In de eerste instantie kon Jochem alleen maar met open mond toekijken. Toen zijn “gasten” echter geen aanstalten maakten om te vertrekken en het bloed van vreemden zijn houten vloer rood kleurde, wist hij dat hij er iets van moest zeggen, maar de juiste woorden kwamen niet bovendrijven. Hij zat inmiddels met zeven mannen en twee vrouwen op zijn kamer, die allemaal behoorlijk in de war leken te zijn.
‘Dus dit was jouw kamer?’ vroeg hij aarzelend aan het meisje met de lange, bruine krullen.
Hij had geweten dat de vorige huurder spoorloos was verdwenen en als hij haar moest geloven kwam dat doordat ze naar Midden Aarde was getransporteerd. Een wereld waarover hij weinig wist, behalve dat een ring erg belangrijk was en dat er kleine wezens leefden. Er was daar in elk geval niets van te merken, want de meesten torenden boven hem uit.
Anderen zouden dat misschien als klinkklare onzin hebben afgedaan, maar daar dacht Jochem wel anders over nu er een stroom mensen uit zijn plafond was gekomen.
‘Ja,’ zuchtte ze. ‘Blijkbaar is de tijd doorgegaan.’
Ze blikte wanhopig in de rondte.
‘Ik moet zo echt naar huis, om te vertellen dat alles in orde is.’
Jochem vroeg zich af of dit het juiste moment was om het te vragen. Hij besloot het toch maar te doen, voordat ze ervandoor gingen en hij met de ellende achterbleef.
Ongemakkelijk schraapte hij zijn keel. ‘Ik eh, ik wil niet onaardig zijn, maar bij ons in Nederland is de vloer meestal niet bezaaid met – met… dat.’
Hij kon het geen mensen noemen. Het leek wel of ze Halloween maskers op hadden en dan nog het soort waar je werkelijk van schrok.
‘Ik wil geen problemen en zo.’
Jochem vermoedde dat het daar wel te laat voor was, maar misschien konden ze de schade nog beperken. Als niemand hier lijken zou aantreffen, zou dat in ieder geval erg helpen.
‘Natuurlijk helpen we je,’ zei hij een man met donker haar. Hij had een vreemd sieraad op zijn voorhoofd en Jochem vermoedde dat hij misschien wel een koning was. ‘Waar kunnen we een vuur ontsteken om de lichamen te verbranden?’
‘Eh, nou dat kan lastig worden…’
‘Begraven dan?’ opperde een ander.
Jochem liep naar het raam toe, al wist hij al wat hij daar zou aantreffen. Asfalt, steen en gebouwen.
‘Gaat ook niet lukken.’
‘Waar laten jullie je dooien dan?’ blafte een andere man, met een kaal hoofd en een flinke baard. Hij kwam met zijn brede schouders en gespierde armen nogal intimiderend over en Jochem zag al direct in dat hij daar geen ruzie mee wilde hebben.
‘Er zijn speciale plaatsen waar de doden worden verbrand of begraven,’ legde het meisje geduldig uit. ‘Maar daar kunnen we nu niet komen. We moeten een andere oplossing bedenken.’
‘We moeten wachten tot de nacht valt,’ sprak een man met glanzend, witblond haar.
Jochem blikte op de klok. Dat zou nog wel even duren…

Er viel een ongemakkelijke stilte. Jochems ogen dwaalden af naar het andere meisje, dat helemaal niets zei en naar beneden staarde. Hij kon zich niemand voor de geest halen die zo een trieste aanblik had gehad.
‘Kan ik iets voor je doen?’ vroeg hij haar zacht.
Ze keek schuchter naar hem op. Een antwoord bleef zo lang uit dat hij eigenlijk niets meer verwachtte, maar uiteindelijk fluisterde ze: ‘Douchen.’
‘Eh, dat kan. Op de gang is een ruimte met een aantal douches.’
‘Oh…’ Ze wendde haar gezicht weer af en kruiste haar armen voor haar bovenlijf.
De donkerharige man stond op. ‘Ik blijf wel bij je.’
Aan zijn onschuldige gezicht te zien had hij geen flauw idee wat een douche was en zag hij ook niet in dat dat niet echt een tactische opmerking was.
Het andere meisje moest er blijkbaar toch even om grinniken, wat haar een onbegrijpende blik van de ander opleverde.
‘Jamie wil zich wassen,’ gniffelde ze. ‘Dat is niet zo heel netjes, hè?’
Het gelaat van de man verschoot van kleur, maar hij krabbelde niet terug.
‘Dan sta ik wel met mijn rug naar haar toe. We kunnen niet het risico nemen dat Araevin terugkomt.’
‘Gelukkig hebben ze douchehokjes voor zulke situaties,’ luidde haar antwoord. ‘Maar je hebt gelijk, Elrond. Iemand moet ervoor zorgen dat Jamie veilig is en iemand moet ook wat eten vergaren. Ik ga wel boodschappen doen. De rest mag de vloer gaan schrobben.’
Haar grijns leverde een hoop boze blikken op, maar haar eigen gezicht versomberde al snel.
‘Oh, ik heb natuurlijk geen geld…’

Reacties (6)

  • Nikeia

    ‘Gelukkig hebben ze douchehokjes voor zulke situaties,’
    Prachtige opmerkingxD

    4 jaar geleden
  • Vibes

    Ja ik zou andere dingen denken als er mensen uit mijn plafond zouden stromen. Behalve als het knappe jongens waren, dan was het goed.

    Ik had er trouwens op gestaan dat Elrond mee ging.

    6 jaar geleden
  • Grindelwald

    Haha. Lekker Elrond :'p

    6 jaar geleden
  • Vega

    Tussen Jamie en Elrond komt wel een relatie....... Ik geloof erin

    6 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Awww wie is er dan dood?

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen