Ik wou een kleine stap vooruit zetten, maar Rhys stopte me door zijn arm voor mijn schouders te houden.
      'Niet bewegen.' fluisterde hij. Ik knikte, terwijl ik de greep om mijn boog verstevigde. Ik strekte alleen mijn nek uit om over de kist waar ik en Rhys achter verscholen zaten te kunnen kijken, en Will's blik te kunnen vinden, die de mijne nu ook net gevonden had.
      Zijn ogen gleden van de mijne naar die van Gabriël die als voorste van de groep opgesteld stond. Hij bekeek schichtig de soldaten die rond het gebouw patrouilleerden. Nadat hij ze allemaal voor minstens een minuut had bekeken hoe ze hun rondje liepen, deed hij zijn rugzak af en pakte er een cilinder uit dat hij op een handpistool draaide.
Een geluidsdemper.
      Hij keek Will, Rhys, Jon, en Kit aan die allemaal hun blik op hem gevestigd hadden, en maakte toen plots een impulsieve beweging waarbij hij opstond, richtte en één van de soldaten doodschoot. Hij dook gelijk weer naar beneden.
      Mijn adem stokte even in mijn keel toen er iemand was neergevallen door het schot dat Gabriël had gelost, maar daarna zuchtte ik de spanning van me af, sloot even mijn ogen, bevochtigde mijn lippen, en keek toen weer gefocust vooruit.
      Gabriël kwam een klein stukje omhoog om te kijken of iemand hem had gezien, maar dat bleek niet het geval dus hij seinde eerst naar Kit, die schuin voor mij achter een kist verstopt zat om zich een weg naar voren te werken, en dat deed hij. Toen Kit weer verscholen zat vonden Gabriël mijn ogen, en hij wenkte mij om ook verder richting het gebouw te lopen. Ik gaf Rhys een por en samen renden we zo snel als we konden vooruit, alleen ik dook naast Kit achter een kist, en Rhys ging Gabriël voorbij.
      Toen plots keek er een soldaat om, omdat hij ons had horen rennen, dacht ik. Maar we waren allemaal net snel genoeg weer onzichtbaar geworden achter de kisten die abnormaal handig voor ons waren geplaatst. De soldaat keek precies de kant op waar Gabriël verscholen zat, en ik was de enige die Gabriël nog kon aankijken zonder dat hij zich hoefde te bewegen. Hij knikte naar me.
      Oh god, hij knikte naar me. Hij verwachtte van mij dat ik hem uit zou schakelen.
      Adrenaline raasde door mijn lichaam terwijl ik heel voorzichtig een pijl uit de pijlkoker op mijn rug pakte en hem tegen mijn boog legde. Ik probeerde mezelf kalm te maken door te zuchten, waarna ik plots Kit's hand op mijn zij voelde. Ik draaide mijn hoofd naar hem om, en hij gaf me een geruststellend knikje waarna hij me een klopje op mijn zij gaf met de hand die hij daar daarnet nog op had gelegd, en ik me weer terug omdraaide.
      Het gebeurde automatisch. Ik kwam met een ruk overeind en spande mijn boog, wat een beetje geluid maakte waardoor de soldaat omdraaide, en naar zijn pistool reikte, maar mijn pijl plantte zich tussen zijn ogen voordat hij iets kon doen. Meteen dook ik weer naar beneden.
      Esma, je hebt zojuist iemand vermoord. vertelde mijn geweten mezelf, maar door de adrenaline in mijn lijf luisterde mijn hoofd er niet naar en negeerde het feit dat ik iemands leven had genomen totaal, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
      Enkel voor een moment was ik even duizelig, maar na een paar keer met mijn ogen te knipperen kon ik weer helder zien, en ik zag dat Gabriël oogcontact met mij zocht. Hij keek me goedkeurend aan... Dat was wel de eerste keer dat ik dat had meegemaakt. Ik knikte terug als een gebaar van 'geen dank'.
Er was nog maar één soldaat over, en Will kwam als achterste van de groep tevoorschijn, en schakelde hem uit met een ongedempt machinegeweer. Dat had vast iemand gehoord.
      Meteen kwam iedereen in beweging, en we baanden ons allemaal een weg vooruit, iedereen met een pistool of geweer in de aanslag -behalve Tom dan natuurlijk, die volgde Jon op de voet-, ik met mijn boog.
      Toen was het moment daar, we moesten de hoek van het gebouw om, een gevaarlijke hoek, we konden totaal niet zien wie zich aan de andere kant bevond. Zoals gepland ging Gabriël weer voorop. Ze drukten zichzelf allemaal tegen het stukje muur dat aan de hoek vooraf ging, terwijl ik op afstand van de muur met mijn boog gespannen bleef staan. Gabriël keek voorzichtig om het hoekje. Niemand, blijkbaar.
      Hij seinde de rest om hen te volgen de hoek om, terwijl ik opnieuw besloot als laatste te volgen.
      Toen hoorde ik plotseling twee schoten, vlak achter elkaar, maar niet met een automatisch vuurwapen. Eerst hoorde ik Gabriël schreeuwen, daarna Will.
      Zonder erbij na te denken rende ik terug naar het veld met kisten, en ging zo snel mogelijk als ik kon -waardoor ik een sliding maakte- achter een kist naar de grond.
      'Laat jullie wapens vallen en houd jullie handen in de lucht!' hoorde ik iemand eng hard en agressief schreeuwen.
      'Oké, oké! Niet schieten!' hoorde ik Jon terug roepen. Ze hadden ze in leven gelaten? Zouden ze hen gevangen nemen?
      Ik kon vanuit hier niets zien, maar hoorde hoe ze al hun wapens neergooiden en ik zag daarna mensen van het dak af springen.
      Will en Gabriël schreeuwen van pijn toen ze naar binnen werden gesleurd en ik hoorde Tom huilen.
      Zouden ze denken dat ik ze kon bevrijden? Wat doet het ertoe, ik kon niet anders.
      Ik was de enige die niet was gezien. Het kwam nu op mij aan.

Reacties (3)

  • Gisborne

    Spannend! O:
    Snel verder! <3333

    4 jaar geleden
  • Heronwhale

    Noooooooooo laat esma ze redden. Nee schrijf verder! Laat me zo niet achter(huil)

    4 jaar geleden
  • xxJennyxx

    Laat ze niks gebeuren en laat esma ze redden!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen