Foto bij Wait, what?

Santiago Laserna - Days Go By

Even was ik Harry in dat moment vergeten, totdat ik langs Charlie’s hoofd keek en hem nog steeds zag staan. Hij keek nog hetzelfde, maar nu ook met zijn lippen op elkaar gedrukt en zijn armen over elkaar geslagen.
Ik had geen idee wat ik moest denken. Opgelucht, omdat er nu eindelijk schot leek te komen in het probleem dat er schijnbaar tussen ons was? Verward, omdat hij ‘boos’ leek, in plaats van ik? Of juist boos, om dezelfde reden?
In plaats daarvan tilde ik Charlie zonder iets te zeggen van het aanrecht en zette hem op de grond. Ik riep hem nog een ‘Speel voorzichtig’ na terwijl hij alweer de tuin inging om in de boomhut te spelen. Ik bleef mijn blik houden op het jongetje die de hele tuin over rende. Om de man in dezelfde ruimte maar niet te hoeven zien.
‘Abs.’
Mijn keel werd droog en mijn lippen vielen licht van elkaar.
‘Abs?’
Harry kwam dichterbij, maar juist toen hij rechts om het keukeneiland wilde lopen, ging ik er links omheen. Ik wist heel goed dat het zinloos was om hem te ontlopen.
‘Wat?’ klonk hij, lichtverward, terwijl hij er nog verder omheen liep, maar zo deed ik dat ook. Ik meed zijn blik.
Ik zag vanuit mijn ooghoeken hoe hij stil bleef staan, met beide handen de rand beetpakte en erop leunde. Alsof hij zo alsnog dichterbij kon komen.
‘Wat is er aan de hand?’
Ik haalde diep adem. Haalde mijn schouders op.
‘Geen idee. Kan ik misschien beter aan jou vragen.’
‘Hoe bedoel je? Abs,’ Harry probeerde weer verder te lopen om dichterbij te komen, maar ik deed dat ook, de afstand tussen ons bewarend. Hij bleef even staan, zoals ik toen deed, maar ik werd verrast toen hij plotseling hele grote stappen om het eiland zette. Ik was te laat om nog weg te kunnen stappen, want toen ik dat deed, sloten zijn lange vingers zich al om mijn bovenarm. Ik liet een verschrikt geluidje horen en trok me los. Weglopen deed ik echter niet meer. Het had nu toch geen zin.
‘A-abs?’ Nerveus keek ik even op, zag zijn onbegrijpende ogen op me neerkijken. Hij reikte zijn hand naar me om me aan te kunnen raken, maar ik draaide mijn gezicht weg.
‘W-wat?’

Een paar minuten bleven we zo staan. Geen van ons zei een woord. Ik voelde dat ik dat niet kon, en voor hem gold dat ook. Bewegen durfde ik ook niet helemaal.
Toen zuchtte ik en liet ik mijn armen zakken. Ik draaide me om en begaf me naar de woonkamer, waar ik me op de bank liet zakken. Terwijl Harry me volgde en ook ging zitten, trok ik mijn knieën op en sloeg mijn armen eromheen. Mijn kin legde ik daar weer op.
Terwijl ik mijn ogen op mijn knieën gefixeerd hield, voelde ik die van Harry tegenover me op me branden. Hij keek geen enkel moment weg, en ergens deed dat wel wat met me.
In plaats van hem terug aan te kijken, gleed mijn blik naar buiten om me ervan te kunnen verzekeren dat Charlie nog steeds oké was. Ik zag zijn contour door het mini-raampje van de boomhut.
Toen ik terugkeek gleed mijn blik automatisch naar Harry. Gelukkig had hij dat niet door, omdat hij eerst ook naar buiten keek. Tegen de tijd dat hij zijn blik weer op mij gevestigd was, had ik alweer weggekeken.
‘Kan je... kan je misschien uitleggen wat er aan de hand is?’
‘Dat zou ik best willen,’ zei ik zacht, terwijl ik nog steeds wegkeek, ‘als ik het zelf ook wist.’
Ik zag Harry vanuit mijn ooghoek fronsen en verzitten.
‘Wat bedoel je?’
‘Ik weet niet wat er de afgelopen is veranderd, behalve dat jij dat wel bent. Er is iets... íéts, en ik weet het niet.’
Ik keek nu langzaam op. Zag Harry zijn mond open en dicht doen, maar er kwam niets uit. Ik fronste.
‘Je hebt het zelf ook door,’ zei ik zacht. Harry zei niks, maar keek me alleen gepijnigd aan. Ik voelde mijn ogen branden en keek omlaag.
‘Misschien was wat we wilden proberen toch niet zo handig. Misschien hadden we het beter in het verleden kunnen laten.’
Ik wilde mijn lichaam draaien en mijn voeten op de grond zetten, om op te kunnen staan en weg te kunnen lopen, want ik wilde niet dat Harry mijn gezicht zou kunnen zien.
Het doen kon ik echter niet. Ik schrok toen zijn lange vingers zich om mijn rechterenkel wikkelden en hij me zo tegenhield.
‘Aibileen... Wright,’ zei hij laag en langzaam, terwijl hij dichterbij kwam en zijn blik geen enkele keer wegtrok. Ik kon niet anders dan met grote ogen terugkijken, ‘alles wat je zojuist heb gesuggereerd, is... verre van waar.’
Hij pakte mijn beide benen beet en trok me makkelijk naar zich toe. Met bonkend hart zag ik hem ze over de zijne leggen. Ik was veel dichterbij dan ik in de instantie wenste.
Zijn warme hand rustte op mijn been. De ander was naast zich geleund zodat hij zich dichter naar me toe kon wenden.
‘Ik heb nog nooit spijt gehad van iets wat ooit tussen ons is gebeurd. Nog nóóit. Nu ook niet.’
Mijn ogen brandden nu erger dan tevoren en ik knipperde hevig. ‘Waarom leek het dan wel zo, de afgelopen weken? Ik krijg nauwelijks hoogte van je! Hoogstens een paar sms’jes over hoe het met de zaak gaat, en dat is het. Je vraagt nauwelijks naar mij, en niet één keer naar Charlie! Hoe moet dat me doen voelen?’ Ik trok mijn benen weg en ging weer verder van hem zitten. Hij bleef verslagen zitten.
Toen ik de eerste traan eruit voelde druppen, schudde ik met een grimas mijn hoofd, alsof ik zo tegen mezelf wilde zeggen dat ik niet moest janken, terwijl ik mijn rug naar Harry draaide.
‘Abs,’ klonk hij plotseling van dichtbij. Ik verstijfde.
‘Er zijn... er zijn dingen, ja,’ hoorde ik hem voorzichtig en onzeker zeggen. Ik haalde diep adem om mezelf tot rust te manen. Vooral omdat, nu hij schijnbaar eindelijk meer ging vertellen, ik het wel goed wilde horen.

Vijftien minuten later zaten we weer op de bank. Charlie was nu ook naar binnen gegaan, op Harry’s verzoek, en speelde nu met de autootjes in de eetkamer. Regelmatig hoorde ik hem ‘brommen’.
Harry had thee voor ons gemaakt. De dampende mok stond voor me op de salontafel. Ik staarde naar de wolkjes. Ook al keek ik niet naar hem – ik wist dat Harry de woorden probeerde te vinden.
‘Beloof me dat je niet boos wordt, of schrikt, of zo.’
Ik keek opzij. ‘Dat kan ik niet beloven.’
Harry keek me even nerveus aan, terwijl hij met zijn lippen popte. Hij haalde diep adem. ‘Goed dan.’
Ik hield mijn mond dicht.
‘Ik ben niet helemaal eerlijk geweest over de zaak met Tristan. Niet alles gaat zo goed zoals ik had gedaan alsof het was. Het is namelijk zo... dat... eh...’ ik zag Harry zijn handen over zijn gezicht wrijven en luid door zijn neus snuiven. Ik slikte. Wilde hem geruststellen, maar ik had zelf nog teveel emoties om dat goed te kunnen.
‘Het is zo, dat...’ Harry staarde voor zich uit, ‘ik inderdaad kans heb op de voogdij. Maar, het enige probleem wat ze noemen,’ Harry haalde een hand door zijn lange, vette haar, ‘is dat ik vrijwel altijd op reis ben. E-en...’ Ik schrok licht toen ik Harry’s ogen rood zag worden. Hij haalde schokkend adem, zijn stem die niet meer laag was, maar juist hees en schor. Hij keek even naar me opzij, alsof hij moest nadenken of hij dit wel echt moest zeggen, voordat hij weer wegkeek. Hij deed zijn mond open.
‘Tenzij ik de voogdij deel met iemand anders, en dan dus uiteraard niet Caroline, kan ik die ook krijgen.’
‘Voogdij met wat voor iemand?’
‘Met een partner.’ Harry keek nerveus opzij. Ik deed verrast mijn mond open.
Harry wachtte af, maar toen er niets uit mijn keel kwam, zuchtte hij en liet hij zijn hoofd in zijn handen vallen.
‘Ik moet het maar opgeven. Er is geen andere manier.’
‘M-maar – wacht...’ Ik fronste. ‘Ik heb nog helemaal niets gezegd.’
‘Misschien daarom juist,’ reageerde Harry zacht terwijl zijn hoofd nu op één hand steunde en hij zo naar me keek. Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘Ik moest het alleen even aanhoren, Harry.’
Hij bleef stil. Ik haalde diep adem.
‘Je mag mij best opgeven als partner, Harry. Als dat jou je kind, je andere kind, teruggeeft, dan... graag.’
Harry glimlachte waterig, niet-gemeend, terwijl hij met zijn lange vingers onder zijn ogen veegde – ik zag de tranen alsnog – en weer overeind ging zitten.
‘Er is meer dan dat.’
Ik fronste. Hield mijn lippen op elkaar.
‘De enige manier om, als ik niet thuis ben, alsnog de voogdij te hebben, is deze te delen met een partner.
‘Het enige probleem is alleen... dat...’ Harry bleef een paar seconden stil, maar ging toen verder...
‘Ik moet dan wettelijk getrouwd zijn. M-met die partner.’


De volgende komt ook weer morgen rond middernacht:)(ik moest het wéér knippen)

Reacties (8)

  • AngelicPower

    snel verder!!(Y)

    4 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Oké toen ik zei dat Harry een goede reden moest hebben bedoelde ik dit nou ook weer niet

    *huilt ff met Harry mee*

    4 jaar geleden
  • Lovecandy

    alle mooi huwelijksverzoek -.-

    4 jaar geleden
  • oomsjes16

    Mooi geschreven!
    Snel verder

    4 jaar geleden
  • Mylintis

    Haha, je activeert zo snel dat ik het niet meer bij kan houden. Je weet hun gevoelens echt oprecht en mooi te beschrijven! En super voor je dat je zulke goede gesprekken net je ouders hebt gehad, dat moet echt opluchten.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen