Foto bij Touch me

Ella Henderson - Beautifully Unfinished (in ieder geval nadat "Charlie gaat slapen")

Die avond verliep goed. We hadden gepraat over luchtige dingen, zoals de populaire films van dat moment, of de vele concerten waar Harry nog langs was geweest en hoe hij wilde dat ik de volgende keer mee zou gaan, maar ook over serieuzere onderwerpen. Over Charlie, Tristan, en over hoe ze nou waren. Vervolgens grappen die volgden over welke goede en slechte eigenschappen nou van wie waren. Harry beweerde dat Charlie's drang om anderen blij te willen maken van hem kwam, maar ik protesteerde luid. Vond toen later dat Tristan's eigenschap om zijn eigen wil te benadrukken van Harry kwam, en kreeg toen een kussen naar mijn hoofd.
Kortom, het was zeer amusant.

Die nacht sliep ik ook zonder problemen. Wel in Harry's bed, met hem, ja, maar deze keer niet zo dichtbij elkaar. Ik vond het niet erg. Het was ook wel eens fijn om met afstand te slapen. Ik sliep dan ook gewoon prima, want het gevoel en het idee van zijn aanwezige lichaam vlakbij de mijne, werkte al goed.
Die ochtend was die echter weg. Toen ik wakker werd fronste ik dan ook verbaasd, bijna verontwaardigd. In de keuken was hij niet, hoorde ik, want er was geen geklingel van pannen te horen - dat deed hij altijd expres om me vooral duidelijk te maken dat hij toch echt aan het koken was en ik hem maar dankbaar moest zijn.
Ik gleed uit bed, stapte in mijn sloffen en trok een trui over mijn hoofd - dezelfde van Harry die ik gisteravond ook had gedragen.
Eenmaal beneden werden mijn vermoedens bevestigd. Geen spoor van Harry. 'Harry?' Ongemakkelijk sloeg ik mijn armen over elkaar.
Pas toen ik verder de keuken inliep zag ik het briefje op het kookeiland. Ik schuifelde ernaartoe en boog me eroverheen.

Good morning, sweetheart,

I hope you slept well. I think you did, though, if I did actually hear you snoring that loud like I did last night.
That was a joke.

I'm very sorry I'm not with you anymore, but as you know my working schedule has been rather busy these weeks. It will even continue to be like this, but don't worry, I will take every chance to get back to you. Until then, take good care of yourself and make sure you love Charlie to nuts. And tell him I do, too.

I wil also work on the trial for T with the new lawyer. I think, but mostly hope, that this will be the good one. The good chance things will work out, you know. So I hope you're not wrong.

Also,
I just wanted to say I'm very glad you came back into my life. I know I haven't said that a lot to you (or maybe I actually did), but I just wanted you to know. I'm glad that you're back, AND with such a glorious presence as Charlie is. He's fantastic.
I know it can be weird between us, like it was in the beginning especially, but I believe we can figure it out. For example, deciding whether we can be love birds or if we're better off to be just friends. I'm not really hoping for the last, to be honest. I like you, and how you are. I'd love to tell you that every day, and it'd be really weird to say it as a friend. Because, you know, I don't mean it that way.

To conclude - Good morning, I'm sorry, take care of yourself and Charlie, I'll work on Tristan and all, and I really like you.

And yes, I took the time to write this. Shut up. I woke up too early.

See you soon, amazeballs .xx


Ik sloeg een hand voor mijn mond, niet om mijn opkomende glimlach te verbergen, maar omdat ik zo verbaasd was hoe oprecht en lief zijn briefje leek te zijn. Het was niet netjes geschreven, integendeel, zijn normaal al kriebelige handschrift was hier alleen maar erger. Misschien had hij haast, maar had hij alsnog dit willen schrijven. Ik glimlachte breder.

Eind die middag waren er net een paar uur verstreken waar ik ze in een kamer had gespendeerd waarvan in dacht dat het Harry's 'werkkamer' was. Waar hij dan aan zou moeten werken, wist ik niet, want voor het zingen ging hij naar de studio in Londen.
Terwijl ik daar zat achter het eikenhouten bureau, met mijn laptop voor me en een stapel papieren daarnaast, schrijvend, en schrijvend, voelde het stiekem een beetje als mijn plekje. Het licht vanachter de gordijnen was goed, de temperatuur was goed, de ontspannende stilte was goed... het voelde goed.
Het voelde ook inderdaad goed dat ik het schrijven weer op had gepakt. Het was best lang geleden geweest - zelfs nog voordat ik weer contact had met Harry - en het was ook té lang geleden. Ik had deadlines waar ik me aan moest houden en gebeurtenissen in het verhaal die afgesloten moesten worden. Maar het zou nooit helemaal afgesloten zijn. Sterker nog, ik had totaal niet het gevoel dat ik überhaupt in de buurt van het einde kwam. Het kwam natuurlijk omdat ik eigenlijk nog bepaalde reizen moest maken, voor eigen ervaringen en zo eigen informatie voor het boek, dat snapte ik ook. Het zou alleen uitgesteld moeten worden.
Ik werd uit mijn concentratie opgeschrikt door het scherm van mijn telefoon die oplichtte. Zonder mijn vingers van het toetsenbord te halen boog ik mijn hoofd ernaartoe en spiekte ik naar het binnengekomen berichtje.

It's happening.

Even wilde ik weer verder schrijven, met de gedachte dat ik hem wel in mijn tussenpauze een berichtje zou sturen omdat ik nu te geconcentreerd was, voordat ik besefte wat hij nu echt bedoelde. Ik maakte een klein geluidje en greep naar mijn telefoon.
'Hoe bedoel je, "het gaat gebeuren"?!'
'Relax, Abs...'
'Meen je het serieus? Komt er schot in de zaak?'
Ik kon hem gewoon geamuseerd horen glimlachen. Hóren, ja.
'Er komt schot in de zaak, ja.'
'Is er nu meer bekend? Weet Caroline al iets?'
'Ze zou het nu zo ongeveer te horen moeten krijgen, denk ik?'
Ik zakte stilletjes onderuit op de stoel. Glimlachte licht, bijna ongelovig, en greep de telefoon wat steviger beet. 'Wauw.'
Het bleef even stil.
'Bedankt dat je me hebt gebeld, Harry. Ik vind het fijn om te horen.'
'Sweetheart, je bent altijd de eerste die ik zal bellen.'
Ik bloosde.
'Wanneer kom je weer thuis?'
Ik hoorde hem ademen, geritsel, en toen zijn stem.
'Zo snel mogelijk.'
'Oké.'
'Is Charlie al bij jou?'
'Nee. Hij komt morgen.'
'O, oké.' Ik pakte de telefoon met beide handen beet en sloot mijn ogen. 'Ik ben weer aan het schrijven.'
Het bleef even stil.
'O, echt? Dat is fijn.'
Ik opende mijn ogen en trok mijn wenkbrauwen op. 'Dat klinkt enthousiast.'
'Ja, sorry, Abs, maar vergeet niet dat wat je me hebt verteld nog behoorlijk vers erin zit...'
'... En dat je het er niet mee eens bent,' maakte ik af.
'Ja.'
'En dat is oké. Ik wilde alleen dat je het wist. Dat ik weer bezig ben.'
'Oké.'
Ik tuitte mijn lippen.
'En jij?'
'Hoe bedoel je?'
'Hoe gaat het daar?'
'Goed, maar druk. Over een maandje begint de toer alweer, dus...'
'O, ja.'
Ik hoorde hem zacht kuchen.
'Ik heb graag dat jij en Charlie ook meekomen.'
'Wat?' Ik fronste en ging overeind zitten. 'Harry?'
'Ja? Het zou toch kunnen? Als we de nodige dingen regelen...' Ik schudde triest mijn hoofd. 'Nee, Harry. Hoe graag ik ook met je mee wil - Charlie heeft stabiliteit nodig. Ik ook. Hij moet nu gewoon naar school gaan, regelmaat vinden in zijn leven... en dat kunnen we hem anders niet bieden.'
Het bleef stil, maar aan zijn adem te horen wist ik dat hij er nog was. Hij bleef zwijgen.
'Ik zou het fantastisch te vinden om je met hem op te zoeken. Zo vaak mogelijk. Ik kan alleen gewoon niet 'helemaal' mee. Snap je?'
'Ik snap het.' Iets in me zei dat die toon niet helemaal oprecht was.
Ik wist niet zo goed wat ik van dit telefoongesprek moest vinden. Er was iets veranderd - maar wat, geen idee. Harry leek zo ijzig en afstandelijk, vooral toen ik over mijn schrijven begon. Maar het was mijn werk en ik hield ervan. Mocht ik er dan niets over zeggen?
'Eh... oké.'
'Luister, ik moet ophangen. We moeten weer verder.'
'Wacht - Harry?'
'Ja?'
Het was vreemd hoe ongemakkelijk hij me nu deed voelen, maar tegelijkertijd ook zo warm. Zijn stem leek net zoals honing. Was dat een rare vergelijking? Geen idee.
'Eh...' Ik slikte en fronste. 'Ik...'
'Wat is er, Aibileen?' 'Zijn wij oké?' begon ik. 'Ik bedoel, ik weet niet hoor, maar dit gesprek ging nogal kut, vind je zelf ook niet? Er is iets tussen ons, maar wat - geen idee...' 'Aibileen.' onderbrak hij me prompt. Mijn adem bleef in mijn keel steken. 'W-wat?'
'Ja, er is iets, dat klopt. Ik kan het er alleen niet nu met je over hebben.'
Ik fronste en drukte mijn lippen op elkaar. 'Wanneer dan wel?'
'Eh, weet ik niet. Misschien over een paar weken.'
'Wat, een paar weken? Moeten we een paar weken lang ongemakkelijk tegen elkaar gaan doen?'
'N-nee, natuurlijk niet, ik...'
'Want daar heb ik dus geen zin in.'
'Geloof me, Abs, ik ook niet...'
'Ik heb geen zin om zo lang te moeten dralen!'
'Aibileen!
Ik viel stil. 'Ja?'
'Ik kies er zelf niet echt voor om je voor nu niets te laten weten, maar het komt nog wel, oké? I-ik... wil niet dat dit iets tussen ons verandert. Ook als je het te weten komt. Kan het dan alsjeblieft hetzelfde blijven? Ik wil niet dat er daardoor druk komt.'
'Druk? Op wat?'
'Kan je het beloven? Alsjeblieft?'
'Uh, o-oké?' reageerde ik verward.
'Oké,' ik hoorde hem zuchten, 'ik spreek je snel, goed?'
'Is goed,' reageerde ik. Het feit dat het in ieder geval duidelijk was dat er íéts aan de hand was, maar ook Harry wilde dat het goed tussen ons ging, was ook goed voor mij. Ik zou het eerlijk gezegd vreselijk vinden als er iets gebeurde tussen mij en hem. Ik zou het niet kunnen trekken. Het was een gevalletje speciaal, die man, die bij me paste. En ik bij hem. Ik wilde dat niet anders.


De eerstvolgende keer toen ik Harry zag was een week later. Hijzelf vertelde het me pas de avond ervoor gezien zijn redelijk drukke schema, en ik wilde het toen als een verassing voor Charlie houden. Hij zou er vanzelf wel achter komen dat zijn vader voor twee dagen thuis zou zijn, als we eenmaal op het vliegveld stonden.
Die dag zelf was ik ook redelijk nerveus. De laatste keer dat Harry en ik écht spraken, was het telefoongesprek van een week geleden. Daarna hadden we alleen nog ge-What’s app’t. Ik vond het niet heel erg. Ik hoopte alleen dat het daardoor niet plotseling anders werd.
‘Mama, wat is er?’
‘Hm?’ Ik keek verstoord naast me, waar Charlie vragend naar me opkeek. Mijn vingers bleven even hangen en ik stopte met schrijven. ‘Nou, je ogen glimmen niet.’ Ik glimlachte en stopte een plukje haar achter zijn oor. ‘Maak je geen zorgen, lieverd. Er is niets aan de hand. In fact, wat vind je ervan om zo even wat eten te gaan halen op het vliegveld en mensen te gaan kijken?’
‘Mensen kijken bij de gates?’
‘Ja, zeker, als jij dat heel graag wilt.’
‘Ja!’
Ik glimlachte en klapte mijn laptop dicht.

Onderweg naar Heathrow zaten we in The Underground. Een auto had ik mogen lenen van Harry, ja, maar no way dat ik dat ook echt ging doen. Écht niet. En als hij op te terugweg niet met het openbaar vervoer wilde vanwege zijn ‘status’, dan had hij pech. Ging hij maar een taxi halen.

Terwijl de metro door raasde, dwaalden mijn ogen naar Charlie, die naast me zat. Hij had zijn hoofdje tegen mijn arm geleund, maar was wakker. Zijn handje pakte de mijne beet. Ik glimlachte. Ik was benieuwd hoe hij zometeen zou reageren, al kon ik het me wel voorspellen, hem kennende. Brullend, lachend, schaterend, maar vooral liefhebbend. Ik kon nog veel van hem leren.
Ik sloeg mijn arm om hem heen en drukte een kus op zijn kruin.

‘Mama, naar welke gate gaan we?’ vroeg Charlie direct toen we het vliegveld binnenliepen. Ik lachte zacht. ‘Geduld, schat, die komt pas aan over een half uurtje. Laten we eerste even wat eten, oké?’ Charlie knikte. Ik gaf hem een aai over zijn bol.

Een kwartier later zaten we bij de McDonald’s - het werd voor mij ook gelijk de laatste keer voor een lange, lange tijd - en smulde Charlie van zijn kipnuggets. Ik glimlachte en slurpte van mijn milkshake.

‘Kom, lieverd,’ nadat ik de spullen in de prullenbak had gegooid reikte ik mijn hand naar Charlie, ‘zullen we gaan?’ Hij pakte hem beet en begon naast me te lopen.

Harry had me gisteravond ook zijn vlieggegevens doorgegeven zodat ik wist bij welke gate we moesten gaan staan. Bang voor paparazzi was ik nog niet, omdat ik merkte dat we niet zo snel werden benaderd. Gelukkig had Charlie nog niet zoiets druks ervaren. Hij zou het ook niet zo goed aankunnen, waarschijnlijk.
Als Harry aan zou komen, echter, zou het even vlug kusjes en knuffels moeten zijn, en daarna maken dat we wegkwamen. Niet dat ik dat heel erg vond. Het was oké.

‘Mama, wanneer komen de mensen nou?’ Met een gezicht keek Charlie naar me op. Ik glimlachte en streek over zijn haar. ‘Ze kunnen elk moment komen, liefje.’
Net zoals ik vond ook Charlie het leuk om mensen te kijken op het vliegveld. Alle keren dat we samen vlogen wees hij altijd naar medepassagiers en schreeuwde bijna: ‘Kijk!’ Hij vond het geluk tussen mensen zo mooi.
Het was wel eens een keer voorgekomen dat Charlie dan even later vroeg of zijn papa er ook een keer zou staan. Het enige wat ik kon doen was de brok in mijn keel doorslikken.

Maar nu was het niet meer nodig. Nu was het andersom, en terwijl ik zag hoe de deuren opengingen en mensen langzaam naar buiten druppelden, begon mijn hart prompt sneller te kloppen.
‘Kijk, mama! Oud omaatje met oud opaatje! Kijk! Lief!’ wees Charlie naar het oude echtpaar dat net herenigd was, rechts van ons, maar ik kon alleen maar naar de deuren kijken.
Ik kneep onbewust en onbedoeld in Charlie’s schouder toen ik een stel brede schouders en lang bruin haar met een hoed daarboven zag verschijnen. Toen ik wat beter keek een kleine glimlach rond zijn roze lippen en even later ook de glinstering in zijn ogen.
Ik deed mijn mond open, maar er kwam niets uit. Het was ook niet nodig. Charlie had zijn vader zelf al opgemerkt.
‘Papa!’ riep Charlie verbaasd maar enthousiast uit en hij spurtte uit mijn greep recht in die van Harry, die door zijn knieën was gezakt en met een brede lach zijn zoontje ontving. Met een waterige glimlach keek ik toe.

Zelfs toen Harry opstond bleef Charlie eigenwijs de grote hand van zijn vader vasthouden, die dan ook lief op hem neer keek. Toen verplaatste zijn blik zich naar mij.
Even dacht ik dat hij weer ijzig en afstandelijk werd, maar niets was minder waar. Terwijl ik stil bleef staan zag ik hoe Harry naar me toe begon te lopen, Charlie mee leidend, met die ondeugende glimlach, terwijl zijn ogen even over de mensen om ons heen dwaalden.
Toen stond hij voor mijn neus. Ik liet een zucht ontsnappen.
‘Ik had je gezoend, sweetheart,’ begon Harry terwijl hij een arm om me heen sloeg, ‘maar mensen zijn aan het kijken.’
Ik bloosde en greep zijn shirt beet. Voelde zelfs toen de warmte van zijn lichaam. ‘Dat is oké, hoor.’

‘Zijn jullie niet met de auto?’
Veel praten konden we niet echt, want Harry werd meer opgemerkt. We hadden meer haast dan we dachten, en dus zette ik Charlie op mijn heupen en begon met Harry in mijn kielzog te lopen. Maar toen kwamen we buiten en was dat het.
‘Eh, nee.’
‘Waarom niet? Je mocht toch een auto van mij lenen?’
‘Ja, pfft,’ schamperde ik nerveus, ‘zo’n dure wagen? In mijn verantwoordelijkheid? No way.’
Even keek Harry opzij, geamuseerd en zijn hoofd schuddend, voordat ik hem hoorde mompelen: ‘Typisch Abs.’ Ik besloot niets te zeggen.
‘Je bent met het openbaar vervoer gegaan, dan?’
‘Ja.’
If you don’t mind - ik ga dan met de taxi.’
‘Oké.’ Ik wilde met Charlie weglopen.
‘H-hey…’ Mijn hand werd omsloten en mijn hart maakte een sprongetje. Ik draaide me om. ‘Gaan jullie niet mee?’
‘Nou, eh…'
Harry zette een stap dichterbij. ‘Ik zou het fijner vinden als jullie meekwamen, Abs. Het wordt druk in de metro en vooral met Charlie vind ik dat niet prettig. Vooral als mensen ons gaan herkennen…'
‘Oké.’
‘Wat?’
‘Is goed. Dan gaan we met je mee.’
Harry glimlachte, legde een hand op mijn onderrug, met in de andere zijn grote tas en liep zo met me naar de taxihalte. Lang wachten op een taxi hoefden we niet, want bij het zien van Harry werd er al pardoes een deur voor hem opengedaan. Eerst wilde hij beleefd weigeren, maar toen hij alle mensen achter zich zag die hem vanuit het vliegveld achterna waren gekomen, stapte hij toch maar snel in.

Onderweg was het rustig. Omdat Charlie heel graag met zijn vader wilde zitten, zat ik voorin naast de chauffeur. Uiteindelijk viel hij toch al in slaap op Harry’s schoot. Toen ik om mijn schouder keek en het plaatje zag, glimlachte ik.
Mijn blik ontmoette die van Harry, die daarvoor al op me was gericht, en zijn mondhoeken trokken even omhoog. Ik glimlachte ongemakkelijk.

Bij thuiskomst was de sfeer een beetje vreemd. Het was relaxed, maar tegelijkertijd ook gespannen. Het werd erger nadat Harry Charlie op bed had gelegd, die pas wilde gaan slapen zodra zijn vader hem had beloofd morgen met hem te gaan voetballen. Toen pas kon hij tevreden zijn oogjes sluiten.

Ikzelf zat met een mok thee in mijn handen op de bank naar de TV te staren toen Harry weer binnen kwam lopen. Even schoten mijn ogen naar hem, om in één seconde zijn hele uitstraling op te vangen.
Lange benen gehuld in een uitgezakte joggingbroek die laag vanaf zijn heupen hing. Spierwitte sokken, al waren de voetzolen eronder een beetje stoffig.
In die ene seconde dwaalde mijn ogen ook omhoog, en zagen de grote groene trui van Packers die hij een paar maanden terug van een fan had gekregen. Het stond hem goed. En zelfs terwijl hij zijn haar, wat vrijwel altijd vet was, in een warrig knotje had gedaan, vond ik hem aantrekkelijk.
Zelfs zo erg dat toen zijn ogen prompt de mijne ontmoetten ik niets anders kon doen dan met rode wangen wegkijken.
Hij zei echter niets, maar liet zich naast me zakken. Nerveus nam ik een klein slokje van het dampende water. Vijf minuten later keek ik vluchtig naast me en zag Harry met opgetrokken wenkbrauwen naar me kijken. ‘W-wat?’
‘Na al die jaren en je bent nog steeds nerveus?’ merkte hij nieuwsgierig op terwijl hij ietsje dichterbij schoof. Ik hield zijn bewegingen nauwlettend in de gaten.
‘Nou, ja…'
Harry glimlachte geamuseerd. ‘Schattig.’
‘Harry.’
Het enige wat Harry deed was voorover buigen, mijn mok van me afpakken en deze op de salontafel zetten. In plaats van terug te zakken, bleef hij dichtbij, zo dichtbij, dat ik uiteindelijk wel iets op moest schuiven.
‘Eh-eh, nee,’ reageerde hij direct en hij pakte mijn enkel beet. Ik fronste.
Toen hij me aan mijn enkel naar zich toetrok kon ik niet veel doen dan het met grote ogen toe laten. Hij trok me zo ver dat toen hij me losliet, ik onder hem lag.
‘Wat!’
Harry lachte en veegde een verdwaalde pluk uit mijn gezicht. Ik fronste.
Ik snapte niet zo goed waar dit vandaan kwam. Eerst dacht ik dat het nog kil tussen ons was, en droog, maar dit was weer die oude Harry. Het verwarde me, eerlijk gezegd.
‘Uh-‘ mompelde ik terwijl ik me comfortabel probeerde te voelen. Harry keek afwachtend op me neer.
‘Waarom… dit?’
‘Wat?’
‘Opeens zo anders… dan… toen.’
Even bleef Harry hangen, voordat hij fronste. ‘Ik zei dat ik je dat nog niet kon vertellen.’
‘Dat snap ik. Maar het is wel een beetje verwarrend.’
Harry glimlachte zwak, terwijl hij tot mijn schrik met zijn vrije grote hand, waar hij niet mee steunde, mijn benen uit elkaar haalde en ertussen ging liggen. Vervolgens legde hij zijn armen omhoog langs mijn lichaam zodat zijn lange vingers in mijn haar haakten, en hij legde zijn wang op het plekje precies onder mijn ribbenkast, waar het midden tussen mijn borsten mijn buik raakte. Ik hapte onopgemerkt naar adem.
‘Het hoeft niet verwarrend te zijn. Ook al gaat het wat minder, weet dat ik altijd die ene Harry voor je zal zijn,’ hoorde ik hem zacht zeggen.
Het feit dat ook hij zelfs merkte dat hij zich anders gedroeg naar mij dan naar anderen - zoals dat ook voor mij gold - deed mijn hart wat sterker kloppen.

Ik sloeg mijn ene arm om hem heen en streek met de andere hand over zijn haar. Even later trok ik het elastiekje er voorzichtig uit, en kamde er af en toe met mijn vingers heen. Ik voelde hoe hij zuchtte. Zijn lange lichaam was een beetje zwaar, ja, maar ik vond het niet erg. Integendeel.
Met gesloten ogen liet ik glimlachend toe hoe Harry’s handen onder mijn shirt kropen en zijn duimen over de blote huid van mijn zij streken.
Zelfs met mijn ogen dicht kon ik het tafereel nog duidelijk voor me zien. Een lange man in een groene trui met lang bruin haar die over de bank en over een jonge vrouw gespreid lag, met zijn gezicht op haar buik en zijn grote handen onder haar shirt. Ik bloosde bijna.

Zo lagen we een lange tijd, stilletjes. Als Harry niet over mijn huid had gestreken had ik gedacht dat hij sliep, zo stil lag hij.
Ik dwaalde met mijn vingers nu ook langs zijn gezicht, strijkend over zijn huid. Ik voelde de wimpers van zijn ogen, die zich knipperend sloten toen mijn vinger ze aanraakte, en vervolgens de stoppels bij zijn kaak bereikte.
Toen mijn vinger over zijn lippen streek, opende hij ze plotseling. Met een kleine, minimale hoofdbeweging naar voren nam hij deze zacht tussen zijn tanden - mijn adem stokte - voordat zijn hand vanonder mijn shirt verscheen en mijn hand pakte.
Hij leidde mijn vinger naar zijn lippen en ik voelde hoe hij deze zacht kuste. Vervolgens beet hij weer zacht, en volgde er voor een mini-seconde zijn tong.
Met grote ogen keek ik omhoog naar het plafond. Ik wist niet precies wat ik moest doen. Wat hij deed had een duidelijke bedoeling, maar er op reageren deed ik niet echt.
In plaats daarvan liet hij mijn hand los en kwam overeind. Ik keek hem toen pas weer voor het eerst aan, en zei niets. Ook Harry keek een beetje verwilderd, met zijn haar dat door mijn bewegingen door de war zat. Het was schattig, maar ik onderdrukte mijn glimlach.
In plaats daarvan legde Harry een hand onder mijn rug en tilde me zo op. Toen lagen we plotseling niet meer, maar zat ik met mijn benen over Harry’s gekruiste benen, terwijl hij met zijn rug tegen de zijleuning zat geleund.
Zonder iets te zeggen pakte zijn grote handen voorzichtig mijn gezicht beet, voordat de aanrakingen bij mijn vingers nu voor mijn eigen lippen golden. Ik kuste hem voorzichtig terug, bijna bang dat er iets kon breken.
Al vrij snel haalde hij zijn lippen van elkaar en werd zijn tong tegen de mijne gedrukt. Ik haalde diep adem door mijn neus, bijna snuivend, en pakte voor het eerste die dag ook zijn gezicht echt beet. Ik voelde weer zijn stoppels, hoe zijn kaak op en neer ging, mee met de bewegingen die zijn mond tegen de mijne maakte, en het deed me alleen maar warmer doen voelen.
Even veranderde de zaak en kwam ik volledig op zijn schoot te zitten, maar daar bleek hij het zelf niet mee eens te zijn. Met een hand onder mijn billen draaide hij ons om, zodat ik weer onder lag en hij boven me hing. Hij liet zich echter weer zakken en lag op me, kuste me zacht en streek over mijn haar. Een gesmoorde vraag of ik zijn gewicht kon verdragen wuifde ik weg, en ik haakte in plaats daarvan mijn voeten op zijn rug in elkaar.

‘Ik… ik weet dat we deze tijd nog niet veel hebben gedaan,’ hoorde ik Harry in mijn oor hijgen terwijl hij deze een klein kusje gaf, ‘maar, god, wat ben je mooi… wat ben je mooi.’ Zijn handen maakten een reis over mijn lichaam, bijna elk plekje verkennend, en mijn hart deed pijn. Het deed pijn? Echt? Het deed pijn. Terwijl ik daar lag, kwetsbaar, met Harry, deed mijn hart pijn van de liefde die ik voor hem voelde. Het was een liefde die al jaren duurde en van mij hoefde het niet te stoppen.
Hield ik alweer van hem? Geen idee. Maar hij was wel heel, heel speciaal.

‘Doe het.’
‘W-wat?’ Vrijwel meteen verdween Harry’s gezicht uit mijn nek en verscheen deze boven de mijne, fronsend en verbaasd. ‘Wat?’ herhaalde hij.
Het enige wat ik kon doen was mijn handen over zijn wangen leggen en mijn woorden herhalen.
Twee seconden. Twee seconden gingen voorbij waarin Harry me haast ongelovig aanstaarde. Lang duurde dat dus niet.
Een verrast geluidje verliet mijn lippen toen Harry met een ongekende kracht me met een zwaai van de bank tilde. Meteen klemde ik mijn benen om zijn heupen en legde ik mijn handen op zijn schouders.
Waarom, geen idee, maar op de weg naar boven, keek ik alleen maar naar Harry, en hij zover dat kon ook naar mij. Ik zag zijn redelijk gebruinde gezicht, zijn redelijk grote neus, de hartvormige dunne lippen maar die lachend de grootste lach tevoorschijn konden toveren, zijn groene ogen met korte wimpers - al leken ze soms al zo lang - en de oneffenheden die hij, zelfs op deze leeftijd, nog wel eens had. Maar dat was zoals hij was. En alles wat ik kon doen was met mijn vingers door zijn haar gaan en glimlachen toen ik hem dat ook zag doen. Een zachte giechel kwam er zelfs nog achteraan.

Ademloos liet ik me door Harry op zijn bed zakken. Ik kroop verder tot mijn hoofd zijn kussen raakte en ik draaide deze even om mijn neus erin te verstoppen en zijn geur op te snuiven. Ook al was hij daar al recht voor mijn neus - het was een gewoonte die anderhalve week terug was ontstaan.
Rode wangen verschenen op mijn gezicht toen ik deze terugdraaide en Harry geamuseerd op me neer zag kijken.
‘Ruikt het lekker?’
Ik schudde blozend mijn hoofd, tegen een opkomende glimlach vechtend, en trok zijn hoofd naar me toe.

Al snel daarna verliet zijn mond de mijne en verplaatste deze zich omlaag naar mijn nek, naar mijn sleutelbenen. Zijn haar kriebelde maar ik vond het niet erg. In plaats daarvan legde ik mijn hoofd terug in het kussen en sloot mijn ogen.
Even kneep mijn maag zich samen toen ik Harry’s handen bij mijn broek voelde, en mijn handen balden zich ongewild tot vuisten, maar ik hoorde Harry zacht sussen. Ik schrok licht toen ik zijn lippen voor kort op de mijne voelde, voordat hij me daar weer verliet en zich weer liet zakken.
Ik voelde hoe zijn vingers mijn shirt omhoog schoven, zijn lippen die ook een spoor achterlieten en hoe er kippenvel over mijn armen ontstond.
Hij liet het shirt liggen tot mijn beha, wat ik eerlijk gezegd een beetje stom vond. Hij had ze de vorige keer ook gezien, dus waarom niet nu?
Ik opende mijn ogen en hoorde Harry een verrast geluidje maken toen ik me plots op mijn buik draaide, met hem nog steeds boven me. Voordat ik volledig ging liggen kreeg ik het voor elkaar mijn shirt uit te trekken. Zonder iets te zeggen liet ik me weer zakken en strekten mijn armen tot boven mijn hoofd. Ik voelde Harry op mijn benen zitten, met elk van de zijne aan een kant.
Wow.’
Ik voelde Harry’s aarzelende handen over mijn blote rug, strijkend, voorzichtig maar nog steeds zorgzaam, voordat zijn vingers de sluiting vonden en deze losmaakten. Ik hapte naar adem toen ik zijn gezicht bij mijn blote schouder voelde en hij daar zijn lippen op drukte. Hij dwaalde af naar de achterkant van mijn nek, omlaag tussen mijn schouderbladen. Zijn haar kriebelde weer. Ik vond het weer niet erg.
Zijn handen pakten de bandjes van mijn beha beet en ik liet mijn armen zakken, zodat hij ze eraf kon trekken. Toen tilde ik mijn bovenlichaam iets omhoog zodat hij ‘m eronder uit kon trekken. Ik hoor het met een zachte tik naast het bed op de grond vallen.
Weer kuste Harry mijn schouder, maar nu ging hij een heel spoor af, over mijn ruggengraat naar de rand van mijn broek.
Met mijn gezicht in het kussen liet ik ademloos toen hoe Harry’s handen onder mijn lichaam verdwenen, en ik tilde mijn onderlichaam een beetje op, en voelde hoe zijn lange vingers de knoop van mijn broek losmaakte, en mijn hart klopte, en mijn hoofd sloeg op hol.
Ik hield mijn achterwerk nog steeds iets omhoog zodat Harry mijn broek uit kon trekken. Omdat hij deze ook echt tot aan mijn voeten uittrok moest hij wel van me af, maar hij kwam even snel weer terug.
Wow,’ hoorde ik hem weer zeggen, en ik bloosde. Dát was wat Harry dacht. Over míj.
Ik sidderde toen ik zijn vingertoppen over mijn blote benen voelde, omhoog naar mijn slipje. Hij ging deze echter voorbij.
Zijn handen verdwenen onder mijn buik, en de druk die hij daarop uitoefende vertelde dat ik overeind moest gaan zitten. Dus dat deed ik. Daar, op mijn knieën, bijna naakt, met een nog volledig aangeklede Harry gehurkt achter me. Ik sloot mijn ogen.
Ik voelde Harry mijn schouder weer kussen, vervolgens mijn nek, terwijl zijn handen eerst bij mijn buik begonnen, maar toen naar boven streken. Mijn adem bleef steken toen zijn vingers zoals de vorige keer weer de zachte bleke huid daar aanraakten. Het duurde niet lang voordat hij ze met handpalm en al aanraakte, en ik hoorde hem in mijn oor ademen. Ik wist dat ik ook zo klonk.

Mocht het niet duidelijk zijn - nee, aan making love was ik nog niet toe. Maar zijn liefhebbende aanrakingen? Zeker.

Even voelde ik Harry’s lichaam achter me verdwijnen, maar toen hij even later weer terugkwam, voelde ik juist zijn hart onder zijn blote borst tegen mijn rug kloppen. Ik haalde haperend adem en reikte met een hand naar achter, naar zijn gezicht. Ik legde deze in zijn nek. Hij kuste mijn wang en fluisterde liefkozende woorden in mijn oor. Ik sloot mijn ogen weer.


Ik weet niet precies wat ik moet zeggen, eigenlijk, behalve duizendmaal sorry. Ik weet niet precies wat er deze weken is gebeurd (nou ja, op zich wel een beetje) en ik was ook echt van plan veel te schrijven.
Maar al meteen de eerste vier nachten sliep ik slecht. Ik lag te woelen en te draaien in bed voor zo'n drie uur voordat ik in een onrustige slaap viel en dan werd ik doodmoe wakker. Allemaal maar door één reden: stress door school.
Ook al had ik gewoon de tijd om te relaxen, ik kon het niet. Nou ja, ik deed het wel, zoals een film kijken, maar ik was wel constant gespannen. Het enige waar ik eigenlijk over streste was eigenlijk niet de tentamens die ik deze week en volgende week heb, maar een soort BMO stage (een 'proef' of 'introductie' stage die vijf dagen duurt) moest regelen en een Plan van Aanpak moest schrijven (dat moest ik nog steeds doen, voor vrijdag, maar ik heb in principe wel een stage gevonden. Het is gewoon vreselijk haha
Ik kan niet wachten tot de tentamens voorbij zijn, want dat betekent ook dat alle deadlines voor alle andere opdrachten, en de PvA, ook voorbij zijn. Dan kan ik weer een beetje ontspannen, ofzo, en beter schrijven.

Ik schrok me echt serieus rot toen ik zag dat het laatste hoofdstuk twee weken geleden was geactiveerd. Ik bedoel, ik wilde niet weer die richting opgaan! Pfoehoe haha

Hoe dan ook: hoe was jullie vakantie?! Fijn?? Ergens heen gegaan?? Leuke dingen gedaan?? Vertel!!

Oh en trouwens - dat liedje die hierboven van Ella staat - holy shit!! zo mooi!! en zo motiverend om te schrijven haha!!!
het is half twee geweest. ik moet echt gaan slapen. trusten <3

Reacties (8)

  • kikilovex

    Ik verlang naar vakantie... Nu al.. Maar leuk stukje (:

    4 jaar geleden
  • Subdivisions

    ;3

    4 jaar geleden
  • Tumblah

    dit hoofdstuk was sowieso het wachten waard hoor! xx

    4 jaar geleden
  • Smexy

    Ik heb kippenvel. Wauw, dit is prachtig.
    Ik ben echt verslaafd aan je story en je schrijft zo mooi.

    Ik wacht geduldig op een nieuw stukje (:
    x

    4 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Oh wauwieeeee! Ik ben zo dol op dit verhaal en dit stuk heb je zo mooi beschreven. Ik krijg kippenvel, idk why, maar bloody hell wat een topstuk.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen