleen om te helpen.’ Ik draai me om en loop voor de rest uit richting het kasteel.

‘Wanneer is ze precies vergiftigd?’ We haasten ons de gang in naar de ziekenzaal. ‘Anderhalve maand geleden.’ De grote deur komt al in zicht. Tarik kijkt bezorgt naar Irates. ‘Dan had ze al dood moeten zijn.’ Irates schudt zijn hoofd. ‘Nola is sterk, sterker dan ons.’ Ik kijk naar buiten. ‘Jullie beseffen dat het een volle maan is? Jullie kunnen ieder moment transformeren.’ Irates grijnst. ‘Bang voor de grote boze wolf?’ ‘Bang dat de wolf mijn vriendin vermoordt, ja.’ We stoppen bij de ingang van de ziekenzaal. ‘De volle maan gaat haar redding zijn.’ Fred opent de deur. ‘Hoezo?’ ‘Het is een grote strijd om macht.’ We zien meteen dat de transformatiepogingen bij Nola al in volle gang zijn. Botten maken een krakend geluid, steken uit en verdwijnen dan weer. We rennen naar het bed toe. Tarik strijkt de haren uit Nola’s gezicht. ‘Gaat ze transformeren?’ Irates schudt zijn hoofd. ‘Dat kan ze niet. Hoor je haar hartslag?’ Tarik knikt. Fred zucht gefrustreerd. ‘Wat is er met haar hartslag?’ ‘Hij is heel erg onregelmatig. Steeds als haar botten breken, stopt hij even.’ Zweetdruppeltjes lopen inmiddels over Tariks voorhoofd. ‘Irates, ik kan de transformatie niet veel langer uitstellen.’ Irates kijkt ons aan. ‘Jullie moeten gaan.’ Fred en ik schudden ons hoofd. ‘Niet tot we weten wat je met haar gaat doen.’ ‘Dat kan ik jullie niet vertellen.’ ‘Waarom niet?’ Hij wijst boos naar Nola. ‘Daarom niet! Ze gebruiken deze manier, omdat ze denken dat er geen medicijn voor is, geen oplossing. Zodra ze weten dat wij de oplossing hebben, komen er gevaarlijkere dingen!’ Tarik zakt door zijn benen. ‘Jullie moeten ons vertrouwen!’ Fred pakt mijn arm vast. ‘Dit is de enige oplossing. Als we nu niet doen is ze dood bij zonsopgang.’ Ik kijk naar Nola en knik dan langzaam. ‘We wachten buiten de ziekenzaal.’

Tarik POV
Zodra de deur van de ziekenzaal achter de tweeling dichtvalt, draait Irates zich naar Nola. Ik trek mezelf moeizaam overeind. ‘Snel, help mee.’ Hij begint haastig de knopen van Nola’s pyjama los te maken. ‘Irates, dat zij niet mogen weten wat je gaat doen, betekend niet dat ik het ook niet hoef te weten.’ ‘Geen zorgen, ik weet wat ik doe.’ Hij klemt zijn kaken op elkaar. Ik weet dat hij zelf ook moeite heeft met het uitstellen. Ik zucht en help Irates dan mee. ‘Oke, let op, neefje.’ Hij haalt een zakmes tevoorschijn. ‘Ho ho ho ho.’ Ik pak zijn pols. ‘Vertel het eerst, voor je het doet.’ Irates rolt met zijn ogen. ‘Het gif dood weerwolven en de weerwolf neemt het lichaam waar hij in zit met zich mee het graf in. Ik haal eerst het gif uit haar lichaam. De weerwolf kunnen we niet meer redden, maar we kunnen haar wel een nieuwe geven.’ Ik frons. ‘Wat?’ ‘We gaan haar opnieuw bijten.’ Ik schud mijn hoofd. ‘Dat overleefd ze nooit.’ ‘Jawel, het is Nola. Waarom denk je dat ik haar perse wil als alpha?’ Hij schuift de pyjamajas van haar schouders. ‘Maar ze gaat er een hoop nodig hebben.’ ‘Een hoop wat?’ ‘Beten.’

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit hoofdstuk.



Details

32 (0 | 0)

12+

1046

251 (0)

Share