Hai mensen! Ik ben een nieuwe story begonnen! Hij is wel volledig in het Engels, dus zal misschien niet voor iedereen geschikt zijn, maar misschien zou je er een kijkje willen nemen; The Edge of Courage.

Kleine uitdaging: als ik van zo veel mogelijk van jullie een reactie kan krijgen, post ik morgenochtend gelijk een nieuw stukje!

Ik had geen flauw idee waar ik moest beginnen. Ik wist niet waar de jongens zich nu bevonden, en ik kon vanuit hier ook niet zien waar zich wachters bevonden. Maar waar vanuit wel?
      Het dak.
Ik kom een klein stukje achter de kist vandaan. Op de grond bevindt zich niemand meer. Ik wil bijna richting het gebouw gaan lopen als ik plots iemand zie lopen op het dak, mijn richting op. Ik duik weer weg. Hij staat daar even, deze kant van het gebouw op te kijken, en dan loopt hij weer terug naar de andere kant van het dak. Na zo'n 30 seconden komt hij weer terug, en loopt daarna nogmaals naar de andere kant van het dak. Dat is zijn vaste patroon, stel ik vast.
      De eerstvolgende keer dat hij weer weg liep stond ik op en rende ik richting de muur van het gebouw. Ik moest een manier zien te vinden om het dak op te komen. Ik keek aan beide kanten naast me. Er stonden twee kisten bovenop elkaar gestapeld aan mijn rechter hand. Dat zou me al een eind op weg moeten helpen.
      Ik klom de kisten op, maar toen zag ik plots dat de soldaat alweer terug was gelopen, en hij stond nu dichter bij de rand dan hij eerder had gestaan. Ik drukte me zo plat mogelijk tegen de muur en hield mijn adem in, maar hij zag me niet. Natuurlijk zou hij niet verwachten dat er iemand zo dicht bij het gebouw was gekomen als hij op wacht stond. Idioot.
      Hij liep weer terug, en ik wilde zo snel mogelijk het dak op klimmen, maar ik kwam niet omhoog. Niet snel genoeg in ieder geval. Want hij begon al weer terug te lopen. Kut, kut, kut. Toen kwam ik opeens met een dwaas plan. Ik liet me weer zakken en pakte zo snel mogelijk mijn boog waarna ik deze spande en omhoog richtte. Hij stond weer bij de rand, maar zag me weer niet. Ik kuchte zachtjes, en dat hoorde hij. Hij boog zich lichtelijk over de rand heen en zag me, maar was te laat om zijn pistool te pakken. Doordat hij zich over de rand had heen gebogen was zijn hoofd net in mijn richtveld gekomen, en hij viel op de grond met mijn pijl door de bovenkant van zijn hoofd heen.
      Een boog was een stil wapen, ja, maar een pistool was sneller. Ik sprong van de kisten af op de grond en liep naar het lijk dat ik net had gemaakt. Hij had een handpistool, een geweer en een mes. Ik nam het allemaal. Het mes stopte ik in mijn rugzak, het handpistool stalde ik tussen mijn broek en mijn riem, en het geweer hing ik over mijn schouder. Het was nu nog moeilijker om het dak op te komen, door het gewicht van het geweer, maar het lukte me uiteindelijk toch. Er was verder nog maar één iemand op het dak, een stukje verderop, die niets doorhad, dus ik schakelde hem uit met mijn boog, zodat ik verder onopgemerkt zou blijven. Een schot in het hart, zodat ik de pijl weer terug kon halen en hem later weer kon gebruiken.
      Toen plots hoorde ik stemmen van beneden. Mensen hadden me over het dak horen lopen. Shit. Meteen pakte ik mijn handpistool, maar toen ik bedacht dat ik helemaal niet precies kon schieten, stopte ik het weer terug en pakte ik het geweer van mijn schouder.
      Na een paar seconden van gekloot kreeg ik de lading open en zag ik dat het geweer volledig geladen was. Zo'n vijftig kogels. Ik klap het weer dicht, en haalde het hendeltje over dat op een oud pistool bekend zou staan als de haan, maar ik wist niet of ik dat nog zo kon noemen.
      Door de adrenaline in mijn lijf, werd ik opeens heel strijdlustig. Ik stampte mijn voet een paar keer tegen het dak.
      'Kom dan! Zijn jullie bang voor een klein meisje?!' riep ik. Ik zag hoe er een ladder tegen het dak aan werd gezet. De eerste die naar boven kwam, kreeg een kogel in zijn nek. De tweede in zijn borst, en de derde... geen idee. Ik had nu al minstens tien schoten gelost om alleen maar deze drie uit te schakelen, maar er kwam verder niemand meer.
      Ik stond daar even stil, afwachtend... Er kwam niemand. Ik liep naar de rand van het dak en keek naar beneden. Niemand.
      Met de ladder kwam ik voorzichtig van het dak af, waarna ik gelijk weer mijn geweer paraat hield. Hoofdingang bestond uit twee losse deuren naast elkaar, waarvan er één geopend was, en toen ik zo ging staan om te kijken of er iemand om de hoek stond, vloog er een kogel rakelings langs mijn hoofd.
      Ik rende zo snel als ik kon richting de nog dichte deur en ging er tegenaan staan. Ik wist dat degene die me net beschoten had zich aan de andere kant van deze deur stond, maar we wachtten allebei af omdat we niet wisten wat de ander van plan was te doen.
      'Bang?' vroeg hij plotseling. 'Ja.' antwoordde ik. 'Jij?' 'Ja.' antwoordde hij. Hij was jong.
      'Voor een klein meisje?' Ik lachte terwijl ik geruisloos mijn mes uit mijn rugzak pakte.
      'Laten we dit eerlijk houden,' zei ik. 'Ik tel tot drie en dan laten we ons gezicht zien. Moge de beste winnen.' Waar sloeg dit op? Ik wist het zelf ook niet. En het leukste was nog dat hij erin trapte. 'Oké.'
      'Eén. Twee...' Ik was al niet van plan om drie te zeggen. Enkel mijn hand met het mes erin stak ik uit en om de deur heen. Hij stond te dicht bij de rand en ik raakte hem vol in zijn borst. Nu liep ik de deur om en duwde ik hem omver, waarna ik nog met een paar steken in zijn gezicht mezelf er zeker van maakte dat hij niet meer zou opstaan. Hierdoor schrok ik wel van mezelf, maar ik had nu geen tijd om daarover na te denken.
      Terwijl de jonge soldaat op de grond doodbloedde luisterde ik aandachtig. Er was geen schijn van beweging. Ik pakte mijn handpistool en begon behoedzaam het gebouw te doorzoeken. Ik zwaaide elke deur open die ik tegen kwam. Niemand. De laatste deur... Daar moesten de jongens dan wel zijn, toch?
      Ik zwaaide hem open en richtte gelijk op de soldaat die Tom onder schot hield, die me doodsbang aankeek. Ik wist al gelijk wat hij verwachtte. Een soort intense staar-wedstrijd waarna ik mijn wapen zou laten vallen omdat ik niet wil dat hij Tom executeert, maar zo werkt dat niet als het één tegen één is.
      'Laat je wapen vallen, of hij gaat eraan!' roept de soldaat en ik kijk hem serieus aan.
      'Ja, zo werkt dat natuurlijk niet als je in je eentje bent.' zeg ik, waarna ik hem met een enkel schot dood.

Reacties (3)

  • Heronwhale

    Wooooow assassin Esma

    4 jaar geleden
  • Brokenwingss

    Ze heeft echt geluk gehad:)

    4 jaar geleden
  • xxJennyxx

    Yes de jongens zijn gered!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen