Foto bij Weird feelings

Taylor Swift - This Love (https://www.wetransfer.com/downloads/1a1a698cada17537cf6b710db37a851020150114231631/318578)

Aan tafel, kaarsrecht tegen de rugleuning en blik onafgebroken op de muur voor me gericht. Tussen mijn vingers een armbandje dat ik die dag vaker in mijn friemelende handen had gehad dan om mijn pols.
Ik kon het niet helpen. Bij alles wat ik deed, aan alles waar ik aan dacht... het deed me denken aan Harry. Ik werd er onrustig van. Hij was er niet, in het buitenland zelfs, en zou dat ook wel voor de komende paar dagen zijn. Ik had gedacht dat in zijn huis komen wonen een te grote stap zou zijn, maar hij was er vaker niet dan wel, en leek het ‘samenwonen’ helemaal nergens op. Het perse heel erg vinden deed ik niet.
Er waren een paar dagen voorbijgegaan en met Charlie ging het heel goed. Of dat ook voor mij gold, kon ik niet zeggen. Ik was dus constant onrustig, alsof er iets in het achterste van mijn hoofd aan het branden was, maar ik het maar niet kon bereiken. Wat het was? Ik had geen idee. Ik ging ervanuit dat het met Harry te maken had. De laatste tijd leidden al mijn gedachten toch om een of andere manier naar hem.
Harry had me zoals beloofd elk klein beetje nieuws over Tristan laten weten via What’s App. Hoe de zaak verliep en dat soort dingen. Normaal gesproken zouden die altijd een paar maanden duren, maar iets in me zei dat Harry’s portemonnee een handje had geholpen. Een handjevol, klaarblijkelijk. Het was ook niet erg, want het was voor Tristan.
Harry had het niet open en bloot gezegd, maar te zien aan de manier waarop hij de nieuwtjes bracht leek het alsof ze steeds positiever werden. Het ontging me niet. De kans dat Tristan terug zou komen bestond er. Hoe groot ‘ie was, was alleen onbekend.
Mijn ogen sloegen neer op mijn vingers. Ik had zonder het door te hebben het armbandje om mijn wijsvinger gedraaid en afgekneld. Mijn vingertopje werd paars. Ik liet het armbandje los.
Eerlijk gezegd wist ik niet wat er zou gebeuren als Harry ook echt de voogdij over Tristan zou krijgen. Zou hij hem meenemen op toer, of thuis laten, aangezien dat waarschijnlijk ook beter was? Maar bij wie zou hij hem laten? Bij mij? Was dat wel zo handig, al zo snel? We hadden het er wel eerder over gehad, over wat hij zou doen, maar Harry dacht zeker te zijn dat hij Tristan gewoon mee kon nemen – waar hij ook heenging. Onuitgesproken gedachten van ons beiden zeiden dat we allebei wisten dat dat niet kon.
Ik was dan ook benieuwd hoe ze de voogdij zouden winnen. Ik wilde Harry niet ontmoedigen, hoor, dat helemaal niet. Ik maakte me alleen gewoon veel zorgen. Ik kon het niet helpen. Misschien was het wel het moederinstinct. Geen idee.

Mijn telefoon op tafel begon te trillen. Ik keek omlaag. Harry belde.
‘Abs?’
Ik kuchte en herstelde mezelf. ‘Hey, Harry. Heb je het niet druk?’
‘Ja, maar ik wilde je per se even bellen
‘O, hoezo?’ Mijn blik bleef op de muur gefixeerd. Met een hand ging ik door mijn klitterige haar.
‘Ik werd vanochtend al door mam gebeld, maar had nu pas tijd om jou te kunnen bellen, Want, tja, de bruiloft komt er natuurlijk aan.’
Even fronste ik, verward, want waar had hij het in godsnaam over? Toen...
‘O! Ja, dat klopt. Van Robin en je moeder,’ reageerde ik ietwat versteld. Het bleef even stil.
‘Je was het vergeten, hè?’
Ik zuchtte en legde mijn hoofd in mijn vrije hand. ‘Ja, Harry, en dat spijt me. Er is gewoon veel aan de gang geweest de afgelopen tijd. Ik... ik weet niet. Ik ben niet helemaal gefocust.’
‘Dat geeft niet, baby. Als je er maar wel de dag ervoor, de dag zelf en de dag erna vrijhoudt
‘Ja, zal ik doen. Als jij precies weet welke dat zijn? Ik heb dat nog niet gehoord.’
‘Over twee weken. De 31ste, de 1ste en de 2de.’
‘Oké.’
‘Abs?’
‘Ja?’
‘Gaat het wel?’
Ik glimlachte zwak. ‘Ja, hoor.’
‘Hm
‘Echt.’
‘Als ze me nu niet riepen was ik aan de telefoon gebleven, Aibileen, want ik merk dat het niet met je gaat. Ze zijn alleen nogal opdringerig.’
‘Dat maakt niet uit, Harry. Het geeft niet.’
‘Bel anders even mijn moeder. Kunnen jullie het ook gelijk over de bruiloft hebben. Ze heeft je toch nog een aantal dingen te vragen.’
‘Wat dan?’
‘Bel haar maar gewoon
Ik wreef met mijn hand over mijn gezicht en liet een onhoorbare zucht gaan. ‘Oké.’
Harry bleef even stil. Toen zei hij plotseling, nogal geagiteerd: ‘Ik word bijna boos om te horen hoe het niet met je gaat. Je zal er niks aan kunnen doen, hoor, maar op dit soort momenten vervloek ik mijn werk als ik gewoon kan horen hoe je je voelt.’
Ik glimlachte. ‘Zoals ik al zei, Harry, het geeft niet. Dit hoort erbij.’
Ik hoorde hem zuchten. ‘Dan nog. Het was stukken beter geweest als we nu samen waren.’
‘Het is dan altijd beter, toch?’ merkte ik stilletjes op.
‘Dat is ook wel zo, ja,’ klonk Harry geamuseerd.
Een korte stilte.
‘Ik heb heel veel geluk met jou, Abs. Je bent een fantastische, begripvolle moeder en vrouw naar mij toe. Ik ben trots op jou en trots op het feit dat ik je eigenlijk stiekem al de mijne mag noemen
Een brok vormde zich in mijn keel. Ik knipperde wild in mijn ogen. Wat een sukkel. Hij was juist degene waar ik me steeds over verbaasde, over hoe sterk hij de afgelopen jaren was geweest en hoe makkelijk hij van mij en Charlie kon gaan houden. Houden van... deden we dat al?
‘Van... h-hetzelfde.’
‘Ik spreek je snel, sweetheart. Tot later
Plotseling kreeg ik een vlaag van angst over me heen bij het horen van zijn stem. Het kwam vanuit het niets en ik begreep er ook niets van, maar toch werd het idee dat ik zo op zou moeten hangen en zijn stem niet meer zou kunnen horen, omgezet naar een lichte vlaag van paniek. Ik wilde echter niets laten merken. Het was zijn zaak niet.
‘J-ja. Spreek je snel,’ zei ik schor en voordat Harry nog iets kon zeggen hing ik op.

Ik sloot mijn ogen.

Begrijp me niet verkeerd, hoor, want ik bedoelde het allemaal niet slecht. Ik wist zelf niet eens wat ik bedoelde. Ik was wel blij, dat wel, maar om een of andere manier knaagde er iets aan me. Maar wat? Ook geen idee.
Ik wist in ieder geval wel dat ik Harry miste. Natuurlijk, ik had Charlie en ik genoot elke dag van hem – ook al was hij nu op school – maar ik had ook een sterk figuur naast me nodig. Het zou alleen nog wel heel wat dagen duren voordat ik hem weer zou zien.
Ik zuchtte lang, diep en wreef met mijn handen over mijn gezicht. Misschien was het wel gewoon het beste om Anne te bellen. De bruiloft was ten slotte iets leuks, én ik had haar al lang niet meer gesproken.
‘Hey, lieverd! Ik zag je Caller ID al! Hoe gaat het?’ Ik hoorde Anne’s lieve stem aan de andere kant van de lijn en voelde mijn ogen prikken. Waarom dat ook, in godsnaam?
‘Hey, Anne! Ja, goed, hoor! Met jou?’
‘Nou ja, ik begin het al drukker te krijgen...’ Ik glimlachte waterig. ‘Ik hoorde het al, ja.’
‘Laat me raden; Harry kon zijn mond niet houden? God, dat kind ook... Kan ik het zelf nooit vertellen...’
Ik fronste. Wat vertellen? Waar zou Harry zijn mond over moeten houden, aangezien ik het van de bruiloft al wist? Anne ging echter onverstoorbaar verder.
‘Maar goed, nu je het weet zal ik maar meteen zeggen: aanstaande zaterdag hebben we pasdag voor de bruidsmeisjes. Robin en ik hebben de jurkjes al uitgezocht, hoor, en de maten ook – ik kreeg de jouwe van je mam – en dan hoeven ze daarna alleen nog een beetje aangepast te worden
‘W-wat? Pasdag voor bruidsmeisjes?!’
‘Huh?’
Ik lachte zacht. ‘Anne, Harry heeft me alleen verteld dat je bruiloft over zo’n twee weken is. En dat ik je moest bellen. Dat is alles.’ Mijn hart klopte ondertussen in mijn keel. Was het echt zo...?
‘O... nou, bij deze... ik zou je graag als één van mijn bruidsmeisjes willen? Gem is mijn Maid of Honour, en die zei ook dat ik je moest vragen. Niet dat ik het zelf niet wilde, hoor, want ik vond het een prachtig idee. Het is wel een beetje laat, ja, maar, ja, je kwam ook best laat onze levens weer binnenwandelen, en...’
‘Anne,’ onderbrak ik haar glimlachend. Ondertussen veegde ik de ontroerde traan bij mijn rechterooghoek weg.
‘Ja?’
‘I-ik... ik zou het fantastisch vinden om je bruidsmeisje te mogen zijn. Wat een eer,’ bracht ik uit terwijl ik zacht kuchend op mijn borst klopte. Alsof dat zou helpen.
Even was het ook stil aan de andere kant van de lijn. Toen hoorde ik toch echt zacht gesnuif.
‘D-dat vind ik heel fijn om te horen, lieverd. Echt heel fijn. Dat zal Harry fantastisch vinden,’ klonk ze schor.
‘Waarom precies Harry?’
‘O, had hij dat nog niet verteld? Hij is de bruidsjongen voor Robin. Niet de eerste, want dat is Mike al. Daarna komt Harry.’ Ik meende het me inderdaad te kunnen herinneren dat Robin ook al een zoon uit een eerder huwelijk had.
‘En als hij wil kan Charlie ook bruidsjongen zijn. Hij mag ook de ringen brengen, maar dat hangt er nog maar vanaf.’
‘Dat zal hij geweldig vinden, Anne,’ glimlachte ik. ‘En waar hangt wat vanaf?’
‘Of Tristan er ook bij zal zijn. Ik denk niet dat die het al oké zal vinden om zo in alle aandacht zelf over het altaar als bruidsjongen te lopen, dus hoop ik dat hij de ringen kan doen.’ Ik knikte stilletjes. Ik had nog helemaal niet aan hem gedacht, maar dat betekende niet dat ik het minder hoopte. Het zou fantastisch zijn als hij er ook bij kon zijn.
‘Loopt Charlie dan alleen over het altaar?’
‘Nee, hij kan ook met jou, als je dat oké vindt. Eigenlijk is het wel de bedoeling, aangezien we met jou erbij ook één bruidsmeisje meer hebben. Als je dan naast je eigen zoontje kan lopen, is dat ook leuk.’
Ik glimlachte. ‘Dat zie ik inderdaad wel zitten, ja.’
‘Daarom. Dus ik zie je zaterdag? Elf uur bij mij thuis, oké? Daar verzamelen we met alle meisjes
‘Oké,’ knikte ik en schreef het op een papiertje. ‘Ik zal er zijn.’
‘Ik heb er zin in, lieverd! Ze kunnen ook niet wachten om je na al die jaren weer te zien!’
‘Wie?’
‘Mijn vriendinnen, natuurlijk! Ze weten alles over jou en Charlie
‘Wauw... echt, alles?’
‘Nee joh, gekkie, dat nou ook weer niet. Maar ze weten wel het globale verhaal
Oké. Dat zou nog wat worden.
‘Wil mam geen bruidsmeisje zijn?’
‘Nee, lieverd, die had ik wel gevraagd, maar ze vind het fijner om vanaf de stoel te kunnen zitten. Geen zorgen, hoor, ik heb er wel voor gezorgd dat ze een speech gaat doen.’
Ik lachte zacht. ‘Oké, dan is dat in ieder geval geregeld. Wie doen er nog meer een speech?’
‘Uiteraard Gemma, en Harry wilde ook graag. Robin en ik willen dan ook nog een bedankwoordje zeggen, en dan was dat het wel, geloof ik.’
‘Wil Mike niet?’
‘Zeg, wat is dat met al die vragen, joh!’ hoorde ik Anne zacht lachen, ‘Maar goed, die hoefde niet. Vond Harry wel de prima spreker, dus die twee hebben dat zo afgesproken.’
‘Oké.’
Ik merkte dat ik opgewonden begon te worden. Het was ten slotte iets supers, een bruiloft, iets moois en iets gaafs. Ik kon niet wachten om er te zijn en alle liefde te mogen meemaken.
‘Maar goed, dan zie ik je zaterdag, Anne.’
‘Uiteraard, liefje. Tot dan!’
‘Ik heb er zin in! Tot dan!’
Met een glimlach legde ik mijn telefoon op tafel.

Die dag werd ik drieënveertig minuten eerder wakker dan dat op mijn wekker was afgesteld. Waren het niet mijn enthousiaste zenuwen, dan was het wel Charlie die in zijn Kars-pyjama door het huis aan het stuiteren was. Er chagrijnig om zijn kon ik niet, want het zou een mooie dag zijn. Dat was ook het eerste wat me te binnen schoot toen ik mijn ogen opendeed.
Op de gang trof ik een over de vloer rollende Charlie aan, die vanaf daar enthousiast naar me zwaaide, ‘Hey ma!’ riep en toen pas opstond. Ik was te verbouwereerd door zijn naamkeuze om nog iets te kunnen zeggen. In plaats daarvan knuffelde ik hem terug.
Twee uur later hadden we ontbeten, waren we aangekleed – ik had ook mijn best gedaan op mijn make-up – en was Charlie’s haar gekamd. Toen vertrokken we. Nu dus wel met een van Harry’s auto’s. Ik had expres degene gekozen die er het minst duur en het minst mooi uitzag, want zo voelde ik me tenminste nog een béétje normaal.
Ik gromde alsnog toen ik over de snelweg reed en het logo in de as van het stuurwiel zag. Een BMW. Bollocks.

Drie uur en een behoorlijk aantal plaspauzes verder reed ik met Charlie Harry’s straat in, en ik begon al spontaan te glimlachen.
Ik drukte op de bel. Naast me stond Charlie te springen. Ik kreeg het idee dat ik eens met hem een paar testen moest doen, want nu leek het wel heel erg op ADHD.
‘Aibee!’ hoorde ik plotseling, en ik keek op van Charlie, recht in Gemma’s groene ogen. Ik glimlachte breed en spreidde mijn armen.
‘Wauw, jullie heb ik ook al lang niet meer gezien, zeg... hey, stoere boy! Hoe gaat ‘ie?!’ ratelde Gemma terwijl ze me eerst terug knuffelde en een breed grijnzende Charlie vervolgens een high-five gaf. Cute.
‘Mama is er al met de andere meisjes. En je eigen mam is er ook, voor Charlie,’ zei Gemma terwijl ze me voorging naar de woonkamer. Daar trof ik ook alle mensen aan.
‘Aibileen, schatje!’ riep Anne enthousiast uit en legde daarmee alle aandacht in de kamer op mij. Ze knuffelde me stevig, fluisterde in mijn oor dat ze me gemist had en zakte daarna door haar knieën om hetzelfde bij Charlie te doen. Op datzelfde moment kwam mijn moeder naar me toe. Bij het zien van haar gezicht begonnen mijn ogen spontaan te branden, ook al had ik haar een paar dagen geleden nog gezien.
‘Mam.’ Ik sloeg mijn armen om haar heen en begroef mijn gezicht in haar trui. Ik rook haar welkbekende geur en snoof bijna opgelucht.
‘Hey, lieverd,’ hoorde ik haar zeggen voordat ze een kus op mijn kruin drukte. Ik glimlachte en liet haar vervolgens los, zodat ze zich op haar kleinzoon kon richten.
De minuten daarna gingen gepaard met het ongemakkelijk ontmoeten van alle twee van Anne’s beste vriendinnen – de derde was die ochtend ziek geworden – die me onbeschaamd en constant bestudeerden. Ik wist dat ze het niet zo bedoelden, maar toch voelde ik me veroordeeld en ongemakkelijk.


Ik weet dat aibileen een beetje rare gevoelens in dit hoofdstuk lijkt te hebben, en ik weet ook nog niet hoelang dat ook zo blijft, maar het komt omdat ik me zelf totaal niet oke voel.
want weet je, ik heb een van mijn herkansingen niet gehaald. dit betekent dat ik naar mijn propedeuse kan fluiten, en dus ook naar de mogelijkheid om volgend jaar iets anders te doen dan de opleiding die ik nu doe en waar ik eigenlijk niet zoveel plezier aan beleef. universiteit was een optie.
ik kan mn p natuurlijk altijd nog halen, als ik het tweede jaar ook ga doen en de toets volgend jaar voor de derde en laatste keer kan herkansen. dan moet ik m echt halen.
ik heb het mijn ouders nog niet verteld en ben ook doodsbang ervoor. gisteravond, toen ik mn cijfer op blackboard zag, heb ik zó erg gehuild. echt hysterisch gewoon. want tja, je ziet gewoon je toekomstplannen in duigen vallen, én je voelt zoveel schaamte. zó, zó, zó veel schaamte. ik schaam me kapot. bij het idee al om de gezichten van mijn ouders te moeten zien als ik ze vertel dat ik nog een jaartje zou moeten blijven, zorgt er al voor dat ik bijna weer huil. zelfs dit schrijven geeft brandende ogen.
ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet doen. ik moet het niet uitstellen, natuurlijk, maar ik durf het ook gewoon echt niet te vertellen. écht niet. vooral bij mn vader gaat mijn hart breken. we hadden het er die avond nog over tijdens het koken. over dat ik me nu wel moest gaan oriënteren om wat ik dan op de universiteit zou doen volgend jaar, en over de herkansing (waarvan ik toen het cijfer nog niet wist) en hoe die was gegaan, en wat er zou gebeuren als ik die niet zou halen, en dat hij liever niet heeft dat ik een extra jaar moet doen, en dat hij en mijn moeder er geld insteken en dat ik dan ook iets terug moet geven.
gódsámme. ik schrijf dit en ik voel mijn hart echt bonken. wat moet ik? wat moet ik? niet alleen ben ik de draad kwijt - maar dat was ik de afgelopen maanden al, want ik ben sowieso niet blij met wat ik nu doe - maar moet ik dat nu officieel aan mijn familie vertellen. ik ben zo bang.

het spijt me heel erg dat ik jullie hiermee opzadel. maar ik weet gewoon niet wat ik moet doen. sorry

Reacties (3)

  • kaleidoscoop

    Ten eerste word ik helemaal vrolijk van het bruiloft-idee en dat betekent Harry in pak en emotioneel omdat zijn moeder gaat trouwen en cute speeches en schattige Charlie en uuuuugh je maakt me er zo ontzettend zenuwachtig voor (wat is er mis met mij)

    Ten tweede wil ik je ontzettend veel sterkte wensen. Het klinkt een beetje scheef, maar ik weet inmiddels ongeveer wel hoe het voelt om iets te vertellen waarvan je weet dat het diegene gaat teleurstellen. Toch kun je er het best zo snel mogelijk mee komen. Kun je dit jaar niets meer herkansen? Dan is het beter om de knoop door te hakken. Ik weet ontzettend goed hoe moeilijk en eng dat is maar hoe langer je het voor je houdt hoe zwaarder het op jezelf gaat wegen.

    Heel veel succes! Het komt allemaal wel goed.

    4 jaar geleden
  • Glimlach

    Ik heb met mijn geschiedenis proefwerk verknalt, maar hier word ik wel blij van haha.

    4 jaar geleden
  • BiebStyless

    het geef voor mij niet dat je dit verteld (spoiler) ik weet echt hoe je je eigen voelt,het klinkt allemaal makkelijk wat ik nu ga zeggen maar breng het bij je ouders zo langzaam mogelijk over en hoe jij je er ook bij voelt zodat ze weten dat jij ook heel erg baal ervan. Elke ouder is natuurlijk anders kwa reageren maar als je het gewoon uitleg snappen ze je echt wel. & schamen hoef je je echt niet het is natuurlijk rot als je nog een jaartje extra moet doen maar het kan gebeuren en dan moet het jou juist de kracht geven dat je het dan wel zal halen (werkte bij mij in ieder geval wel) ik kan nu ook wel onzin praten maar dacht ik laat weten dat ik weet hoe je je voel. succes met vertellen en het komt heus wel goed.

    xx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen