Foto bij 046.

Wow, dat was weer langer geleden dan ik van plan wasxDMaar hier eindelijk weer een nieuw stukje.

Schoppend probeerde ik hem van me af te houden, maar als een bedreven en gedreven man wist hij mijn spartelende ledermaten te omzeilen, waarschijnlijk was ik niet het enigste meisje dat hij tegen der zin in had verkracht.
Tevergeefs probeerde ik met mijn handen naar hem uit te halen, maar die hield hij met gemak in één hand vastgeklemd boven mijn hoofd.
"Kom op, little dove. Hij streek een haarlok aan de kant. "Je hebt nu toch ook al wel door dat je er niets tegen kan doen?"
Het was niet verstandig om tegen zijn woorden in te gaan, maar ergens kon hij mijn antwoord ook al wel raden.
Ik laat me niet molesteren door hem, niet zolang ik terug kan vechten.
Al kan ik niet veel uithalen in de staat dat ik me nu verkeer, dat moet ik hem nageven.
Een gevoel van angst sijpelde tussen mijn strijdlust door, bang dat het hem toch zou lukken voor er ook maar een zicht op redding is.
Er begon zich een plan in mijn hoofd te broeden, een plan dat of goed kon gaan, of heel erg slecht.
Wel, echt slechter dan wat me in het verschiet lag kon toch al niet.
Verkracht worden voordat ik afgeleverd werd aan mensen die hem betaalden om me op te sporen.
"Ik geef me over." Mompelde ik zacht, maar hard genoeg dat hij het kon horen en om mijn woorden kracht bij te zetten ontspande ik mijn verkrampte spieren die ik in mijn tegenstribbelen aan had gespannen.
Hij leek even verward, maar het was nog geen tijd om over te gaan op stap twee.
Nog heel even, nog heel even wachten.
Hij boog zich over me heen en drukte een prikkelende kus in de inkeping van mijn hals waarna hij weer overeind kwam en zijn benen elk aan een kant van de mijne plaatsen.
Dit was het moment waarop ik gewacht had.
Met al mijn fysieke kracht die ik in me had duwde ik met mijn elleboog zijn armen opzij die hij naast mijn hoofd neer had gezet en met mijn benen schopte ik hem onderuit.
Zelf rolde ik zo snel mogelijk onder hem vandaan voor hij boven op me zou belanden, wat ik dus absoluut niet wilde hebben en stoof de ruimte, om de tafel heen om weer wat ruimte tussen ons te creëren, waar ik mezelf eindelijk toestond om even uit te hijgen van de adrenaline die door mijn lichaam heen raasde.
Maar ik verloor hem niet uit het oog, als een hert hield ik mijn ogen en oren open voor het gevaar van de wolf.
Die kwam vloekend overeind, maar toen hij me zag staan aan de andere kant van de tafel ontsnapte hem een schorre lach. "Het duifje probeert dus los te breken uit haar kooi?" Hij streek zijn haar uit zijn gezicht zodat hij me beter aan kon kijken.
Als een roofdier kwam hij omhoog van het bed, mij niet uit het oog verliezend terwijl we samen als in een dans om de tafel heen begonnen te draaien.
Hij zei niets, maar de woorden die zijn ogen uitdrukten zorgden voor een brok in mijn keel.
Hij genoot hiervan, al leek hij er langzaamaan genoeg van te krijgen.
Ik moest snel iets bedenken voor hij me weer te pakken had, ik moest tijd rekken, op wat voor manier ook maar mogelijk.
Een gedachte sprong op in mijn hoofd, al was het een gevaarlijke gedachte.
Wat als ik hem iets kon beloven in ruil voor informatie van zijn kant? Dat hield hem aan de praat en hopelijk lang genoeg.
Van mijn alerte houding ging ik wat rechter overeind staan, wat duidelijk zijn aandacht trok.
"Oké, ik wil een afspraak met je maken." De woorden kwamen duidelijker over mijn lippen heen dan dat ik me voelde, maar gelukkig leek hij op mijn woorden af te gaan en niet op mijn achterliggende houding, want ook hij nam weer een nonchalante houding aan.
"En wat voor een afspraak wil je met me maken, little Dove."
Zelf ook zo nonchalant mogelijk liep ik naar de tafel en pakte daar een appel uit een mand die daar stond. "Ik zal niet meer tegenstribbelen als jij me alles, maar dan ook alles wat je weet verteld over de mensen waarvoor jij me op moest sporen."
Het was even stil. "Ze hebben gevraagd om het stil te houden."
Ze... hebben... Meervoud dus.
Een gevoel alsof er ijswater door mijn aderen stroomde liet me even verstijven.
Waren het dan toch mijn oom en neef? Nee, dat kon toch niet?
Ik schudde even met mijn hoofd om die gedachten van me af te gooien wat voor hem waarschijnlijk leek alsof ik reageerde op zijn woorden. Dus ging ik daar maar op door. "Dan gaat de deal niet door en zal ik elke minuut dat ik hier op het schip zit me verzetten en ik beloof je, ik zal het je zeker niet gemakkelijk maken. "Ik nam een hap van de appel. "Wat je ook maar met mij van plan bent."
"Misschien kunnen we elkaar ergens halverwege tegemoetkomen." Hij leek er serieus op in te gaan, iets wat ik eerlijk gezegd niet verwacht had. "Ik geef je de informatie die ik kwijt kan en jij...Jij geeft je over maar bewaard je pit."
Dus ik kon een beetje terugvechten als ik dat wilde? Wel, dat was beter dan helemaal niets kunnen en overgelaten zijn aan zijn grillen.
Maar ik moest er rekening mee houden dat hij echt maar heel weinig met me zal delen, maar hoe minder hij vertelde des te meer mocht ik tegenstribbelen.
Dus ergens zat er als nog een soort.... Profijt voor mij in.
Ik slikte om mijn bedenkingen weer terug te sturen naar het donkere plekje in mijn achterhoofd toen ik schoorvoetend mijn lippen van elkaar liet wijken.
"Deal."

Reacties (2)

  • Vanamo

    Oh poor little lamb....


    XXX

    5 jaar geleden
  • Kaeru

    Oeww gevaarlijkxD

    Yaaay je gaat verder! Nu ook weer door blijven gaan he. Dat is het verhaal waard(Y)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen