'Daar is jullie wondertje' zegt de gynaecoloog tegen ons en kijkt ons met een glimlach. Er staat een grote lach op mijn gezicht en een traan ontsnapt uit mijn ooghoek. Het is stom, maar het is zo mooi, ook al is het nog niet goed te zien dat het een baby is. Ik kijk naar Jasper die met een trotse blik naar het scherm staart. Als hij merkt dat ik naar hem kijk knijpt hij in mijn hand en geeft me een knipoog. 'Zo te zien gaat het allemaal goed. Wil je nog een echo tussen deze en de twaalf weken? Of wou je wachten tot de 12 weken?" Vraagt de vrouw terwijl ze mij een doekje overhandigd om mijn buik mee schoon te maken. Ik kijk naar Jasper en die haalt zijn schouders op. 'We wachten tot de twaalf weken' zeg ik en doe mijn shirt naar beneden. We krijgen de foto's mee en bedanken daarna de vrouw. Bij de balie maken we een nieuwe afspraak en dan lopen we het ziekenhuis weer uit. Natuurlijk gaat dit niet onopgemerkt en worden er verschillende foto's gemaakt.

'En nu?' Vraag ik als we in de auto zitten. 'Ik weet het niet, we kunnen zeggen dat er wat met jou was. Maar ze hebben ons daar ook gezien. Het liefst hou ik het nog geheim. Maar als ze erachter zijn, ja dan is er vrij weinig meer te kiezen' zegt hij. 'Ik weet het' zucht ik en pak mijn mobiel uit mijn tas terwijl Jasper de parkeerplaats afrijdt. Zijn telefoon gaat af en via de handsfree stand neemt hij op. 'Met Jasper' 'hey Jasper. Met mij' hoor ik een vrouwenstem en meteen kijk ik op mijn mobiel. 'Hey, vertel' 'ik vroeg me af of je morgen nog langskwam, anders dan hoef ik niet te komen' pardon? 'Nee ik kom morgen niet, neem maar een dagje vrij en dan zie ik je zondag' 'oke tot zondag, en dankjewel he' zegt ze en dan hangt ze op. Met opgetrokken wenkbrauw kijk ik Jasper aan maar die blijkt het niet door te hebben. 'Uitleg?' Vraag ik dan maar. 'Wat?' 'Wie was dat?' Hij lacht even. 'Jasper, dit is niet om te lachen. Wie was dat?' 'Dat is onze stagiaire Maaike, ze wilt fysiotherapeut worden en loopt stage bij ons. Nu goed?' Zegt hij en kijkt me kort aan. 'En ze gaat mee naar Qatar?' Vraag ik 'ja dat gaat ze' ik knik en let dan weer op mijn telefoon. 'Lieverd, het is echt niks, ze is gewoon een stagiaire en verder niks. Kom op zeg, ik zou toch nooit vreemd gaan' zegt hij. Ik haal me schouders op en Jasper zucht even. Hij trapt het gas goed in en al snel zijn we thuis.

Ik ga op de bank zitten en Jasper komt op ze knieën voor me zitten. Hij pakt mijn handen vast en kijkt me aan. 'Ik meen het lieverd, ik zou je nooit, maar dan ook nooit pijn doen door vreemd te gaan' zegt hij. 'Dat zei Joey ook' zeg ik zacht. Maar toch verstaat hij me. 'Dus hier gaat het om?' Vraagt hij en ik kijk hem vragend aan. Hij staat op. 'Ongelooflijk Britt' zegt hij. 'Wat?' Vraag ik onbegrijpelijk. 'Omdat Joey vreemd is gegaan denk je dat ik het ook doe. Wat een vertrouwen heb je in me' zegt hij, ietwat boos. Ik sta op van de bank en ga voor hem staan. 'Inderdaad ja, ik wil niet nog een keer die pijn voelen om degene waarvan je houdt met een ander te zien, dus ja, misschien dat ik achterdochtig ben als een meisje je belt. Maar snap dat dan. Ik ben gewoon bang dat ik jou straks ook met een ander in bed tegen kom. En dat wil ik niet want ik hou verdomme hartstikke veel van je' roep ik hard en stamp naar buiten toe. Ik loop de straat uit richting het park wat eraan grenst. Ik ga op een bankje zitten en pak me telefoon en zoek het nummer van Ayla op.

'Britt' zegt ze meteen enthousiast. 'Ik heb ruzie met Jasper' zeg ik meteen. 'Wat? Wat is er gebeurd?' Vraagt ze verbaasd. Ik leg het hele verhaal uit. 'En toen ben ik weggelopen. Het is zo stom. Tuurlijk weet ik dat hij niet vreemd zou gaan, maar ik ben er gewoon bang voor' 'ik snap het heel goed dat je daar bang voor bent Britt. Iemand waarvan je hield heeft het bij je gedaan, en natuurlijk ben je dan achterdochtig als een meisje opeens met je vriend belt. Maar we zien allemaal hoeveel Jasper en jij van elkaar houden. Hij gaat echt niet zomaar vreemd. Geloof me, dat doet hij echt niet' ik zucht omdat ik weet dat ze gelijk heeft. 'Ik weet het. Ik ben ook weer een dramaqueen' lach ik even. 'Nee dat ben je niet, je bent realistisch. Ik vind het nog knap dat je niet helemaal uit je dak bent gegaan. Als Dayl door een ander gebeld zou worden, ik zou hem flippen, echt waar' beide lachen we even. We praten nog wat over de zwangerschappen en dan besluit ik om weer naar huis te gaan. met lood in mijn schoenen stap ik de drempel over en hoor Jasper zijn stem. 'Weet ik veel, ze is gewoon weggegaan Joan, ik was gewoon stom bezig' even is het stil. 'Wil je dat doen?' Ik stap de kamer binnen en staar naar de grond. Jasper kijkt op 'laat maar, ze is er al' zegt hij. 'Alsnog bedankt he, doei' zegt hij en hangt op. Zijn telefoon legt hij snel op de tafel en komt naar me toe. Meteen slaat hij zijn armen om me heen en ik de mijne om hem. 'Het spijt me. Ik was gewoon stom bezig' murmel ik, maar ik weet dat hij het verstaan heeft. 'Het spijt mij ook, echt Britt. Ik zou je nooit laten gaan. Geloof dat alsjeblieft' zegt hij en duwt me zachtjes van zich af. Hij pakt mijn hoofd tussen zijn handen en kijkt me aan. 'Ik geloof je, sorry' 'dat is mooi, want ik hou verdomme ook hartstikke veel van jou' zegt hij en ik lach even.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen