Foto bij 005 • Jamie

Even was Jamie opgewarmd geweest door de hete douche die ze had genomen en maandenlang had moeten missen. Meer dan een uur had ze onder een gloeiendhete straal gestaan, trachtend Araevins vuiligheid van zich af te krijgen. Haar huid was gaaf sinds haar dood in Midden Aarde, maar de wonden waren er nog wel. Ze schrijnden, al waren ze onzichtbaar voor het oog.
Nu zat Jamie weer op het hoekje van het bed, vlakbij de verwarming. De anderen waren weer teruggekeerd en op een paar vlekken in het tapijt na, was al het bloed verdwenen.
‘Ontzettend bedankt voor alles dat je voor ons doet,’ zei Zara toen Jochem lakens aan hen uitdeelde. ‘Morgen zullen we weggaan.’
‘Waar gaan jullie naartoe?’
Zara keek peinzend rond. ‘Ik moet hoe dan ook naar mijn ouders toe en Jamie ook. Ik denk dat we ons moeten opsplitsen.’
‘Wat ben jij van plan om tegen je ouders te zeggen?’ zuchtte Jamie. ‘En tegen de politie?’ Haar blik bleef even op Thorin rusten. ‘Ik kan hen echt niet meenemen. Als ik na een jaar vermist te zijn geweest, terugkeer met een stel mannen die minstens tien jaar ouder zijn dan ik, belanden jullie direct in een cel.’
Zara haalde een hand door haar haren en slaakte een zucht. Hulpzoekend keek ze naar Jochem, die met zijn voeten wiebelde.
‘Kun je niet zeggen dat je een reis hebt gemaakt?’ opperde Bilbo.
‘Ik had amper het geld om naar Utrecht te reizen. Dat slikken mijn ouders nooit. Ik weiger er wel gewoon over te praten.’
Jamie wilde zo onderhand weer terug naar een Midden Aarde zonder Araevin. Ze wist dat haar ouders een psychiater zouden inschakelen en dat er talloze sessies op haar stonden te wachten. Eigenlijk wilde ze zo snel mogelijk een plaats voor zichzelf, zodat ze het komende jaar geen lastige vragen hoefde te beantwoorden en een beetje op adem kon komen.
Ze had echter geen flauw idee hoe ze dat voor elkaar zou moeten krijgen. Daarnaast waren er nog zeven mannen die ze op weg moest helpen, daar Thorin, Thranduil en Elrond met al hun wilskracht en wijsheid hier ook niet zomaar de deur uit konden gaan. Ze hadden een plaats nodig om te overnachten en ze hadden eten nodig. Destijds hadden ze voor Zara en haar gezorgd en nu waren de rollen omgedraaid.
‘Zouden we de waarheid niet kunnen vertellen?’ peinsde Zara.
Jamie schudde resoluut haar hoofd. ‘Nee. Ze zullen dan alleen maar experimenten op hen willen doen.’ Ze blikte naar Jochem. ‘Kun je op nu.nl trouwens iets vinden over de orks?’
Jochem haalde zijn mobiele telefoon tevoorschijn, waar de anderen nieuwsgierige blikken op wierpen.
De technologie had hen verbijsterd en Jamie dacht met een zweem van een glimlach terug aan vanmiddag, toen ze aan Dwalin had moeten uitleggen hoe je een toilet doortrok.
‘Je raadt nooit wat er staat,’ grinnikte Jochem. ‘Ze menen aliens te hebben gevonden in Utrecht. Al vertelt een andere bron dat het mogelijk om slachtoffers gaat die jaren zijn gemarteld en wiens brein is gemanipuleerd.’
‘Dat is niet eens heel ver van de waarheid,’ mompelde Jamie. Zouden ze hun terugkomst aan deze vreemde gebeurtenissen koppelen? Was het geloofwaardig als Zara en zij beweerden dat ze door aliens ontvoerd waren geweest?
Jamie gaapte. Ze wierp een blik op de wekker en zag dat het kwart over twee was.
‘Ik heb morgen om negen uur college,’ zei Jochem, die blijkbaar haar blik had gevolgd. Mistroostig keek hij naar zijn laptop. ‘Ik wil dat niet missen. Jullie mogen allicht blijven, maar dan weten jullie dat.’
Jamie was hem oprecht dankbaar. Gastvrijheid had heel normaal geleken toen ze voor het eerst op Bilbo’s deurtje klopten, maar nu Jamie hier was, vroeg ze zich af of iedereen zo behulpzaam zou zijn geweest als Jochem. Ze had er haar twijfels bij.
‘Ik hoop dat jullie een beetje kunnen slapen.’
‘Ik houd wel de wacht,’ zei Thorin direct.
‘Dat hoeft niet. Ik doe de deur op slot. Als iemand naar het toilet moet, kan hij hier de sleutel pakken.’ Hij legde het bosje op de hoek van zijn bureau.
Jamie kroop iets dichter naar de muur toe. Jochem had een tweepersoonsbed, maar de mannen waren niet meer zo klein als voorheen en behalve Zara en Jochem paste er niemand meer bij. Jochem ging met zijn hoofd op het voeteinde liggen, wat Jamie stiekem wel fijn vond.
Jamie voelde zich niet helemaal veilig naast Zara, die haar ten slotte verraden had, al had ze uitgelegd welke leugens haar vader haar op de mouw had gespeld. Maar de vriendschap die er was geweest, was verdwenen en ze vond het moeilijk om Zara opnieuw te vertrouwen. Ze geloofde echter wel dat de dwergen en Elrond het goed met haar voorhadden en dat ze om die reden redelijk veilig zou zijn. In elk geval voor Zara.
‘Welterusten,’ fluisterde Zara nog, maar Jamie voelde er niets voor om haar hetzelfde te wensen. Ze wierp nog even een blik op de anderen, die het zich op de grond gemakkelijk probeerden te maken. Thranduil had de bureaustoel opgeëist en uitgevogeld hoe hij deze zover mogelijk naar achteren kon doen. De dwergen waren het inmiddels gewend om de nacht op de grond door te brengen, al lagen ze allemaal half over elkaar heen door het gebrek aan ruimte, maar ze betwijfelde of Elrond en Zaphor net zo makkelijk in slaap zouden komen. Net als Bilbo zouden ze waarschijnlijk erg hun eigen bed missen, net zoals Jamie plotseling ontzettend deed…

Reacties (7)

  • Nikeia

    Ik heb echt te veel lol om Thranduil en zijn bureaustoel

    4 jaar geleden
  • Vibes

    Ja Thorin, ga maar lekker de wacht houden en dan draai ik het nachtslot er wel op.

    6 jaar geleden
  • QueenOfEmerald

    … toen ze aan Dwalin had moeten uitleggen hoe je een toilet doortrok.
    dat gesprek moet écht vreemd geweest zijnxD

    6 jaar geleden
  • Vega

    Thranduil had de bureaustoel opgeëist en uitgevogeld hoe hij deze zover mogelijk naar achteren kon doen.

    Haha, ik zie al voor me dat zij stoel op eens naar beneden gaat en hij opeens bijna op de grond ligt

    6 jaar geleden
  • Frey_

    Pfff, ik hoop echt heel erg dat het goed komt tussen Zara en Jamie, ze waren zo goed bevriend!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen