Foto bij Hey, you

Taylor Swift - You Are In Love (http://we.tl/xiqErwaRCr)

Ik draaide het gas verder open. Meteen begon het vlees sneller te braden. Mijn blik erop gefixeerd en met mijn lippen op elkaar gedrukt draaide ik de twee stukken om. Twéé, ja. Niet drie.
Ik keek over mijn schouder en zag Charlie aan de eettafel zitten kleuren. Ik glimlachte kort en draaide me toen weer terug.
Weer een paar dagen verder. Ik had Harry nog steeds niet gezien. Ik vond het te lang duren. Ik was ook niet de enige. Charlie was twee dagen geleden zelfs gestopt met vragen wanneer zijn vader zou komen.
Ik zuchtte licht en prikte in de broccoli om te testen of het al zacht genoeg was.

Ja, Harry had me wel af en toe meegedeeld hoe het er nou aan toeging. Over zijn eigen promotour hadden we het eigenlijk nauwelijks. Eigenlijk ging het altijd over Tristan en het verloop van de zaak, maar dan nog liet hij niet veel los.
Moet je dan nagaan hoeveel we dan praatten.
Ik had geen idee hoe dat zo gekomen was. Ik denk dat hij het gewoon te druk heeft om veel te kunnen bellen en sms’en.
Stiekem wist ik dat dat nooit de reden kon zijn. Als hij echt zo graag in contact met mij of Charlie wilde zijn, had hij wel leuker gereageerd, en niet zo droog, in plaats van steeds afstandelijker. En ik had nog steeds geen idee waarom. Het frustreerde me.

Die avond keek ik met opgetrokken knieën naar de TV. Charlie had ik net op bed gelegd, zo moe als hij was door de (voor hem) lange dag op school.
Een film stond op. Het was een komedie. Maar mijn mondhoeken waren nog geen enkel keer opgetrokken.
Ik werd uit mijn gedachteloze starende blik op het TV-scherm opgeschrikt doordat die van mijn telefoon oplichtte. Ik keek ernaar omlaag. Mijn hart maakte een licht sprongetje (maar ook weer niet zo enthousiast) toen ik de afzender van het sms’je zag.

Hiii, just wanted to let you know the schedule’s been changed and I’m coming home two days earlier... Good news? .x

Natuurlijk moest ik er nooit aan wennen (alsof ik dat wel ooit kon) dat hij me altijd een bepaalde koosnaam gaf, die over zijn lippen altijd zo’n speciale klank had, maar ook via een telefoon iets aparts hield. Geen idee.
Ik mistte het nu alleen wel. Er was geen ‘baby’ of ‘sweetheart’, en stiekem vond ik dat jammer. Het deed me altijd blozen.
De tweede reden wat me deed fronzen was het feit dat hij me vertelde dat zijn schema met twee dagen was vervroegd, maar hij me ook nooit had verteld wannéér hij oorspronkelijk thuis zou komen. Om eerlijk te zijn had ik gedacht hem pas te zien bij de bruiloft.

Hi, that’s great! But you never told me the schedule plans, H... I still have no idea when you’re coming home. X

Oh, sorry... I was meant to come this Friday, but I will be on Wednesday instead.

That’s lovely, Harry! That way you will still be able to help your mom prepare for the wedding.. x

I think she’s got everything ready already? .xx


Ik klapte mijn mond open, en deed ‘m vervolgens weer dicht. Fronste toen.

She will still need you, Harry. It’s a big day for her, and Robin.

Het duurde even voordat ik antwoord kreeg.

What about you?

What?

Do you still need me?


Mijn ogen verwijdden zich. Iets om te zeggen wist ik niet, dus keerde ik de vraag terug.

Do yóú still need mé?

Dat hele uur staarde ik naar mijn telefoon. Een antwoord kreeg ik niet meer.

Toen ik weer wat later ons bed inkroop, en ik Harry’s kussen met zijn geur voor me zag, voelde ik mijn ogen branden. Ik begroef mijn gezicht erin en dempte zo de zachte snik die even later kwam.

Die woensdag was ik stiknerveus. Niet alleen vanwege de komst van Harry, maar ook omdat ik dagelijkse berichtjes van Gemma, Anne en mijn moeder kreeg over de bruiloft. Het waren niet per se berichtjes over dingen die me werden gevraagd te doen, maar juist om me up to date te houden. Daardoor voelde ik ook met ze, in het speciaal Anne, mee, en werd ik net zo zenuwachtig.
De bruiloft was zaterdag. Ik had met ze afgesproken dat ik de vrijdagochtend al zou komen. Zelf had ik dat Harry nog niet verteld. Ik wist ook niet wat hij met zijn moeder had afgesproken. Ik ging er in ieder geval vanuit dat hij degene van ons was die de dagen vanaf vandaag tot en met de bruiloft in ieder geval met Charlie zou zijn.

Het was dus de woensdagmiddag en ik was, ja, stiknerveus. Ik had Harry die ochtend aangeboden hem van het vliegveld op te komen halen (mede doordat Charlie dat graag wilde), maar hij had dat aanbod afgeslagen. Zei dat hij nog iets moest doen in Londen voordat hij naar ons kwam. Ik probeerde niet gekwetst te zijn.

Toch was het uiteindelijk tijd voor hem om thuis te komen. Die tijd was toen Charlie en ik allebei in de grote tuin zaten. Charlie in de boomhut en ik eronder in een tuinstoel, met mijn lichaam in de zon en mijn gezicht in de schaduw. Desalniettemin had ik een zonnebril op mijn neus. Mijn blik was gefixeerd op de letters in het dikke boek dat ik in mijn handen op mijn schoot hield. Boven me hoorde ik Charlie pruttelen. Waarschijnlijk met zijn autootjes.
Ik had niet eens door dat de glazen tuindeur aan de andere kant van de tuin open was gegleden. Het huis stond daarvoor net iets te ver weg.
Zo was dat echter niet voor Charlie’s ogen en oren. Hij had het meteen door.
‘Papa!’
Tegen de tijd dat ik op had gekeken en Harry in het vizier had gekregen, was Charlie al het boomtrapje afgespurt, alle meters over de tuin af, regelrecht naar zijn vader. Die zakte breed grijnzend door zijn knieën, maar viel op zijn eigen kont door de klap die Charlie gaf in de sterke wil om in zijn vaders armen te zijn.
Met een kleine glimlach keek ik toen Harry zo lachend op de veranda lag, met Charlie in zijn armen. Toen pas stond ik op, legde ik het boek nog opengeslagen, met de cover naar boven, op de tuinstoel, en liep met blote voeten over het gras naar ze toe. Mijn slippers liet ik ook achter.
Nervositeit kroop weer in mijn buik toen ik de twee naderde. Ook onwennigheid.
Het zien van Harry, zijn gezicht, haar, lach, stralende ogen en lange lichaam, maakte me blij. Aan de andere kant vergat ik de afgelopen weken tussen ons ook niet. Ik wilde hem doodknuffelen maar tegelijkertijd ook me terughoudend opstellen.
In plaats daarvan stond ik stil voor ze, nog voor de veranda en in het gras, met mijn ene arm ongemakkelijk om mijn arm geslagen. Harry lag nog steeds op de veranda, nu leunend op zijn ene elleboog en één knie opgetrokken. Naast hem zat Charlie aan zijn haar te plukken. Hij glunderde.
Harry’s blik was echter omhoog naar de mijne gegleden. Ik slikte moeilijk en glimlachte kort, krampachtig. Harry deed niks behalve kijken.
‘Hey’, zei hij ten slotte terwijl hij overeind ging zitten. Toen Charlie begon te morren tilde hij hem op en zette hem op zijn schoot. Zijn lange benen hingen nu over de rand van de veranda. Ik lette erop dat de mijne ze niet raakten. ‘Hey,’ zei ik alleen terug.
Harry bleef even stil. Hij voelde het duidelijk ook aan. Zijn ogen glinsterden minder, en zijn mondhoeken waren niet meer zo ondeugend opgetrokken. Ik slikte weer.
‘Kom, Charlie, wil je wat drinken?’ Ik stapte de veranda op en stak mijn hand naar Charlie uit. Die sprak even tegen, maar pakte toen mijn hand beet en liep met me het huis in. Harry liet ik achter.
Met Charlie die op het keukeneiland achter me zat, rommelde ik in de keukenkast voor een plastic beker, en vervolgens in de koelkast voor appelsap, of zoals Charlie ook af en toe wenste, sinaasappelsap.
‘Mag ik melk vandaag, mama?’ O, dat was de derde optie.
Ik zei glimlachend: ‘Natuurlijk, schat,’ terwijl ik over mijn schouder naar hem keek. Daarmee zag ik ook Harry in de deuropening staan, stilletjes, en zijn ogen strak op me gericht. Ik had hem niet binnen horen komen. Charlie ook niet. Mijn glimlach verdween. Ik draaide mijn hoofd terug.
‘Hier, lieverd,’ zei ik zacht terwijl ik een stap naar Charlie zette en hem de halfgevulde beker aanreikte. Harry’s blik meed ik. ‘Drink voorzichtig.’
Met beide handjes en zijn mond ferm tegen de rand gedrukt dronk Charlie langzaam, maar gulzig. Hij liet een witte snor achter. Ik glimlachte vertederd en veegde het weg met mijn duim.


I owe you a thousand apologies, seriously.
Er is best veel aan de gang geweest deze week. Ik had het niet druk, dat niet, maar het was wel druk in mijn hoofd.
Het is nu zo'n twee weken nadat ik achter het cijfer kwam (en ook dat het laatste hoofdstuk werd geactiveerd - SORRY!), en er is een boel veranderd.
(waarschuwing: als je niets wil lezen over mijn personal life haha, geeft niet, maar ga dan naar de volgende alinea)
mijn ouders heb ik het vorige week dinsdag verteld (dus net geen week later), omdat ik het zelf ook moest 'verwerken', en moest bedenken hoe ik dit het beste kon vertellen. dat weekend ertussen ging ik sowieso naar mijn moeder (weekend om de twee weken, de rest altijd bij mn vader), en die wilde toen praten. gewoon, hoe het nou ging, en hoe het nu wilde. en over die propedeuse. we praatten daarover, en over wat ik dan eigenlijk erna wilde, maar ik vroeg ook wat ze zou denken als ik mijn P niet haalde - ik had het haar nog niet verteld, dit leek me een manier om alvast te kunnen kijken wat ze zou doen - en ze zei dat ze het vooral heel jammer voor mij zou vinden. ik wilde toen al bijna huilen, maar liet niets merken.
het veranderde daarna tussen mijn moeder en mij. het gaat al jaren stroef tussen ons, omdat zij altijd veel, vaak net iets té, wil regelen of contact wil hebben (als ik dan bij mn vader ben), terwijl ik dan juist met rust gelaten wil worden. vroeger was het erger. toen sms'te en belde ze constant als we bij onze vader waren, terwijl hij ons juist lekker met rust liet bij onze moeder en ons juist die tijd met haar lieten doorbrengen. doordat ze steeds belde en sms'te, had ik, zelfs als ik bij mijn vader was, nog steeds met haar te zijn. dat frustreerde me.
vanaf toen ging het heel stroef en was/ben ik erg afstandelijk. zij wil dan nog steeds té graag (ken je dat als je een strandbal onder water wil duwen, en hoe harder je duwt, hoe harder het tegenstribbelt? juist). dat is wel minder geworden, maar desalniettemin stroef.
ANYWAY, vanaf dat gesprek was het wat ontspannender. ik had daarvoor namelijk ook tegen haar gezegd dat ik het niet leuk vond dat ze zich altijd zo beoordelend en boos opstelde als ik iets (negatiefs) wilde vertellen. doordat ze dat dus niet deed tijdens het gesprek, ging het beter.
dus ik besloot haar te bellen op de terugweg van mijn training, omdat ik zo 'bezig' kon zijn. ik zou gek worden als ik haar belde als ik op bed zat, of zo, want dat geeft nóg meer aandacht aan haar woorden.
dus ik vertelde het, tenminste, het ging moeilijk, want ik moest alweer huilen, haha. ze bleef eigenlijk heel rustig en lief, en ik zei dat ik van haar verwachtte dat ze boos en teleurgesteld zou zijn - want dat horen ouders in principe te zijn - maar zij zei dus dat ze het vooral niet leuk voor mij vond, en dat ze het al aan zag komen door de afgelopen maanden - ik deed vrij weinig aan de opleiding, had totaal geen plezier en zat niet lekker in mijn vel. dat luchtte dus wel op.
vervolgens zei ze dat ze die avond sowieso een 'belafspraak' met mijn vader had, en vroeg of ik het hem zelf wilde zeggen, of dat zij het hem zou vertellen. eerst zei ik dat ik het zelf wilde vertellen, maar toen ik thuiskwam, was én m'n broertje er nog, én had ik de ballen niet meer. dus op het moment dat zijn telefoon afging spurtte ik naar boven om te douchen.
toen ik klaar was ging ik weer naar beneden, nerveus en zwaar ongemakkelijk. vroeg hem vervolgens of hij het had gehoord. hij knikte.
toen zei hij dat hij nog niet met me wilde praten, en ook niet wilde zeggen wat hij dacht, omdat hij erover na moest denken en zijn reactie wilde formuleren (begreep ik volledig, want ik had ook bijna een week nodig om het te verwerken). en enige wat hij toen zei was "het enige wat ik tegen je wil zeggen, schat, is dat ik van je hou" nou, daar ging ik weer snotteren, whaha. het is gewoon fijn als ze niet boos reageren, maar beiden rustig.
die woensdag daarna (vorige week woensdag) had ik met mijn moeder afgesproken om te praten. ze vertelde hoe ze dacht dat het beste zou zijn om te stoppen met de opleiding. ja, echt.
als ik die toets alsnog wilde halen zou het dus betekenen dat ik het tweede jaar ook moest doen, maar we wisten allebei dat ik dat niet zou trekken. ik zit na een half jaar al niet goed in mijn vel, laat staan na anderhalf jaar?
ook toen ik het gesprek met mijn vader die zaterdag (afgelopen zaterdag) had, zei hij dat ook.hij liet me wel meer aan het woord. vroeg me wat ik nou wilde. wat ik nou vond van hoe het was gegaan. het was een goed gesprek.
hij zei dingen die ik ook goed wist (lui, geen motivatie om écht door te werken... ja, dat ben ik dan maar), en dat hij NIET wilde dat ik de komende maanden op de bank thuis zou zitten. hij zou gek worden. ik ook.
in plaats daarvan wilde hij dat ik met een plan kwam wat ik GING doen - niet wat ik WILDE doen. dat was: alle open dagen/hbo opleidingen zoeken, een fulltime baan zoeken, om hopelijk later dit studiejaar naar het buitenland te kunnen, voor minimaal een maand. dát wil ik ZO graag. zo graag even weg. zo graag even opnieuw beginnen. zo graag mezelf terugvinden.
dus nu heb ik geen school, maar heb ik het alsnog druk. ik heb mezelf voorgenomen niet lui te zijn zoals mn vader niet wilde dat ik was, en actief op zoek te gaan naar opleidingen, open dagen en reisorganisaties op het internet. ook vacatures voor werk, maar dat was teveel gericht op oudere mensen... dus, als er iemand van jullie is die in den haag of daar in de buurt woont en nog een full time baan kent - let me know;)
ik heb me al uitgeschreven, en helaas loopt mn studenten ov na 1 februari af, dus ik ga morgen nog even naar amsterdam, want ik zal er niet vaak meer komen.... helaas!
Ha, dit was het dus...

Het volgende stukje komt waarschijnlijk snel genoeg!! ik ben zo ver met schrijven dat ik het door midden moest knippen haha :-)

Reacties (5)

  • AngelicPower

    snel verder!!(Y)

    4 jaar geleden
  • Tumblah

    goed dat je het verteld hebt en bent gestopt met de opleiding waar je geen plezier in had, er is vast een opleiding die je veel beter bevalt!

    en wat betreft harry, WTF IK SNAP ER NIKS VAN, wat is er mis met hem??

    4 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Wat goed dat je het toch vertelt hebt, ondanks de angst die je er voor had. Gelukkig reageerden je ouders zo rustig. Ik ben blij voor je dat je nu iets kan gaan doen waarbij je wel lekker in je vel zit.

    EN DAN NU JE HOOFDSTUK. DIE SMSJES??? HARRY WHAT THE FRICKFRACK ???????? Ik weet het ook niet meer. Harry kan maar beter een hele goede reden hebben om zo vreemd te doen.

    (Ik vertel hier natuurlijk niet bij dat ik haast gilde bij die smsjes en bij hoe Harry met Charlie is dus sssssst)

    4 jaar geleden
  • Glimlach

    Mooi dat het goed is gegaan!
    Ik zei het toch (; .

    4 jaar geleden
  • oomsjes16

    Snel verder!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen