Foto bij ~ Eighteen ~

Louise Marx POV

~ ashen faces in cold breeze, ~

“Ik moest maar eens naar huis gaan,” zeg ik en werp een blik op mijn horloge.
“Ja, je vader is al thuis.” Verbaasd kijk ik de jongen aan.
“Hoe weet jij dat?”
“Hij had het erover aan de telefoon vanmorgen, wanneer ik in je auto ging zitten.”
“Weet je dat het heel eng is. Je bent gewoon in mijn auto geslopen en je hebt de hele dag hier gezeten tot ik klaar was.” zeg ik met een lach op mijn lippen.
“Eng,” herhaalt hij, een duivelse lach komt op zijn gezicht. “Nee, eng is wat ik in gedachten had voor Halloween.”
“Oh?” zeg ik en kijk hem verwondert aan.
“Ja, ik was van plan om wat bloed op je muren te smeren en misschien zelfs een echt hart op je kussen te leggen. Eventueel zou ik je ook wakker kunnen maken door hartverscheurend te schreeuwen.” Eén van mijn wenkbrauwen schiet de hoogte in.
“Grapje,” zegt hij en grinnikt even. “Je weet toch wel dat geesten ook grapjes kunnen maken?” Ik haal even mijn neus op en start de wagen.
“Shitty jokes.” Harry lacht en leunt weer naar achter, wanneer ik begin te rijden.

Harry praat bijna de hele weg over het feit dat hij niet verplicht is om zijn gordel aan te doen in de auto. Ik heb hem na een eindje afgekapt en heb hem vertelt dat hij een irritante geest is.
Ik stop de auto op de oprit en draai me naar Harry.
“Je zou beter uitstappen voordat mijn vader je ziet.” Vertel ik hem. Hij kijkt me voor een moment aan, zijn groene ogen bekijken mijn gezicht. “Waarom heb je mij gekozen om je te helpen?” vraag ik plots uit het niets. “Uit iedereen die hier woont en uit iedereen die je kende wanneer je nog leefde, waarom zou je dit aan mij vragen.” Hij gaat over zijn lippen met zijn tong en komt wat dichter naar me toe. Hij neemt mijn arm en schuift mijn mouw wat omhoog. Hij gaat met zijn koude vinger over de littekens die aan het verdwijnen zijn. Rillingen lopen over mijn rug. Hij weet het? Hoe weet hij dit?
“Jij bent door een hel gegaan, meer dan wie dan ook hier in deze stad, meer dan wie ik ooit gekend heb,” zegt hij met een hese stem. Mijn mond staat wat open. Hij weet van mijn littekens, hij weet waarom ik naar hier verhuisd ben. Maar hoe?
Hij verwijdert zijn vingers van mijn arm en doet mijn mouw weer naar beneden. Hij lacht nog even naar mij waarna hij uit de auto stapt.
“Ik kom je gauw weer opzoeken.” Zegt hij nog voor hij de deur dichtdoet.

“Jij bent laat thuis.” Zegt mijn vader als ik de keuken binnenwandel. Ik haal mijn schouders en loop langs hem heen.
“Een uitleg zou welgekomen zijn.”
“Het is nog maar vijf uur, pap.” Grom ik en kijk hem aan.
“Je gedraagt je alsof je net om drie uur ’s nachts met je dronken kop binnenkomt.” Hij trekt zijn wenkbrauw op. “Was het een zware dag?” Een diepe zucht verlaat mijn lippen en verraad het antwoord al.
“Ja.” Mijn vader kijkt me even aan met zijn armen gekruist over zijn borst. Ik neem een appel uit de schaal en vertrek uit de keuken.

Ik gooi mijn schooltas op mijn bed en trek mijn mouwen op. Ik ga op de rand van mijn bed zitten en kijk naar de littekens. Je kunt ze bijna niet meer zien tenzij je er erg op let. Ik heb mezelf niet meer gesneden sinds enkele maanden. Ik raak ze zachtjes aan. Ik haat ze.
En ik haat het dat Harry ervan weet.

Heey,

Laat zeker weten hoe je het verhaal vindt en wat je in de toekomst nog ziet gebeuren in dit verhaal!

Greetz Translator

Reacties (1)

  • StylesNicole

    Ahh, Harry reageerde juist zo lief op haar sneeën!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen