Foto bij 012 - Kili

Ik hoop niet dat het erg is dat het hoofdstuk wat langer is, ik was net lekker aan het typen toen ik ineens besefte dat het wel erg lang werd. Ook kan ik het plaatje van Kili's zwaard er nog even niet bij zetten, dat doe ik later nog (anders ben ik zo'n traditie breker) mijn macbook en ik hebben ruzie en ik ben al blij genoeg dat al mijn schrijfbestanden er nog op staan, want google chrome heeft hij dus mooi gewist (en ik vergeet steeds een back-up te maken, ging vorige keer ook al mis) nouja, buitenom dat niemand dat echt wat interesseert, dat is dus de rede dat dat plaatje tot nu toe niet boven dit hoofdstuk staat :') enne veel leesplezier hoop ik

'laat maar, het is belachelijk,' zei Kili uiteindelijk. Thari keek hem teleurgesteld aan. 'We zijn er,' zei Ori geërgerd. Ze stonden bij een hoge rotswand die was bedekt onder klimop. Bovenin was een soort uitkijkpunt waar Ori het waarschijnlijk over had. Kili keek omhoog. 'Is dit wel verstandig?,' vroeg hij terwijl hij Ori bedenkelijk aankeek. 'hoezo? ben je bang?,' vroeg Ori uitdagend. 'niet voor mijzelf, maar voor jou,'' Kili keek met een bezorgde blik naar Ori die al was begonnen met klimmen. Ook Thari keek bedenkelijk naar boven. 'je hoeft niet te gaan als je niet durft..,' zei Kili zacht, maar ze deed alsof ze hem niet hoorde en klom achter Ori aan. Kili zuchtte even, maar klom toen ook omhoog. Het leek een hoop gestapelde stenen tot hoog bovenin, waar een soort plateau was. Kili stopte zijn voeten in de gaten van de stenen om omhoog te komen. Zo nu en dan schoot zijn voet weg omdat de stenen los zaten en weg schoten. Hij keek omhoog naar Thari die dapper verder klom alsof het haar geen enkele moeite kostte, ze was al bijna bij Ori die al stond uit te kijken over het bos. Voor Kili was het nog zo'n twee meter omhoog. even trok hij zijn pijlenkoker recht op zijn rug en legde zijn boog iets beter op zijn schouder. Altijd als hij naar het bos ging droeg hij ze bij zich, hij snapte niet waarom oom Thorin, zijn moeder en Fili dachten dat hij niet voor zichzelf kon zorgen. Hij schoot al sinds zijn derde, waardoor hij nu op de milimeter nauwkeurig raakte waar hij op richtte. En hij zou nooit vertrekken zonder boog. Tenzij er een heel elfenleger voor hem stond, kon hij zichzelf wel redden. Ori stak zijn hand uit naar Kili om hem omhoog te helpen. Maar Kili nam hem niet aan en hielp zichzelf. Even keken ze alle drie uit over het bos. Achter hen groeiden bomen over hen heen als een soort dak van bladeren. Ori pakte een boekje uit zijn jaszak en bladerde op zoek naar een bladzijde. Kili sloeg een hand voor zijn gezicht om Thari aan het lachen te maken en om Ori nog belachelijker te laten lijken. Maar Thari sloeg geen acht op Kili, ze had alleen oog voor Ori die scheef naar haar glimlachte. 'ik... ik emh, heb iets voor je geschreven, voor jou Thari,' zei hij zachtjes. Kili probeerde nu om Thari's aandacht te trekken door een braakneiging te immiteren, maar wederom merkte Thari hem niet op. Ori daarentegen zag het wel en wierp hem een boze, bijna onzichtbare blik toe die hem meteen deed stoppen met zijn gedrag. Zuchtend ging hij zitten, met zijn benen bungelend over de rand van de afgrond, terwijl hij luisterde naar wat Ori te vertellen had.
er gaat geen dag voor bij
dat jij niet alles bent
waar ik aan denk
terwijl ik bid, dat jij
niet luistert naar de wind die zegt
wees vrij,
nee, wees bij mij
dagen komen, dagen gaan
genoeg om te gaan dan staan
laat mij je weg zijn
laat mij jou pijn
laat mij je verlies en verdriet
want verlaten doe ik niet
wees niet bang
ik ben hier
geef mij je tranen
ik zal ze drogen
geef mij je angst en ik zal je...

'Ori, stil!,' suste Kili plotseling. 'Maar...,' zei Ori verontwaardigd. 'Kili laat hem uitpraten!,' zei Thari kwaad. 'ik zei; stil!,' fluisterde Kili op een dwingende toon. 'zeg mij niet wat ik moet doen!,' Thari liep kwaad op Kili af en duwde hem. Weg van de afgrond. Maar Kili pakte haar armen vast. 'Luister Thari,' zei Kili dwingend, terwijl hij naar een donkere plek wees onder de bomen, iets wat leek op een grot. 'Er is nu geen tijd voor grapjes of opstandigheid, je moet doen wat ik zeg of je gaat dood,' ging Kili verder. Thari deed haar mond open terwijl ze haar wenkbrauwen fronste wat duidelijk een poging was hem uit te schelden, maar toen drongen zijn woorden tot haar door. 'dit is geen poging om je romantische momentje met Ori te verpesten, hoewel ik inderdaad op het punt van braken stond, maar je moet je nu verstoppen, samen met Ori, daar,' in zijn ene hand hield hij haar pols en met de andere wees hij naar de plek die hij bedoelde. Was dit en moment om haar te kussen? Dat was het enige wat door zijn hoofd ging. Hij vervloekte zichzelf erom, dit was niet het moment om daaraan te denken. Hij liet haar pols los en gaf Ori een duw in de goede richting omdat hij verstijfd van angst naar datgene keek dat zich in het bos bevond. De bron van het gevaar dat dreigde. Kili ging op zijn knieën zitten op de rand, zijn ruiterboog stevig in zijn hand, pijl op het beest gericht. Wargs konden niet klimmen, wist hij, hij zou hen nooit bereiken. Maar waar wargs zijn, zijn orcs. En het vervelende aan orcs was dat zij wel konden klimmen en duizend maal dodelijker waren voor een stel jonge dwergen dan wat dan ook. Gespannen wachtte Kili af. Misschien was de warg afgedwaald van het orcleger, als dat zo was kon hij hem neerschieten. Maar het probleem was dat wargs een hels kabaal maken als ze worden afgeschoten, het zou hun kunnen verraden. Dus Kili moest zich inhouden en alleen schieten als het nodig was. De warg snuffelde om zich heen, hij volgde hun spoor, dat was duidelijk. 'wat doe je nou, schiet hem neer!,' siste Ori gespannen, maar Thari gaf hem een elleboog wat hem meteen de mond snoerde. Verwachtingsvol keek ze naar Kili. Maar het enige wat Kili kon denken was; wat als ik hier nooit meer weg kom, wat als we hier sterven... Niet omdat Erebor hem op dit moment nou zoveel deed, maar om Thari, hij wilde het nu pas toegeven, hij gaf echt om haar, meer dan om wie dan ook. Maar zoals het er nu uitzag deed Ori het een stuk beter dan hij. Weer betrapte Kili zichzelf op zijn gebrek aan concentratie. De warg was nu heel dichtbij de wand waartegen ze omhoog waren geklommen en snuffelde verward om zich heen. Kili hield zijn adem in, maar de warg keek niet omhoog, hij keerde simpelweg om en sprintte weer weg. Even haalde Kili opgelucht adem en ging rechter op staan. Hij strekte zich uit en tuurde in de verte. Net toen hij wou melden dat de kust veilig was hoorde hij een zware stem die praatte in een taal die hij niet kende. Hij klonk woest. Kili bukte zich weer en verschuilde achter de rand. Kili was er zeker van dat het een orc was. Hij schreeuwde nog eens, waarna Kili een huil hoorde. Hij vermoedde de dood van de warg. Na een paar seconden zag Kili de hele groep orcs de bossen uit komen. En wanneer ze hem zagen, twijfelde hij geen seconde en begon ze stuk voor stuk neer te schieten. Het geluid dat de stervende wargs en orcs maakten zou gauw voor hulp moeten zorgen. Iedereen in middel aarde verafschuwde orcs meer dan wat dan ook. Alleen hoopte Kili vurig dat het het zijn oom en dwalin waren die hem kwamen helpen. hij was met 50 pijlen niet opgewassen tegen meer dan 100 orcs en dan heeft hij het nog niet eens over die smerige honden waarop zij reden. Dapper vuurde Kili nog een pijl af. Achter hem hoorde hij een paar gesmoorde huilgeluiden. Eerst dacht hij dat het Thari was die alle hoop had opgegeven, maar toen hij zich even afwendde van de orcs zag hij dat het Ori was die zat te snikken. 'we komen hier nooit meer weg!,' huilde hij terwijl hij zijn hoofd Tharis armen begroef. Kili kon alleen zuchten en hopen dat er snel hulp zou komen. Toen hij zijn volgende pijl opspande en hem op een van de orcs richtte hoorde hij hoeven niet heel ver van hier. Meteen stopte hij met vuren en keek hoe een aantal vrouwen op paarden , bewapend met pijl en boog het slagveld betraden en de overgebleven orcs in een mum van tijd doodden. 'meer zullen komen,' zei een van de vrouwen die op een eland reed. Haar stem was opmerkelijk laag. 'wie doodde de anderen,' zei een jong meisje die zo'n zelfde lage stem had. Kili stond op en ging op de rand van de afgrond staan 'dat was ik!,'. 'ah,' zei de vrouw op de eland spottend 'de jongste zoon van Durin als ik mij niet vergis?,' Ori en Thari waren inmiddels angstig achter Kili gaan staan om te kijken wat zich beneden hen afspeelde . Kili hield zich groot 'hoe weet u van mijn afkomst,' vroeg hij wantrouwend. Kili vond dat hij zo echt als Thorin klonk. 'doet dat er toe, miezerige dwerg? hoe durf jij zo'n toon aan te slaan tegen jou leider?!,' de vrouw leek duidelijk beledigd door Kili's arrogantie. Wat Kili alleen maar prachtig vond. 'Vader, ze hebben hulp nodig, niet voor niets zijn ze hier alleen,' zei het meisje dat op en wit paard zat. 'vader?!,' Kili proestte het uit van het lachen. Hij rolde over de grond van plezier en kwam gevaarlijk dicht langs de rand van de steile helling. 'u gaat mij toch niet vertellen dat u een man bent?!,' zei Kili tussen twee lachbuien door. Maar de persoon op de eland vond het een stuk minder amusant.

Reacties (4)

  • xVeerx

    Ik weet dat elfen moeite hebben met vrouwelijke dwergen maar andersom is het net zoxD

    4 jaar geleden
  • Duendes

    Hahahahaha geniaal :')
    Maar ik zou ook niet bij komen net als kilixD
    Gewoon geweldig:)
    Snel verder en kudo;)

    5 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Ik geef hobbitaap gelijk
    Kili is geniaal bwahhahahhaaxD(lol)

    5 jaar geleden
  • _Dracarys_

    Whahahaha kili is geniaalxD

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen