Foto bij ¤003¤

Misschien een beetje heel erg clichéxD

De mond van Alice was ook opengevallen en zij verwoorde het woord dat door mijn hoofd heen spookte. “WAT?!” Ze richtte zich direct op mij, maar veel kreeg ik niet mee.
Overkwam mij dit echt? Ik was niet stiekem in slaap gevallen onder een boom of zo?
“Dat is wel heel direct.” Zuchtte Thomas, wat me weer wakker schudde. “Kunnen we haar dan niet nog even aan de beurt laten?”
Hoopvol keek ik naar de vrijwilligster, maar die schudde ferm haar hoofd. “Als jullie haar ook nog doen zit de rest ook te eisen dat zij ook nog willen, dan zitten jullie hier over twee uur nog.”
De cast keek elkaar even aan en Thomas richtte spijtig diens ogen op me, alsof hij daarmee sorry wou zeggen. “Wat is je naam?” Was uiteindelijk wat hij vroeg, iets wat me van mijn stuk bracht.
“Celia... Celia Tullip.” Alsof hij dat echt ging onthouden.
“Celia Tullip, leuke achternaam.” Hij knipoogde even voor hij zich door de vrijwilligster weg lieten leiden.
Alice draaide zich naar me om. “Ik weet zeker dat jij je kans nog wel krijgt.” Maar ook zij wist dat ze er alleen vandaag waren.
Ik zuchtte, maar ik kon wel in janken uitbarsten, waarom moest dit nou net precies mij overkomen?
“Kom op, je hebt ze tenminste van dichtbij gezien.” Ze sloeg een arm om mijn schouder heen. “En je hebt met Thomas gepraat, dat is ook al heel wat.”
Maar een foto had het helemaal afgemaakt, het beetje privacy dat je krijgt bij een meet en greet.

De treurwilg leek mijn gevoelens te delen en ik liet me dan ook dankbaar tegen de bast aan glijden.
Alice was er zelf ook even weer vandoor gegaan om wat alleen tijd met David door te brengen.
Ik had dus besloten om maar ver voor tijd even terug te keren naar de ontmoetingsplek die we voor nu afgesproken hadden om mijn gedachten te ordenen.
De cast zou nu vast al wel het terrein hebben verlaten, hun kennende hadden ze een gehele volle agenda waar ze zich aan moesten houden.
Ik haalde een hand door mijn blonde haar heen en sloot mijn ogen.
De schaduw was aangenaam, terwijl een licht briesje over mijn huid heen streek alsof die me wou troosten voordat de onzichtbare handen met mijn haar begonnen te spelen.
Ergens deed het me wel goed, het was fijn om mezelf even helemaal op te sluiten in een ondoordringbare luchtbel.
De ritselende bladeren van de treurwilg zorgden voor een fijn geluid en het kabbelen van het water dichtbij maakte het nog rustgevend.
Tussen de bladeren door kon ik nog net een glimp opvangen van het kasteel aan de andere kant van de gracht en mijn gedachten begonnen weg te dwalen.
“Celia Tullip.”
Het was grappig om Thomas mijn naam te horen zeggen, ik hoorde het nu zo duidelijk alsof ik er nog weer stond, het moment waarop een droom in duigen viel.
Ik beet op mijn lip voordat ik even zuchtte.
“Mevrouw Tullip?”
Met een schok merkte ik op dat de stem niet in mijn hoofd had geklonken, maar dat die van recht voor me kwam, van een ander persoon die zich onder de boom bevond.
Hij plofte in het gras neer en kwam al snel naast me zitten, maar ik kon hem alleen maar aanstaren.
“Het spijt me van eerder, ik had graag nog even met je willen praten.” Thomas Rook grijnsde naar me waarna hij zijn achterhoofd tegen de boom bast aan liet leunen.
“Dus ben je me stiekem gevolgd.” Grapte ik, zekerder dan dat ik me voelde en ik was dan ook opgelucht toen Thomas even moest lachen.
“Misschien wel, misschien niet.” Antwoordde hij geheimzinnig terug.

Lachend zat ik nog een lange tijd met Thomas onder de boom, hij vertelde me zijn belevingen op de set en ik vertelde hem mijn mening, theorieën en bevindingen over de serie en ik kon mijn geluk niet op. Was dit karma? Omdat ik niet gezeurd had toen ze de rij sloten?
“Ik heb altijd al naar zo'n evenement gewild, maar ik had er nooit de tijd voor.” Hij grabbelde even in het tasje dat hij bij zich had. “Maar ik heb nu een korte vakantie dus heb ik maar een geheel weekend hier geboekt met en tentje.”
“Dus jij staat ook op de event camping?”
“Inderdaad.”
“Ben je niet bang dat je de hele tijd herkent wordt en je kont niet kan keren, of nog vreemder, wakker word met een onbekende creeper in je tent?”
Thomas lachte. “Morgen ga ik vermomd, ik heb mijn schmink en protheses in de tent liggen die ik op heb gezet.” Zijn grijns werd even breder. “En ik heb een slot op mijn tent.”
Niet dat een slot zoveel uit zou maken op een tent, een paar haringen eruit halen en je kon onder het doek door kruipen, maar dat ging ik hem naar niet vertellen.
“Weet je, ik kan gemakkelijk praten met je.” Hij kneep zijn ogen even wat dichter door een felle straal zonlicht die opeens door het blader dek heen brak. “Je bent dan wel een fan, maar je blijft er zo rustig onder.”
Ik haalde mijn schouders op. “Vanbinnen gil ik het trouwens uit hoor.”
“Maar dan alsnog, ik voel me zo normaal bij je.”

“Hé Celia, je bent er al en...” Monica kapte haar eigen zin af toen ze zag dat ik niet alleen was.
“Is dat niet.... Hoe heet die ook al weer? Van die serie waar je zo gek op bent.”
Thomas lachte. “Aangenaam.”
“Jezus, het is hem echt.” Ze plofte naast hem neer. “Op tv zie je er veel langer en ouder uit, al was dat maar één aflevering, verder kwam ik niet.”
“Geen fan dus?”
“Alleen als er meer groteske en lugubere moorden in komen, dan mag je me bellen, nu is het wat te... saai.”
“Momo, wees wat vriendelijker tegen die acteur, hij kan er ook niets aan doen.” Scott kwam ook al snel in beeld en nam Thomas ook in diens geheel op. “Leuke serie, geen groot fan.” Zei hij alsof hij zich daarmee voorstelde, waar door ik even met mijn ogen rolde.
Mijn vrienden waren nou niet bepaald echt standaard vriendelijk zo af en toe.
“Thomas, dit zijn Monica en Scott.”
“Aangenaam.” Thomas bleef de beleefdheid zelve.
“Yo.” Monica's antwoord.
“Eens gelijk.” Scott was dan tenminste nog beleefd terug.
“Hey lekkere dingen van me!”
Dat kon maar één persoon zijn. “Railey!” Kirde Monica terwijl ze de jongen knuffelde die theatraal door de bosjes gesprongen onze kant op kwam. “lang niet gezien.”
Maar de jongen had zijn ogen op iemand laten vallen. “Hallo, wie is het lekkere ding naast mijn slaapzak partner?”
Ik zuchtte en rolde met mijn ogen. “Railey, we delen een tent, geen slaapzak.” Maar de jongen hoorde dat al niet meer, dus ik zuchtte nogmaals. “Dit is Thomas Rook.”
Daarna boog ik me snel naar Thomas om het één en ander te verduidelijken. “Hij noemt iedereen lekker ding, dus mocht je daardoor geschrokken zijn, wees gerust.”
“Oké.” Maar aan zijn ogen kon ik al wel merken dat hij gewend was zulke woorden te horen.
Ergens had ik wel te doen met beroemdheden. Ze kregen al die meningen over zich heen waar ze niet om gevraagd hadden en worden als arrogant gezien als ze niet reageren of als ze ergens mee instemmen als het over hen gaat.
Om hem het niet al te ongemakkelijk te maken tikte ik even op zijn arm. “Zullen we wat gaan eten?”

Reacties (4)

  • wizardnightM

    Dit is ook maar wat je noemt: met je neus in de boter vallenxD
    Leuk verhaal tot nu toe, nu maar verder lezen^^

    6 jaar geleden
  • Girlicious

    Dit mag dan cliche zijn... i love it!
    Het is haar echt gegund dat ze alsnog wat quality time heeft gehad met de cast. Tenminste.. met Thomas waar ongetwijfeld wat moois uit gaat komen.
    Ik voel het haha! Ze moet Alice bellen!
    Die moet er ook bij zijn! Haha. Desnoods neemt ze die David ook mee
    Thomas is zo'n schatje! En idd. Bekend zijn is niet altijd leuk...

    Kudoo!!
    Snel verder!

    6 jaar geleden
  • Wyrden

    Inderdaad Lermanator, dat dacht ik ook al:P
    Ach, het heeft zijn voor- en zijn nadelen maar ik denk niet dat zoiets ooit in het echte leven gaat gebeuren :')

    6 jaar geleden
  • Jarnsida

    Ik hoopte er al op;)en het was echt asociaal om dat hek dicht te gooien. Ze hadden de rij moeten sluiten en de resterende mensen de kans moet geven. Maar goed zonder deze slechte regeling had deze ontmoeting nooit plaatsgevonden en dat zou zonde geweest zijn

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen